والس یوهانن شتراوس-پسر «در زیبای آبی دونائی» (An der schönen blauen Donau)، اثر شماره 314، تغییر بی‌نظیری انجام داد: از یک معرفی ناموفق در سال 1867 تا تبدیل شدن به نماد غیر رسمی اما کاملاً قابل تشخیص موسیقیایی برای آغاز سال جدید برای میلیاردها نفر در سراسر جهان. این تحول نمونه‌ای کلاسیک از این است که چگونه یک اثر هنری، پس از جدا شدن از بافت اولیه، می‌تواند توسط فرهنگ عمومی به تصاحب درآید و به عنوان یک ریتویال سکولار به رسمیت شناخته شود. این پدیده در قرن بیستم به دلیل تعامل پیچیده‌ای بین رسانه‌ها، سیاست و nostalgiا شکل گرفت. بافت تاریخی ایجاد: والس پس از فاجعه «دونائی آبی» در سال 1866 نوشته شد، بلافاصله پس از شکست سخت اتریش در جنگ با پروس در سادووا. سفارش برای نوشتن یک «آهنگ موسیقیایی خوشحال‌کننده» برای انجمن مردان آواز وین، تلاشی برای بالا بردن روح شهروندان بود. نمایش عمومی نسخه سازبندی شده در 15 فوریه 1867 با موفقیت متوسطی برگزار شد، اما نسخه کورال (با متن‌های عادی درباره بهار وین) در مارس همان سال باعث شکوه واقعی شد. موسیقی پر از سبکی، ملودی‌های درخشان و پافوس زندگی‌بخش، به عنوان یک ضد داروی شنیداری برای تحقیر ملی تبدیل شد. این موسیقی به سرعت تمام جهان را فتح کرد و به عنوان نمادی از یک تصویر ایده‌آل، بی‌دغدغه وانه و آوسترای قدیمی تبدیل شد. این موسیقی بیشتر به عنوان نمادی از یک رودخانه خاص، بلکه به عنوان نمادی از یک تصویر ایده‌آل وانه و آوسترای قدیمی تبدیل شد. مسیر به کنسرت سال جدید: سیاست و رسانه مؤسسه‌ای که والس را به آهنگ رسمی سال جدید تبدیل کرد، کنسرت سال جدید وین فیلارمونیک (Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker) بود. منشاء: سنت کنسرت‌های اختصاصی به موسیقی خانواده شتراوس در دوران سخت پیش از و در طول جنگ دوم جهانی شکل گرفت. اولین کنسرت مشابه در 31 دسامبر 1939 تحت هدایت کلمنس کراوس برگزار شد — در شرایطی تاریک، اما با برنامه‌ای از والس‌ها و پولک‌های شاد، به عنوان یک فرار روانی از واقعیت. تثبیت: پس از جنگ، کنسرت بازسازی شد و به صورت منظم برگزار شد و از سال 1946 به بعد به رادیوی اتریش پخش شد و از سال 1959 به بعد به صورت سالانه از تلویزیون (ابتدا در Eurovision و سپس در سراسر جهان) پخش شد. این بخشی از استراتژی بازسازی هویت اتریش بر اساس تصویر خنثی، غیر سیاسی و جذاب «کشوری موسیقی» بود، نه بر اساس گذشته نازی. رعایت کردن: رهبران ارکستر، به ویژه ویلی بوسکوسی (1955-1979) و لورن ماازل، به طور آگاهانه ریتویال را شکل دادند. آنها نقش «دونائی آبی» و «مرخ رادتسکی» را به عنوان اعداد فینال اجباری تثبیت کردند. اجرای آنها به عنوان یک صدای نمادین برای پایان کنسرت و پیش از آغاز سال جدید تبدیل شد. روانشناسی و سیمبولیک: چرا این والس؟ «دونائی آبی» به دلیل چندین ویژگی موسیقیایی و سیمبولیک به عنوان آهنگ رسمی سال جدید مناسب بود: ساختار: ورودی آرپеджیو زنگ‌های رشته‌ای (مانند شعله‌های چشمک‌زن) ایجاد یک محیط انتظار و وعده ایجاد می‌کند. سپس جریان قوی، گسترده و بی‌وقفه موضوع اصلی با جریان زمان، انرژی جدید و امید مرتبط است. طیف احساسی: موسیقی از تنش، درگیری و غمگین بودن محروم است. او یک اپتیسم ناب و بی‌تفکر و شادی بزرگ را منتشر می‌کند که به طور کامل با حالت مورد انتظار آغاز سال جدید همخوانی دارد. کد فرهنگی: والس نوستالژی به دوران «زمان زیبا» را کد می‌کند — وین افسانه‌ای، امن و اشرافی که در واقع هرگز به این شکل ایده‌آل وجود نداشته است. در جهان پس از جنگ، این تصویر به یک نماد جهانی از هارمونی از دست رفته و دلخواه تبدیل شد. سادگی و شناخته‌شده بودن: ملودی با اولین بار شنیده شدن به یاد می‌ماند، هر کسی می‌تواند آن را بخواند حتی اگر نام آن را نمی‌داند. این او را به مالکیت جمعی ایده‌آل تبدیل می‌کند. گلوبالیزه کردن ریتویال: از وین به جهان به لطف پخش تلویزیونی و رادیویی، ریتویال دیگر اتریشی نبود و جهانی شد. برای میلیون‌ها نفر در اروپا، آسیا و آمریکای‌ها، صدای این والس به معنای این است که چند دقیقه دیگر سال جدید آغاز خواهد شد. این در خانه‌ها، رستوران‌ها، میدان‌های شهری پخش می‌شود و تجربه احساسی مردم در نقاط مختلف جهان را هماهنگ می‌کند. کنسرت و پایان آن یکی از معدود رویدادهای عمومی فرهنگی «عالی» در فضای رسانه‌ای هستند. حقایق جالب و بافت‌های جایگزین متن اولیه برای کورال شامل جملات «وین، خوشحال باش! چرا؟ دوباره لامپ [امید] روشن شده است.» بود. این یک اشاره مستقیم به نیاز به خروج از افسردگی پس از جنگ است. در سال 1969، «دونائی آبی» توسط استنلی کوبریک در فیلم «کاوشگر فضایی 2001» در صحنه اتصال کشتی فضایی به ایستگاه فضایی استفاده شد. این یک کنتراپونت قوی ایجاد می‌کند: موسیقی که با زیبایی زمینی و سنت مرتبط است، با دستیابی‌های بالاترین فناوری آینده همراه می‌شود. این بافت به طور موازی با سال جدید وجود دارد. در خود اتریش، ملودی گاهی به عنوان سیگنال دقیق زمان در رادیو استفاده می‌شود. نتیجه‌گیری: موسیقی که در زمان ثابت شده است «در زیبای آبی دونائی» و سال جدید به دلیل ماشین رسانه‌ای قرن بیستم با تحولی به یک عنصر عملی برای ریتویال جهانی کالندری تبدیل شدند. والس دیگر به عنوان موسیقی‌ای درباره رودخانه یا وین نیست. او تبدیل به نماد انتقال، آینده‌ای پاک و امید جمعی شده است. اجرای سالانه او در سالن طلایی انجمن موسیقی وین — نه یک کنسرت در معنای معمول، بلکه یک مراسم سکولار است، جایی که رهبر ارکستر نقش یک کشیش را دارد و بینندگان تلویزیونی نمازگزاران در یک منطقه زمانی واحد هستند. این نمایش از قدرت شگفت‌انگیز فرهنگ است: ایجاد یک نماد بی‌زمانه از تجدید برای یک والس سبک و بی‌اهمیت که، مانند سال جدید، هر سال وعده می‌دهد که همه چیز می‌تواند از نو شروع شود و این را با زبانی از زیبایی و هارمونی جهانی انجام می‌دهد.
© library.af

Permanent link to this publication:

https://library.af/m/articles/view/والس-در-زیباى-درنا-و-سال-نو