سانی‌ها به عنوان نشانه کریسمس و سال نو: سیمبول‌شناسی اسکی زمستانی

مقدمه: از ابزار کاربردی به آرچایپتونیک جشن

سانی‌ها (سانی، سلد، Schlitten) در زمینه جشن‌های زمستانی یک نشانه فرهنگی پیچیده هستند که معنای آن از یک وسیله کاملاً عملی به یک ساختار نمادین پیچیده‌تر تبدیل شده است. این تغییر نشان‌دهنده فرآیندهای کلی‌تری مانند رعایت کردن روزمرگی و شکل‌گیری ایکونوگرافی جشن در دوران صنعتی و پسا صنعتی است. تحلیل سانی‌ها به عنوان یک نشانه نیاز به مراجعه به تاریخ فناوری، انسان‌شناسی کودکان، تجاری‌سازی جشن و پوئتیک نوستالژی دارد.

پیدایش: از حمل و نقل به سرگرمی

در ابتدا سانی‌ها (رозвالنی، دروفنی) یک عنصر ضروری برای بقا در مناطق برفی اروپا و شمال امریکا بودند. استفاده از آن‌ها برای حمل بار و افراد در زمستان دارای ماهیت عملی بود. نقطه عطف کلیدی جدا کردن سانی‌های «کاربردی» از «بچه‌ای» و «ورزشی» در قرن نوزدهم بود. با توسعه فرهنگ شهری و ظهور مفهوم کودکی به عنوان یک وضعیت اجتماعی خاص (کارهای فیلیپ آرئس)، سانی‌ها به یک عنصر از بازی‌های زمستانی تبدیل شدند. کوه‌های شهری و خیابان‌های برف‌پوش به عنوان «مسیرهای» موقت تبدیل شدند و خود عمل اسکی به یک استعاره از آزادی، سرعت و شادی شد که در برابر قوانین سختگیرانه دنیای بزرگسالان مقاومت می‌کند.

رویداد تاریخی: در انگلستان و امریکا در قرن نوزدهم، اسکی بر روی سانی‌ها به عنوان یک سرگرمی زمستانی برای همه سنین محبوب شد. دقیقاً در آن زمان، تصویر شناخته شده‌ای شکل گرفت: سانی‌های چوبی با لبه‌های فلزی، اغلب «سانی‌های آمریکایی» (Flexible Flyer)، که در سال ۱۸۸۹ توسط ساموئل آلن اختراع شد و امکان کنترل مسیر را فراهم می‌کرد. این طراحی به عنوان کلاسیک شناخته شد.

رابطه با سنتا کلوز: تولد کانون تصویری

نقش تعیین‌کننده در تبدیل سانی‌ها به نماد کریسمس، تصویرسازی تصویر سنتا کلوز بود. تا اواسط قرن نوزدهم، سنت نیکولاس (سینترکلااس) یا پدربزرگ کریسمس (Weihnachtsmann) می‌توانست پیاده، بر روی اسب یا شتر حرکت کند. تصویر کانونی — پدربزرگ مهربانی که در سانی‌ها سوار است و توسط گاوهای پروازنده هدایت می‌شود — در سال ۱۹۲۳ در یک شعر ناشناس به نام «بازدید سنت نیکولاس» (مستتر به شب قبل از کریسمس) ایجاد شد. نویسنده، کلمنت کلارک مور، سانی‌های کوچک و هشت گاو کوچک را به طور دقیق توصیف کرد. این مفهوم ادبی به طور قوی توسط تصاویر کارتون‌های کارتون‌گر توماس ناست برای مجله Harper's Weekly در دهه‌های ۱۸۶۰-۱۸۸۰ و بعداً توسط کمپین تبلیغاتی شرکت Coca-Cola در دهه‌های ۱۹۳۰ توسط هنرمند هاددون ساندبلم تقویت شد. بنابراین سانی‌ها به عنوان وسیله حمل و نقل ميثولوژیک مهاجم، نماد قدرت او و توانایی او برای عبور از مرزهای فضا و زمان در یک شب جادویی شدند.

سیمبول‌شناسی اسکی: کنوتاسیون‌های اصلی

به عنوان یک نشانه جشن، سانی‌ها چندین لایه معنا دارند:

نماد کودکی و نوستالژی. این، شاید قوی‌ترین لایه باشد. برای بزرگسالان، سانی‌ها یک تریگر نوستالژی قوی هستند که به «بهشت گم‌شده» تعطیلات کودکی، احساس بی‌دردی و معجزه بازمی‌گردد. در تبلیغات و فرهنگ عمومی، تصویر خانواده‌ای که بر روی سانی‌ها می‌نشینند، یک کلیشه ایده‌آل، جشن زمستانی واقعی شده است.

استعاره راه، فرود و شروع جدید. اسکی فعال از کوه به عنوان حرکت به سمت پایین، به نقطه جدید است. در زمینه سال نو، این می‌تواند به عنوان استعاره پایان یک چرخه قدیمی (پرش به کوه) و ورود سریع و پر از شادی به یک زمان جدید (فرود) تفسیر شود. این حرکت، برخلاف بالا رفتن، نیازی به تلاش ندارد و شادی را ارائه می‌دهد که با انتظار جشن به عنوان زمان هدیه‌ها و آسانی‌ها مطابقت دارد.

نشان ارتباط با طبیعت و «زمستان واقعی». در شرایط شهرنشینی و زمستان‌های گرم، سانی‌ها به عنوان مدرکی مادی برای زمستان واقعی و برفی، که شهروندان به آن‌ها نیاز دارند، عمل می‌کنند. خود وجود برف برای اسکی می‌تواند بخشی از خوشبختی جشن باشد.

ویژگی یک وسیله ورزش زمستانی و استراحت فعال. سانی‌ها نشان می‌دهند که چگونه از مصرف پассив جشن (بشقاب‌خوری، تلویزیون) به تجربه فعال و بدنی جشن تغییر می‌کند. این تغییر با روند فعلی زندگی سالم‌تر مطابقت دارد.

سانی‌ها در هنر و فرهنگ عمومی: استقرار افسانه

تصویر سانی‌ها از طریق آثار هنری به کد فرهنگی وارد شده است.

در نقاشی و ادبیات روسی، سانی‌ها بخشی از منظره زمستانی و جشن‌های عید هستند (به یاد بیاورید نقاشی و. سوریکوف "گرفتن شهر برفی" یا توصیف اسکی سانی‌ها در "یوگانی اوگین" پوشین).

در سینما، صحنه‌های اسکی سانی‌ها به عنوان جزئی ضروری از فیلم‌های کریسمس و سال نو شده‌اند — از کلاسیک "معجزه در خیابان ۳۴" (۱۹۴۷) تا کمدی‌های خانوادگی مدرن. آن‌ها ایدهال خانواده و شادی کودکان را تصویر می‌کنند.

در موسیقی — از رمانس کلاسیک "ووت میچیتسه ترویکا удалای" تا آهنگ کودکانه "در جنگل درخت کاجی زاییده شد" ("تروشکای کوچک خاکستری زیر درخت کاجی می‌پردازد، / گاهی گرگ، گرگ عصبانی، با سرعت می‌دوید. / چو! برف در جنگل به طور مداوم زیر لبه‌های سرد می‌سوزد، / اسب موی بلند به طور شتابان می‌دوید، می‌دوید.") — صدای لبه‌های سرد به عنوان یک نشانه صوتی جشن زمستانی شده است.

مثال جالب: در باله "چلکونچ" اغلب از تکنیک صحنه‌ای استفاده می‌شود که در آن دrosselmeyer ماری و چلکونچ را با سانی‌های افسانه‌ای، که توسط گاوهای پروازنده یا موش‌ها هدایت می‌شوند، به دنیای جادویی می‌برد، که مستقیماً به افسانه سنتا کلوز اشاره دارد.

کامودیت‌سازی مدرن: از نوستالژی به طراحی

امروز سانی‌ها به عنوان یک نشانه به طور فعال کامودیت‌سازی می‌شوند:

آن‌ها به عنوان یک یادآوری کریسمس و دکور محبوب شده‌اند (سانی‌های کوچک زیر درخت کاج، حلقه‌های به شکل لبه‌ها).

سانی‌های طراحی شده (چوبی، رنگی، با نقش و نگار) یک وسیله لوکس برای گروه خاصی از اجتماعی هستند که تعهد به مدل جشن "مد، محیط زیست‌گرا و خانوادگی" را نشان می‌دهد.

مدیران شهری سانی‌های مسیرهای ویژه و پلاک‌ها را سازماندهی می‌کنند، اسکی را به یک خدمت سازمان‌یافته، امن و اغلب پرداخت‌شده تبدیل می‌کنند که طبیعت خودجوش و مردم‌سالار آن را تغییر می‌دهد.

توسعه مواد و فرم: از چوب به پلاستیک

توسعه خود این شیء — از رزوالنی‌های سنگین به "واتر‌بادی‌های" سبک و "توبینگ‌های" پلاستیکی و سانی‌های بادوام — نیز نشان‌دهنده است. سانی‌های پلاستیکی دموکراتیک، قابل دسترسی و امن‌تر هستند. رنگ‌های روشن و فرم‌های پیچیده آن‌ها با زیبایی‌شناسی مصرف عمومی مدرن مطابقت دارند، اما همچنان همان مجموعه از کنوتاسیون‌های جشن‌های جادویی را که پیشینیان چوبی آن‌ها دارند، انتقال می‌دهند.

نتیجه‌گیری: نشانه‌ای که نسل‌ها را به هم پیوند می‌دهد

بنابراین، سانی‌ها به عنوان نشانه کریسمس و سال نو به دلیل رویه‌های چندلایه‌ای از معنا تبدیل شده‌اند:

ميثولوژیکی (حمل و نقل ميثولوژیک مهاجم).

نوستالژیکی-روانی (نشان کودکی بی‌دردی).

کنتاکت-استعاره‌ای (اسکی شادی به زمان جدید).

تصویری- فرهنگی (استقرار در هنر و رسانه).

این یکی از معدود نمادهای جشن است که ارتباط مستقیم با تجربه فیزیکی و بدنی دارد. آن‌ها نه تنها در سطح تصویر، بلکه در سطح عمل کار می‌کنند. اسکی بر روی سانی‌ها یک ریتوالی است که می‌توان آن را به طور مستقیم بازسازی کرد، که این نشانه را زنده و واقعی می‌کند. در نهایت، سانی‌ها نه تنها یک شیء، بلکه یک عمل هستند — اسکی جمعی، شادی، خطرناک و شاد به پایین، که در زمینه جشن به عنوان استعاره‌ای از امید به اینکه سال آینده بیشتر از لغزش‌های سخت و بالا رفتن‌های دشوار، لغزش‌های آسان، سرعت و لذت شادی‌های بیشتری خواهد داشت. این نشانه‌ای است که می‌گوید: جشن در حرکت است، نه در انتظار ساکن; در خنده در هوای سرد، نه فقط در گرمای آتش خانگی.

Permanent link to this publication: