رز در هنر تصویری - تنها یک گل در نقاشی طبیعت نیست. این یک رمز، یک کد، یک پیام است. هنرمندان دوران رنسانس معنای مذهبی در گلبرگ‌ها قرار می‌دادند،印象派 به بازی نور در آن‌ها می‌پرداختند و سورئالیست‌ها به سوی جنبه‌های تاریک ذهن می‌رفتند. در این مقاله ما از موزه‌ها (بدون نام‌گذاری آن‌ها) عبور می‌کنیم و می‌بینیم که چگونه تصویر رز از فریسکا تا نصب تغییر کرده است.

قرون وسطی و اوایل رنسانس: نماد بانوی مقدس

در کلیساهای گوتیک، رز اغلب در شیشه‌های رنگی به عنوان "رز مذهبی" و نماد بانوی مقدس ظاهر می‌شود. گلبرگ‌ها با پنج شادی ماری مرتبط بودند و خارها با رنج‌های او. در نقاشی‌های کواتروچنتو (فرا آنجلیکو، بوتتیچلی)، مادونا اغلب در یک باغ صورتی یا با یک رز در دست نشان داده می‌شود. این تنها یک تزئین نیست، بلکه یک نماد تئولوژیک است. در نقاشی "زادگاه ونوس" بوتتیچلی، رزها از آسمان می‌ریزند و نماد عشقی هستند که از کف صدف به وجود می‌آید - در اینجا سمبولیسم یونانی و مسیحی در هم تنیده شده‌اند.

باروک و رکوکو: احساس و وفور

در قرن‌های ۱۷ و ۱۸، رز به عنوان یک نماد از لذایذ دنیوی شد. روی نقاشی‌های روبنز و واتو، رزها به نیمف‌ها و ارواح می‌ریزند. آن‌ها پر، روشن و تقریباً قابل لمس هستند. هنرمندان رکوکو (فرگونار، بوше) اغلب رزها را در صحنه‌های فریبکاری قرار می‌دادند: شوالیه به دوشیزه گلبرگ می‌دهد که به معنای اشاره به احساسات است. در نقاشی‌های طبیعت بیجان، رزها با انگور و پرنده شکسته و بیتا همسایه هستند و به سرعت گذر زمان (وانیتاس) را یادآوری می‌کنند. جالب است که در همین زمان "گلدانی" در معماری ظاهر می‌شوند - تزئینات چسبیده به شکل رز.

رز در نقاشی ژاپنی و چینی

در هنر شرقی، رز (به ویژه پیون که اغلب با رز اشتباه می‌شود) نماد ثروت و افتخار است. اما رز واقعی نیز در نقاشی‌های دوره ادو روی کاغذها و پرده‌ها ظاهر می‌شود. آن‌ها بیشتر محدود و ساده هستند. اغلب یک گل را در زمینه خالی نشان می‌دهند - به عنوان یک موضوع برای مدیتیشن. هنرمندان ژاپنی خط ساقه، انحنای گلبرگ‌ها و بافت خارها را برجسته می‌کنند. رز به عنوان یک نماد از عشق نیست، بلکه به عنوان یک نشانه از گذر زمان و زیبایی لحظه‌ای (مو-نو آواره) است.

印象派 و پسا-印象派: نور و رنگ

印象主义者 (مونه، رنوار) رزها را در میدان نما کشیدند. آن‌ها به این که نور خورشید رنگ صورتی رز را تغییر می‌دهد، علاقه داشتند. مونه یک مجموعه از نقاشی‌های با رز در باغ خود در جیورنری نوشت. در اینجا رز یک شیء نیست، بلکه بخشی از محیط هوایی است. ونگوگ در "گل‌های رز" (۱۸۹۰) یک دسته از رز را بر زمینه سبز نشان داده است و گل‌ها انرژی را احساس می‌کنند. ماتیس نیز در "اتاق‌های قرمز" از رز به عنوان یک نقش تزئینی استفاده می‌کند، تقریباً انتزاعی. پسا-印象یست‌ها نیز به سمبولیسم رو آوردند: در نقاشی‌های اودیلون ردون، رزها مذهبی هستند و در فضا پرواز می‌کنند، با چشم یا بدون چشم.

سورئالیسم و قرن بیستم: رز به عنوان زخم

سالوادور دالی رزی را نشان داد که بر فراز بیابان پرواز می‌کند ("رز مدیتیاتیو"، ۱۹۵۸). این یک گل رویایی، یک گل یادآوری است. رز در سورئالیسم اغلب با واقعیت در تضاد است - آن می‌تواند پلاستیکی، زخمی یا از شکاف در بتون رشد کند. فریدا کالو در تصاویر خود، رزها را در موهای خود درمی‌افراید، اما آن‌ها با خارهای تیز همسایه هستند که گردن او را زخمی می‌کنند. در اینجا رز نماد هم زمان عشق و درد، عشق و رنج است. در هنر پاپ (وارهول) رز به عنوان چاپ، شخصیت فردی خود را از دست می‌دهد و به عنوان نماد زیبایی تکراری می‌شود.

رز در مجسمه‌سازی و نصب

رز از مرمری برش داده شده است (آنتونیو کانوا، "آمور و پسیخه"، جایی که رز در دست پسیخه است)، از برنج قالب‌گیری شده است و از شیشه ساخته شده است (دال چیکولی). در هنر مدرن، رزهای بزرگ از پاپیون و پلاستیک در سالن‌های نمایشگاهی پر شده‌اند، دعوت می‌کنند تا بیننده به زیبایی مصنوعی فکر کند. نصب‌های از رز زنده (الیا کاباکو، "واگن قرمز") یک جهان معطر ایجاد می‌کنند که سریع می‌پوسد. رز از نقاشی به فضا می‌رود، اما قدرت جادویی خود را از دست نمی‌دهد.

رز در کرسی‌بندی و نمادشناسی

نمی‌توان از رز کرسی‌بندی یاد نکرد. رز سفید و قرمز نماد دو گروه در بریتانیا (جنگ آبی و سفید) هستند. رز همچنین در لوگوهای بسیاری از شهرها دیده می‌شود (لیتوانی، فلورانس). در جادوگری، رز با صلیب ترکیب می‌شود (رز و صلیب). در هنر شوروی، رز تقریباً ناپدید شد (به عنوان نماد سرمایه‌داری)، اما در کارت‌های آلبوم برای دختران شکوفا شد - کیتچ، اما هنر نیز.

تکنیک نقاشی رز: از فریسکا تا پیکسل

هنرمندان قرن‌ها برای نشان دادن بافت گلبرگ‌ها جستجو کرده‌اند. رنگ روغن به ایجاد انتقالات نرم کمک می‌کند، آبرنگ به هواپیگیری. هنرمندان هلندی طبیعت بیجان رزها را به طوری می‌نویسند که انگار می‌خواهند قطره‌ای از عرق را بریزند.印象主义者 از نقاط جداگانه استفاده می‌کنند تا یک ویبراسیون ایجاد کنند. امروز هنرمندان دیجیتال رزها را روی تبلت‌ها می‌نویسند، اما مشکل همچنان باقی است: چگونه نرمی را نشان دهیم؟ شاید این باشد که راز رز این است - نمی‌توان آن را به طور کامل کپی کرد، بلکه می‌توان آن را احساس کرد.

تصویر رز در هنر نمی‌میرد. او تغییر می‌کند، بازمی‌شود، اما شناخته شده باقی می‌ماند. و تا زمانی که هنرمندان به دنبال پاسخ به سوال از زیبایی هستند، آن‌ها رزها را نقاشی می‌کنند. زیرا رز خود هنر است: زیبا، خاردار، گذر زمانی و جاودان.

Permanent link to this publication: