داچ. این نه فقط یک قطعه زمین است. این فلسفه‌ای است. روشی برای بقا، استراحت، ارتباط با طبیعت. برای برخی — مبارزه برای محصول. برای برخی دیگر — فرار از شهر. برای برخی دیگر — سنت. درباره معانی پنهان پشت گوجه‌ها و لگوم‌ها می‌گوییم.

داچ‌کار کارگر

برای نسل قدیمی‌ها، داچ یک باغ است. سیب‌زمینی، خیار، گوجه‌فرنگی. تهیه غذا برای زمستان. روشی برای امرار معاش در دهه‌های پس از شوروی. حالا — عادت. داچ‌کار کارگر استراحت نمی‌کند، بلکه کار می‌کند. از صبح تا شب مشغول، کاشتن، آبیاری. محصول در شیشه‌ها اندازه‌گیری می‌شود. فلسفه او: «زمین می‌خورد».

داچ‌کار زیباشناس

برای جوانان، داچ یک چمن، گل‌ها، باربیکیو است. آنها سیب‌زمینی نمی‌کاشند. آنها رز می‌کاشند. خانه را به یک عمارت تبدیل می‌کنند. فلسفه آنها: «داچ مکانی برای روح است». آنها با شامپور، گاه‌بان، موسیقی، آخر هفته‌ها را می‌گذرانند. داچ برای آنها ادامه زندگی کاری است، فقط روی چمن.

داچ‌کار فرارکننده

برای بسیاری، داچ فرار از شهر است. از ترافیک، بتن، همسایه‌های بالایی. اینجا می‌توانی بосه‌ای راه بروی، بدون آرایش، بدون میکاپ. داچ‌کار فرارکننده سکوت، پرندگان، غروب‌ها را می‌قدر می‌دهد. فلسفه او: «هر چه کمتر مردم، بیشتر زندگی است».

داچ‌کار خانوادگی

برای خانواده‌ها، داچ پیوستگی است. مادربزرگ‌ها، پدر بزرگ‌ها، نوه‌ها. با هم کاشتن، با هم آبیاری. شب‌ها چایی با عسل می‌نوشند. بچه‌ها یاد می‌گیرند که سبزیجات از کجا می‌آیند. داچ ضد انزوا دیجیتال است. فلسفه: «ما همگی قدرت داریم».

جنبه‌های فلسفی

شکیبایی: دانه می‌کاری، آبیاری می‌کنی، منتظر می‌مانی. نه نتیجه‌ای سریع. تسلیم: همه چیز از تو بستگی ندارد (باران، خشکسالی، آفت‌ها). سادگی: خوشبختی در پول نیست، بلکه در گوجه‌فرنگی خودت است. محیط زیست: رد از مواد شیمیایی، توجه به زمین. چرخه‌ای: بهار کاشتن، پاییز جمع‌آوری. چرخه زندگی.

داچ‌کار، بدون اینکه خودش بداند، به زن به زن می‌رسد.

Permanent link to this publication: