ویفلهام امروز: سیاست، زائرت و زندگی روزمره شهر مقدس

ویفلهام مدرن (به عربی: بیت لحم)، که در ۸ کیلومتری جنوب اورشلیم قرار دارد، یک ترکیب منحصر به فرد و پیچیده از تاریخ مقدس، واقعیت‌های سیاسی و تعامل فرهنگی است. وضعیت و زندگی روزمره آن تعیین می‌شود توسط سه عامل کلیدی: موقعیت آن در سرزمین خودمختار فلسطین، جریان مستمر زائران و توریست‌ها و جمعیت مسیحی-مسلمان آن.

وضعیت سیاسی-اداری

بر اساس توافقات اوسلو (۱۹۹۵)، ویفلهام در منطقه «A» قرار دارد که تحت کنترل کامل اداری و نظامی دولت خودمختار فلسطین (دولت خودمختار فلسطین) قرار دارد. این به این معناست که رسمی‌اً شهر توسط دولت شهری فلسطین مدیریت می‌شود. اما موقعیت جغرافیایی آن یک سیستم دسترسی پیچیده ایجاد می‌کند. برای ورود به ویفلهام از اورشلیم باید از دیوار جداکننده اسرائیلی ( دیوار سال‌های اولیه قرن بیست و یکم) عبور کرد. نقطه کنترل (پایانه کنترل) «۳۰۰» (پایانه ویفلهام) حرکت مردم را تنظیم می‌کند. برای بیشتر توریست‌های خارجی و زائران، این گذرگاه به طور رسمی ساده است، اما برای ساکنان محلی، آن به مجوزها و بررسی‌ها نیاز دارد که بخشی از مشکلات روزمره اشغال است. این دیوار نه تنها شهر را از اورشلیم جدا می‌کند، بلکه به طور نمادین از انزolation آن پرده می‌کشد.

دموگرافی و بافت اجتماعی

یک واقعیت دموگرافی جالب و نگران‌کننده: اگر در اواسط قرن بیستم مسیحیان حدود ۸۵٪ جمعیت ویفلهام را تشکیل می‌دادند، اما امروز، بر اساس ارزیابی‌های مختلف، سهم آن‌ها به حدود ۱۲-۲۰٪ کاهش یافته است. این به مجموعه‌ای از دلایل مرتبط است: سطح بالاتر مهاجرت مسیحیان به دنبال فرصت‌های اقتصادی بهتر در خارج از کشور (در آمریکای لاتین، اروپا، ایالات متحده)، سطح بالاتر رشد طبیعی جمعیت مسلمانان و همچنین ناپایداری سیاسی و اقتصادی عمومی. با این حال، جامعه مسیحی همچنان قابل توجه است و شامل مختلف فرقه‌ها است: ارتدوکس، کاتولیک (رعایت و شرقی) و ارمنی. شهردار شهر، بر اساس یک توافق نامه نانوشته، همیشه یک مسیحی است.

اقتصاد: بین گردشگری و محدودیت‌ها

اقتصاد ویفلهام تقریباً به طور کامل به گردشگری مذهبی و زائرت وابسته است. هر سال بیش از ۱.۵ میلیون نفر به شهر می‌آیند، که بیشتر آن‌ها در فصل کریسمس هستند. این امر به کارگیری راهنماها، صاحبان هتل‌ها، رستوران‌ها و تعداد زیادی از مغازه‌های سوغاتی که به بازاریابی آثار مذهبی، درختان زیتون و مرجان می‌پردازند، منجر می‌شود. اما این وابستگی شهر را بسیار آسیب‌پذیر می‌کند: هر بحران سیاسی یا پاندمی (مانند COVID-۱۹) به طور یکجا زندگی اقتصادی را متوقف می‌کند. علاوه بر این، محدودیت‌های حمل و نقل کالا و نیروی کار از سوی اسرائیل توسعه بخش‌های دیگر اقتصاد را کند می‌کند.

زندگی فرهنگی و مذهبی: مراکز جذب
بازیلکا مسیحی (از سال ۲۰۱۲ به عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته شده)، که اخیراً از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰ تحت بازسازی گسترده‌ای قرار گرفته است. این بازیلکا همچنان قلب شهر و نمونه‌ای از کوندومینیم مذهبی است: بخش‌های کلیدی بازیلکا تحت مدیریت کلیسای ارتدوکس، کلیسای ارمنی و کلیسای کاتولیک (حلقه فرانسیسکان) قرار دارند. مقررات سختگیرانه مراسم و حق تمیز کردن تحت «وضعیت quo» (فرمان عثمانی ۱۸۵۲) گاهی اوقات منجر به تنش می‌شود. پله‌های غیرقابل حرکت معروف به «پله‌های غیرقابل حرکت» در پنجره جلو، نماد این تعادل نازک است.

میدان مهد (منگر) — اصلی‌ترین میدان عمومی در جلو بازیلکا. در اینجا در ۲۴ دسامبر مراسم رسمی کریسمس دولت فلسطین برگزار می‌شود که در سراسر جهان پخش می‌شود. جالب این است که در ویفلهام سه تاریخ برای جشن کریسمس وجود دارد: ۲۵ دسامبر (کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها)، ۷ ژانویه (اروپایی‌ها و ارمنی‌ها) و ۶ ژانویه (ارمنی‌ها). این موضوع فصل کریسمس را طولانی‌تر می‌کند و نمایی از چندفرقه‌ای بودن شهر را نشان می‌دهد.

موناستریلات لاتین، یونانی و ارمنی، میدان پاستورها در بیت ساحوره و غار شیر — دیگر نقاط کلیدی مسیر زائر.

چالش‌ها و نمادها

ویفلهام امروز — شهری از تضادها است. در یک خیابان می‌توانید هتل‌های پنج ستاره برای توریست‌ها و اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی (مثلاً اردوگاه دایه) را ببینید. رستوران‌های لوکس با کارگاه‌هایی که صاحبان آن‌ها از فقدان بازار فروش شکایت می‌کنند، همسایه هستند. دیوار تقسیم، که با گرافیت‌ها (شامل کار معروف بنکسی) پوشیده شده است، یک مکان توریستی تاریک شده است، یادآور یک بن‌بست سیاسی.

نتیجه‌گیری

ویفلهام امروز نه تنها یک موزه زیر آفتاب است یا یک مقدس متوقف شده. این یک شهر فلسطینی زنده، پویا و پیچیده است که در شرایط اشغال و وابستگی اقتصادی زندگی می‌کند. آن بین نقش جهانی خود به عنوان مرکز معنوی که میلیون‌ها نفر را جذب می‌کند و مشکلات محلی محدود به حاکمیت، تغییرات دموگرافی و جستجوی هویت خود، تعادل می‌کند. تاریخ آن نه تنها در کلیساها نوشته می‌شود بلکه در پایانه‌ها، دفاتر مهاجرت و در خیابان‌های پر از زندگی در طول کریسمس، جایی که زبان‌های دعا، تجارت و مکالمات روزمره ساکنان آن با هم مخلوط می‌شوند.

Permanent link to this publication: