کاگوت‌ها در تاریخ اروپای غربی: برچسب انزوا

کاگوت‌ها (فرانسوی: cagots، همچنین به عنوان agotes، caqueux، gésitains در مناطق مختلف شناخته می‌شوند) یکی از گروه‌های مرزنشین و کم‌تحقیق‌شده‌ترین در تاریخ اروپای غربی هستند. طی تقریباً یک قرن، از قرن دهم تا قرن نوزدهم، آن‌ها در انزوا در مناطق جنوب غربی فرانسه (گاسکون، بئارن، گیئن)، شمال اسپانیا (ناوارا، آراگون) و بخشی از سوئیس زندگی می‌کردند. پدیده آن‌ها منحصر به فرد است: برخلاف یهودیان یا تباران، کاگوت‌ها از نظر قومی، زبانی و مذهبی با جمعیت اطراف خود قابل تشخیص نبودند، اما همچنان تحت ستم و تبعیض سیستماتیک قرار گرفتند که بر اساس برچسب اجتماعی بود و منشأ آن حتی توسط خود شکنجه‌گران فراموش شد.

محدودیت‌های خارجی و «نجاست رituالی

تبعیض کاگوت‌ها به صورت ریتوالی و روزمره بود و در قوانین محلی (fors) و دستورالعمل‌های کلیسا تثبیت شده بود. آن‌ها مجبور بودند:

• از ازدواج با غیرکاگوت‌ها تحت تهدید مرگ خودداری کنند.

• بدون چوب مخصوص، به غذای بازار دست نزنند.

• باستان پا بر آسفالت نگذارند (تا زمین را «آلوده» نکنند).

• به دلیل ترس از «آلوده کردن» زمین، به کشاورزی مرتبط با زمین نپردازند.

آن‌ها تنها اجازه داشتند مشاغلی را انجام دهند که به طور غیرمستقیم با «نجاست» یا مرگ مرتبط بودند، که آن‌ها را به طبقه buракومین ژاپن نزدیک می‌کرد: کار نجاری و چوب‌بری (کار با چوبی که «مرده» است) و همچنین professions de sang — کار قیرکاران (به دلیل استفاده از چرم حیوانات) و خاکسپاران. نکته جالب: در بسیاری از کلیساها هنوز ورودی‌های جداگانه برای کاگوت‌ها (به نام porte des cagots) با ارتفاع بسیار کم وجود دارد، که از طریق آن‌ها به بخش عقب دیوار یا به صندلی‌های محصور شده می‌رسند. جام آب مقدس به آن‌ها با یک قلاب بلند داده می‌شود و آن‌ها به طور جداگانه عشای ربانی می‌گیرند.

فرضیات منشأ: از بیماران صرع تا بقایای مردم پیش‌ایرانی

غامض بودن منشأ برچسب ایجاد了许多 فرضیات، هیچ‌کدام از آن‌ها به طور کامل اثبات نشده‌اند. تاریخ‌نگاری قرن نوزدهم و بیستم پیشنهاداتی ارائه داده است:

1. پسران بیماران صرع (بیشترین فرضیه در قرون وسطی): گفته می‌شود که کاگوت‌ها یا خود به بیماری صرع مبتلا بودند یا از بیماران مبتلا به آن بودند. اگرچه علائم بیماری در آن‌ها اغلب دیده نمی‌شد، اما تمامی محدودیت‌های ریتوالی که برای بیماران صرع در نظر گرفته شده بود، بر آن‌ها اعمال شد.

2. باقی‌مانده‌های وستگوت‌ها یا سارациن: در زبان محلی، کلمه cagot گاهی به caas Gott ( «سگ‌های گوت‌ها») یا canis Gothorum بازمی‌گردد. آن‌ها را فرزندان شکست‌خورده‌های وستگوت-اریانی، اهل باورهای غیرواقعی یا حتی موراکانیان می‌دانستند که پس از ریکونکویست باقی مانده بودند.

3. باقی‌مانده‌های مردم پیش‌ایرانی: بعضی از محققان معاصر (مثلاً تاریخ‌نگار گی بوزه) کاگوت‌ها را فرزندان قوم‌های بومی آکویتان یا باسک می‌بینند که به تدریج توسط کلت و رومی‌ها از بین رفتند و به مرزنشینان تبدیل شدند. تخصص حرفه‌ای آن‌ها می‌توانست از دوران پیش‌تاریخ شکل بگیرد.

4. قربانی‌های ساختار اجتماعی: آنتروپولوژی تاریخی معاصر به این نتیجه می‌رسد که کاگوت‌ها نتیجه میتولوژی اجتماعی هستند. جامعه به یک «گروه ردشدگی داخلی» نیاز داشت، یک قربانی که می‌توانست ترس‌های جمعی (از بیماری، مرگ، غیرمتجانس بودن) را بر آن پروژه کند و هویت خود را تقویت کند. با ایجاد این گروه، مرزهای آن با سیستم ممنوعیت‌ها و تعصبات حفظ می‌شد.

آزادی و انقراض

شروع به پایان سیستم کاگوت‌ها با انقلاب بزرگ فرانسه بود. در سال ۱۷۸۹، کاگوت‌ها به شدت از ایده‌های انقلابی حمایت کردند و امیدوار به برابری بودند. در سال‌های ۱۷۹۰ و ۱۷۹۳، مجلس قانونگذاری و کنوانسیون دستورالعمل‌هایی برای اتحاد کامل آن‌ها صادر کردند. اما در عمل، تعصبات بیشتر از قوانین بود. تبعیض در زندگی روزمره در قرن نوزدهم باقی ماند. برچسب نهایی با یکپارچگی جامعه فرانسوی، شهرنشینی و جنگ جهانی اول از بین رفت، زمانی که در جبهه‌ها تفاوت‌های طبقاتی و منطقه‌ای از بین رفت.

میراث و یاد

امروز فرزندان کاگوت‌ها به طور کامل یکپارچه شده‌اند. تاریخ آن‌ها موضوع تحقیقات آکادمیک و یادآوری محلی شده است. آن‌ها به عنوان یک یادآوری قوی از این که چگونه برچسب اجتماعی، حتی اگر منشأ قابل فهمی نداشته باشد، می‌تواند قرن‌ها از طریق اعمال روزمره و ریتوالی تکرار شود و یک چرخه انزوا ایجاد کند، خدمت می‌کنند. کاگوت‌ها نه تنها یک حادثه تاریخی هستند، بلکه نمونه‌ای روشن از این هستند که جامعه چگونه «غیرمتجانس داخلی» را می‌سازد، که گناه او تنها در وضعیت نسبتاً اعطا شده است، و چگونه سیستم‌های استعمار، مبتنی بر تفاوت‌های واقعی نیستند، بلکه بر مبنای افسانه‌های عمیقاً ریشه‌دار، شکسته می‌شوند. مطالعه آن‌ها برای درک مکانیزم‌های شکل‌گیری تعصبات، کسوفوبیا و انزوا اجتماعی در هر دوره‌ای مهم باقی می‌ماند.

Permanent link to this publication: