معروف‌ترین پایتخت‌های بازی‌های المپیک زمستانی: بین میراث، نوآوری و فسادها

انتخاب پایتخت بازی‌های المپیک زمستانی از لحاظ تاریخی محدودتر و پیچیده‌تر از بازی‌های المپیک تابستانی بوده است، به دلیل نیازهای خاص به زمین‌شور، اقلیم و زیرساخت. برخی از شهرها نه تنها به دلیل دستاوردهای ورزشی بلکه به دلیل تأثیرات سیاسی، فنی یا فرهنگی خود و همچنین فسادهای مرتبط با آنها شناخته شده‌اند. شناخته‌شدگی آنها از دستاوردهای سازماندهی، شاهکارهای معماری، بافت تاریخی یا برعکس، شکست‌ها و تضادها نشأت می‌گیرد.

1. شامونی (فرانسه، 1924) — نقطه صفر

با اینکه به صورت رسمی اینها بازی‌های المپیک نبودند بلکه «هفته ورزشی بین‌المللی به مناسبت هشتمین المپیک» بود، اما بعداً آکادمی بین‌المللی المپیک آنها را به عنوان اولین بازی‌های المپیک زمستانی به رسمیت شناخت. شامونی، یک کورسک کوچک آلپاین، برای همیشه به عنوان مبدأ حرکت المپیک زمستانی وارد تاریخ شد. شناخته‌شدگی او نمادین است و به ریشه این سنت مرتبط است.

2. گارمیش-پارتنکیرشن (آلمان، 1936) — المپیک در سایه نازیسم

فقط یک ماه پس از بازی‌های المپیک تابستانی در برلین نازی، بازی‌های المپیک زمستانی در مجموعه گردشگری متحد گارمیش-پارتنکیرشن ادامه یافت و ادامه‌ی ماشین تبلیغات قوی رایش سوم بود. این بازی‌ها بیشتر به دلیل بافت سیاسی‌شان شناخته شده‌اند:

در فشار آکادمی بین‌المللی المپیک، نازی‌ها لوزانگ‌های ضد یهودی را از خیابان‌ها برداشتند، اما روح سیاست نژادی در هوا غلبه داشت.

این بازی‌ها آخرین بازی‌ها قبل از ۱۲ سال تعلیق به دلیل جنگ جهانی دوم بود.

این نمونه‌ای است از اینکه چگونه یک رویداد ورزشی برای مشروعیت‌بخشی به رژیم توتالیتر استفاده می‌شود که به شهر یک شлейف تاریخی غیرقابل از بین رفتن وارد کرد.

3. اینسبروک (اتریش، ۱۹۶۴ و ۱۹۷۶) — پایتخت امید و چالش

شهر منحصر به فردی که دو بازی المپیک سفید را میزبان بود.

۱۹۶۴: این بازی‌ها به عنوان «بازی سادگی» یا «بازی امید» شناخته می‌شود. پس از فساد اسکوو-ولی-۱۹۶۰ و بزرگ‌سازی در کورتی، اینسبروک یک رویکرد عملی، انسانی و آینده‌گرایانه پیشنهاد داد. بازی‌ها به عنوان یک موفقیت تلویزیونی شناخته شد و اعتماد به ایده‌های المپیک را بازگرداند.

۱۹۷۶: اینسبروک پس از اینکه دنور (ایالات متحده) از برگزاری بازی‌ها به دلیل اعتراضات محیط‌زیستی و ریسک‌های مالی خودداری کرد، به عنوان «نجات‌دهنده» ظاهر شد. اتریشی‌ها بازی‌ها را با زمان‌بندی رکوردی و هزینه‌های کمتر سازماندهی کردند و نشان دادند که چگونه می‌توان به طور موثری سازماندهی کرد. به همین دلیل اینسبروک به عنوان نماد پایداری و تخصص المپیک شناخته می‌شود.

4. لاک‌پلاسید (ایالات متحده، ۱۹۸۰) — معجزه بر یخ و فاجعه محیط‌زیستی

روستای کوچک لاک‌پلاسید در ایالت نیویورک، که برای دومین بار بازی‌ها را میزبان بود (پس از ۱۹۳۲)، به دلیل دو رویداد مخالف به تاریخ پیوست:

«معجزه بر یخ» (The Miracle on Ice). پیروزی تیم ملی هوکئی ایالات متحده که از دانشجویان-نوآموزان تشکیل شده بود، بر تیم ملی هوکئی شوروی که از حرفه‌ای‌ها تشکیل شده بود، در میانه جنگ سرد — بزرگ‌ترین شگفتی در تاریخ ورزش است، که به عنوان یک پدیده ایدئولوژیک و فرهنگی قدرتمند شناخته شد.

فاجعه مالی-محیط‌زیستی. بازی‌ها منجر به بدهی‌های گسترده و خسارت محیط‌زیستی شدند به دلیل ساخت سریع. شکست لاک‌پلاسید یکی از اولین زنگ‌های هشدار در مورد ناپایداری مدل المپیک بود و به ظهور استانداردهای سخت‌گیرانه‌تر آکادمی بین‌المللی المپیک برای شهرهای میزبان منجر شد.

5. آلبوویل (فرانسه، ۱۹۹۲) — آخرین بازی‌های در فرمت «قدیمی

شناخته‌شدگی آلبوویل به دلیل وضعیت گذاریش است. اینها آخرین بازی‌هایی بودند که در یک سال با بازی‌های تابستانی (تا ۱۹۹۴) برگزار شدند و آخرین بازی‌هایی بودند که روح «مقدمه‌ای قدیمی» و کوچک المپیک را احساس می‌کردند.

سازماندهی غیرمتمرکز در بسیاری از کورسک‌های کوهستانی ساووو، که یک محیط منحصر به فرد ایجاد کرد.

فریستایل و شورت‌ترک برای اولین بار در اینجا معرفی شدند، که مسیر جوانسازی برنامه را نشان داد.

جشن‌ها، که فلیپ دکوفل به عنوان کارگردان آنها بود، استاندارد جدیدی برای هنرپردازی و تئاتر در نمایش‌های نمایشی تعیین کرد.

6. سولت‌لیک‌سیتی (ایالات متحده، ۲۰۰۲) — بازی‌های پس از فساد

پایتخت ایالت یوتا به دلیل بزرگترین فساد در تاریخ آکادمی بین‌المللی المپیک شناخته شده است. در سال ۱۹۹۸، اطلاعات به بیرون درز کرد که اعضای آکادمی بین‌المللی المپیک به دلیل رای‌های خود به سود شهر سولت‌لیک‌سیتی، هدایای گران‌قیمت و رشوه دریافت می‌کنند. این باعث اخراج چندین عضو آکادمی بین‌المللی المپیک و اصلاح اساسی فرآیند انتخاب پایتخت شد.

با اینکه این زمینه تاریک، خود بازی‌ها به طور برجسته‌ای از نظر سازماندهی و زیرساخت‌های فناوری سازماندهی شدند و به دلیل سطح بالای رقابت‌ها به یاد می‌مانند. اما میراث آنها به طور همیشگی با فسادی که باعث تغییر جنبش المپیک شد، خدشه‌دار شد.

7. ونکوور (کانادا، ۲۰۱۰) — نمونه سازماندهی و صدمه ملی

ونکوور به عنوان یکی از موفق‌ترین پایتخت‌های زمستانی در تاریخ بر اساس معیارهای سازماندهی، میراث و حمایت عمومی شناخته می‌شود.

نوآوری‌های فناوری: برای اولین بار از شبکه‌های اجتماعی برای ارتباطات گسترده استفاده شد و خط حمل و نقل سریع SkyTrain از فرودگاه به مرکز شهر ساخته شد.

پارادوکس روانی ملی: بازی‌ها با یک تراژدی آغاز شد — مرگ سانوچی گرجستانی نودار کوماریتاشویلی در مسیر. اما سپس کانادا که مدتها بود در خانه قهرمانی طلایی نداشت، رکورد خود را در مدال‌های طلایی بازی‌های زمستانی به ۱۴ رساند و پیروزی در هokeی برابر ایالات متحده در فینال به عنوان یک لحظه رهایی و اتحاد ملی شناخته شد.

میراث پایدار: دامنه المپیک به عنوان یک منطقه مسکونی لوکس تبدیل شد و بسیاری از ساختمان‌ها به طور فعال استفاده می‌شوند.

8. سوچی (روسیه، ۲۰۱۴) — پروژه بزرگ و جغرافیای سیاسی

سوچی — معروف‌ترین شهر بازی‌های المپیک زمستانی قرن بیست و یکم است.

بزرگ‌ترین پروژه ساختمانی در روسیه مدرن: بازی‌ها به عنوان بزرگترین پروژه ساختمانی در روسیه مدرن شناخته شد. در ساحل گرمسیری با صفر از ابتدا، کلاستر کوهستانی و تمامی زیرساخت‌ها ساخته شد. این یک نمایش از قدرت نرم و اطمینان روسیه بود.

هزینه‌های رکوردی ($۵۱ میلیارد) و اتهامات فساد.

بافت جغرافیای سیاسی: بازی‌ها یک ماه قبل از پیوستن کریمه برگزار شد و به عنوان آواز نهایی دوره‌ای از همگرایی نسبی روسیه با غرب شناخته شد.

فساد دوپینگ، که منجر به استراحت روسیه از بازی‌های ۲۰۱۸ و شرکت تحت پرچم بی‌نام شد.

شناخته‌شدگی سوچی — نمادی از بازی‌های المپیک به عنوان ابزاری برای سیاست داخلی و خارجی است، جایی که ورزش در برابر اهداف سیاسی و اقتصادی بزرگ به دومین جایگاه می‌افتد.

نتیجه‌گیری: شناخته‌شدگی به عنوان ترکیبی از ورزش، سیاست و خاطره

پایتخت‌های معروف‌ترین بازی‌های المپیک زمستانی نه تنها به دلیل نتایج ورزشی شناخته شده‌اند. شناخته‌شدگی آنها از:

بافت تاریخی (گارمیش-۱۹۳۶، سوچی-۲۰۱۴).

تأثیر سازماندهی یا شکست (اینسبروک-۱۹۷۶، لاک‌پلاسید-۱۹۸۰).

نوآوری‌های فرهنگی و فناوری (آلبوویل-۱۹۹۲، ونکوور-۲۰۱۰).

لحظات بزرگ ورزشی (لاک‌پلاسید-۱۹۸۰).

آنها منعکس‌گر دوره خود هستند و رژیم‌های سیاسی، فرصت‌های اقتصادی، اطمینان‌های فناوری و ارزش‌های اجتماعی زمان برگزاری آنها را نشان می‌دهند. پایتخت‌های آینده احتمالاً بر اساس معیارهای جدیدی ارزیابی خواهند شد — پایداری و استفاده پس از المپیک، که باعث می‌شود شناخته‌شدگی آنها بیشتر وابسته به تأثیر بلندمدت و نه موقتی باشد.

Permanent link to this publication: