کاگوت‌ها در تاریخ اروپای غربی: نشان انزوا

کاگوت‌ها (فرانسوی: cagots، همچنین به عنوان agotes، caqueux، gésitains در مناطق مختلف شناخته می‌شوند) یکی از گروه‌های مرجانیزه‌ترین و کم‌تحقیق‌شده‌ترین در تاریخ اروپای غربی هستند. طی تقریباً یک قرن، از قرن دهم تا قرن نوزدهم، آنها در انزوا در مناطق جنوب غربی فرانسه (گاسکون، بئارن، گیئن)، شمال اسپانیا (نووار، آراگون) و بخشی از سوئیس زندگی می‌کردند. پدیده آنها منحصر به فرد است: برخلاف یهودیان یا تبار، کاگوت‌ها از نظر قومی، زبانی و مذهبی با جمعیت اطراف خود متفاوت نبودند، اما در عین حال تحت ستم و تبعیض سیستماتیک مبتنی بر نشان اجتماعی قرار داشتند که حتی خود تبعیض‌کنندگان نیز از ریشه آن بی‌خبر بودند.

محدودیت‌های خارجی و «نظافت رituale»

تبعیض کاگوت‌ها جنبه‌ای ریتوالی و روزمره داشت و در قوانین محلی (fors) و دستورات کلیسا به ثبت رسیده بود. آنها مجبور بودند:

• از ازدواج با غیرکاگوت‌ها با ترس از مرگ دست بردارند.

• بدون چوب مخصوص به غذای بازار دست نزنند.

• بایستند با پا‌های برهنه روی پیاده‌رو (تا زمین را «آلوده» نکنند).

• از کارهای کشاورزی مرتبط با زمین دست بردارند، به دلیل ترس از «آلوده کردن» آن.

آنها تنها اجازه داشتند مشاغلی را انجام دهند که به طور مستقیم با «آلودگی» یا مرگ مرتبط بودند، که آن را با کاسته‌های ژاپنی burakumin نزدیک می‌کند: نجاری و چوب‌بری (کار با چوبی که «مرده» است)، و همچنین professions de sang — کار کاهنده (به دلیل استفاده از پوست حیوانات) و خاکسپاری. نکته جالب این است که در بسیاری از کلیساها هنوز ورودی‌های جداگانه‌ای برای کاگوت‌ها (به نام porte des cagots) وجود دارد که از طریق آن‌ها به بخش عقب یا صندلی‌های محصور شده می‌رسند. جام آب مقدس به آن‌ها با چوب بلند داده می‌شود و آنها به طور جداگانه عشای ربانی می‌گیرند.

فرضیات مربوط به منشأ: از بیماران سفلیس تا بقایای مردم پیش‌ایندوئروپایی

مystery مربوط به منشأ نشان اجتماعی باعث ایجاد بسیاری از فرضیات شد، هیچ‌کدام از آنها به طور کامل اثبات نشده‌اند. تاریخ‌نگاری قرن نوزدهم و بیستم پیشنهادات زیر را ارائه داد:

1. پسران بیماران سفلیس (محبوب‌ترین در قرون وسطی): گمان می‌رفت که کاگوت‌ها یا خود بیمار سفلیس بودند یا از بیماران آن نشأت می‌گرفتند. اگرچه علائم بیماری در آن‌ها اغلب دیده نمی‌شد، اما تمامی محدودیت‌های ریتوالی که برای بیماران سفلیس در نظر گرفته شده بود، بر آن‌ها اعمال شد.

2. بقایای وستگوت‌ها یا صلیبی‌ها: در زبان عامیانه، کلمه cagot گاهی به caas Gott («سگ‌های گوت‌ها») یا canis Gothorum بازمی‌گردد. آن‌ها به عنوان فرزندان پیروزی‌یافته‌های وستگوت-اریانی، اهل باطل یا حتی موروها پس از Reconquista شناخته می‌شوند.

3. بقایای مردم پیش‌ایندوئروپایی: بعضی از محققان معاصر (مانند تاریخ‌نگار گی بوزه) کاگوت‌ها را فرزندان قوم‌های بومی آکویتان یا باسک می‌بینند که به تدریج توسط کلت و رومی‌ها از بین رفتند و مرجانیزه شدند. تخصص حرفه‌ای آن‌ها ممکن است از دوران پیش‌تاریخی شکل گرفته باشد.

4. قربانی‌های ساختار اجتماعی: مطالعات انسان‌شناسی معاصر به این نتیجه می‌رسد که کاگوت‌ها نتیجه مثال‌سازی اجتماعی هستند. جامعه به یک «گروه رد شده داخلی» نیاز داشت، یک قربانی که بر آن می‌توانند ترس‌های جمعی (از بیماری، مرگ، تفاوت) را پروژه کنند و هویت خود را تقویت کنند. وقتی گروهی ایجاد شد، مرزهای آن با سیستم ممنوعیت‌ها و تعصبات حفظ می‌شد.

آزادی و انقراض

شروع پایان سیستم کاگوت‌ها با انقلاب بزرگ فرانسه بود. در سال ۱۷۸۹، کاگوت‌ها به شدت از ایده‌های انقلابی حمایت کردند و به برابری امیدوار بودند. در سال‌های ۱۷۹۰ و ۱۷۹۳، مجلس قانون‌گذاری و کنوانسیون دستورالعمل‌هایی برای برابری کامل آن‌ها صادر کردند. اما در عمل، تعصبات قوی‌تر از قوانین بود. تبعیض در زندگی روزمره در قرن نوزدهم ادامه داشت. نشان اجتماعی به طور کامل با یکپارچگی جامعه فرانسوی، شهرنشینی و جنگ جهانی اول از بین رفت، زمانی که در جبهه‌ها تفاوت‌های طبقاتی و منطقه‌ای از بین رفت.

میراث و یاد

امروز فرزندان کاگوت‌ها به طور کامل هم‌جوش شده‌اند. تاریخ آن‌ها موضوع تحقیقات آکادمیک و یادآوری محلی شده است. آن‌ها به عنوان یک یادآوری قوی از این که چگونه نشان اجتماعی، حتی اگر حتی منشأ قابل فهمی نداشته باشد، می‌تواند قرن‌ها از طریق اعمال روزمره و ریتوال‌ها تکرار شود و یک چرخه انزوا ایجاد کند، خدمت می‌کنند. کاگوت‌ها نه تنها یک حادثه تاریخی هستند، بلکه نمونه‌ای روشن از این هستند که جامعه چگونه «غیرقابل تحمل داخلی» را می‌سازد، که گناه او تنها در وضعیت اعطا شده است، و چگونه سخت است که سیستم‌های استعمار، مبتنی بر افسانه‌های عمیقاً ریشه‌دار، را از بین ببریم. مطالعه آن‌ها برای درک مکانیسم‌های شکل‌گیری تعصبات، کسوفوبیا و انزوا اجتماعی در هر دوره‌ای مهم باقی می‌ماند.

Permanent link to this publication: