بوسه‌ای بدون بوسه: کشورها و فرهنگ‌هایی که این حرکت را نمی‌پذیرند

برای ساکنان اروپا یا آمریکا بوسه به نظر می‌رسد که چیز خودبه‌خودی باشد. ما در ملاقات، به عنوان نشان سلام، به عنوان نشان عشق، و به عنوان نشان خداحافظی بوسه می‌زنیم. برای ما بسیار دشوار است که تصور کنیم که در جایی این حرکت نه تنها نمی‌پذیرفته شود، بلکه می‌تواند باعث تعجب، تنفر یا حتی خشم شود. و با این حال، تحقیقی که بر روی ۱۶۸ فرهنگ جهان انجام شده است، نشان داده که بوسه‌های عاشقانه تنها در ۴۶٪ از آنها انجام می‌شود. در بخش‌های دیگر کره زمین، مردم بدون این حرکت به سر می‌برند — یا به دلیل سنت‌های فرهنگی، یا به دلیل معیارهای دینی سختگیرانه، یا به دلیل اینکه نمی‌دانند که این چیست. بوسه زبان عالمی عشق نیست. این یک ساختار فرهنگی است و در بسیاری از نقاط جهان یا وجود ندارد یا به شدت ممنوع است.

کشورهای سختگیرانه‌ای که در آنها اسلام حاکم است: بوسه تحت قانون ممنوع

محدودیت‌های سخت‌ترین در کشورهای خاورمیانه و جنوب آسیا وجود دارد، جایی که معیارهای اسلامی نه تنها زندگی شخصی بلکه زندگی اجتماعی را تنظیم می‌کنند. در امارات متحده عربی، عربستان سعودی، ایران، قطر و افغانستان، بوسه‌های عمومی بین مرد و زن نه تنها نقض آداب نیست بلکه جرم جنایی است. بوسه در مکان عمومی در امارات متحده عربی می‌تواند به حبس تا ده روز منجر شود. در ایران و امارات متحده عربی، بوسه عمومی به ماه‌های حبس منجر می‌شود. در کشورهای محافظه‌کار مانند افغانستان و پاکستان، بوسه‌های عمومی کاملاً غیرممکن است.

با این حال، در کشورهای عربی، بوسه‌های تبریک بین مردان کاملاً معمول است. اما بوسه‌های با جنس مخالف یک تابو محسوب می‌شود. حتی در مراسم ازدواج، نامزد با عصمت بوسه می‌زند و نه در لب. در ترکیه، که به عنوان یک کشور سکولار شناخته می‌شود، بوسه‌های تبریک بین مرد و زن نیز نمی‌پذیرفته می‌شود و بوسه در لب در هر جایی و در هر زمانی ممکن نیست.

آسیا: از تابو عمومی تا عدم وجود بوسه

در آسیا، نگرش به بوسه‌ها از ممنوعیت سختگیرانه تا عدم وجود کامل متفاوت است. در ژاپن و چین، بوسه‌های عمومی، حتی در گونه، به عنوان نقض فضای شخصی در نظر گرفته می‌شود و غیرقابل تحمل است. در ژاپن، بوسه در حضور شاهد بسیار غیرمستند و بسیار ناپسند تلقی می‌شود. به همین دلیل، شما تقریباً هرگز بوسه‌ای در فیلم ژاپنی نمی‌بینید. ژاپنی‌ها، اگر بوسه بزنند، در فاصله یک قدم، با لبان خود به لبان شریک خود می‌کشند، بدون اینکه دهان را باز کنند.

در هند، کشوری که به جهان «کاماسوترا» با ۳۰ نوع بوسه را هدیه داده است، بوسه‌های عمومی یک تابو محسوب می‌شود. بوسه در هند به عنوان یک نشان بسیار عریان از性感 در نظر گرفته می‌شود. حتی در فیلم‌های بولیوود، بوسه‌ها غیرعادی است و مورد تایید نیست — عشق در آنجا با رقص نشان داده می‌شود. در تایلند، ویتنام و هند، بوسه‌های عمومی و آغوش گرفتن تحت ممنوعیت سختگیرانه قرار دارد.

در برخی از فرهنگ‌های آسیایی، بوسه به عنوان چنین چیزی وجود ندارد. قبیله‌هایی که در شرق بنگلادش زندگی می‌کنند، به جای گفتن «بوسه مرا بگیرم» می‌گویند «بوی من را بگیرم». چینی‌ها در ملاقات با یکدیگر با بینی‌های خود می‌تراشند یا با بینی‌های خود می‌گذرانند. در کره و سنگاپور، سلام دادن محدود به یک تعظیم سبک است.

فرهنگ‌های جزیره‌ای و سنتی: رituالی بدون لب

در برخی از فرهنگ‌های منزوی، بوسه در لب یک حرکت بیگانه و حتی زشت است. ساکنان جزیره تاسمانی، پاپوآ گینه نو و ساکنان جزیره فوجا در فیلیپین در ملاقات با یکدیگر چیزی خوشبو را در نزدیکی بینی یا بالای سر نگه می‌دارند. در جزیره سکوترا در ساحل سومالی، بوسه کردن با یکدیگر در شانه‌ها عادی است. در جزایر تونگا، در ملاقات دست شریک زندگی را می‌گیرند و آن را به بینی و دهان خود می‌تراشند. در جزایر سلطنتی، سلام دادن شامل اینکه در هم نزدیک می‌شوند و بینی‌های خود را به هم می‌کشند و آنها را به هم می‌تراشند است. مردم بومی نیوزیلند در ملاقات با یکدیگر با پوشش‌های خود را پوشانده و بینی‌های خود را به هم می‌تراشند و صدایی مانند هوروک می‌کنند.

شمال محتاط و آمریکا عملگرا

حتی در مناطقی که بوسه‌ها شناخته شده است، استفاده از آنها می‌تواند به شدت محدود باشد. در شمال اروپا — سوئد، دانمارک، نروژ و فنلاند — برای سلام دادن کافی است دست دادن یا تکان دادن سر باشد. در آلمان، بوسه‌های اجتماعی پذیرفته نیست، فقط در میان دوستان. در ایالات متحده، بریتانیا و کانادا، بوسه‌های گونه‌ای فقط در میان دوستان نزدیک مجاز است و در محیط رسمی دست دادن پذیرفته است. در ایالات متحده، بوسه‌های تبریک را برای نزدیک‌ترین افراد خود محافظت کنید و دست دادن سبک و لبخند وسیع‌ترین روش برای سلام دادن به هر کسی است.

در حالی که در آمریکای لاتین، بوسه‌های گونه‌ای در ملاقات یک امر عادی است، اگرچه در برخی از فرهنگ‌های آمریکای مرکزی، بوسه‌های عاشقانه انجام نمی‌شود.

چرا اینگونه است: از بهداشت تا اتحاد کیهانی

دلایل چنین نگرش‌های متفاوتی نسبت به بوسه‌ها در دین، تاریخ و ارزش‌های فرهنگی ریشه دارد. در کشورهای مسلمان، بوسه بین مرد و زن در عموم مردم به عنوان یک حرکت بسیار خصوصی در نظر گرفته می‌شود که ارزش اخلاقی جامعه را تحریف می‌کند. در هند، بوسه در آیین هند به عنوان اتحاد کیهانی بین دو قطب مخالف مرد و زن نمادینه شده است و به همین دلیل برای نمایش عمومی بسیار مقدس است. در برخی از فرهنگ‌های آفریقایی و آسیایی، بوسه به عنوان چنین چیزی وجود ندارد — مردم احساسات خود را از طریق لمس بینی، تیروی بینی‌ها یا تبادل بوها بیان می‌کنند. و در جایی مانند اروپای میانه‌عهدی، بوسه‌ها را به دلیل ترس از وبا ممنوع می‌کردند.

نتیجه‌گیری

بوسه زبان عالمی نیست، بلکه یک گویش فرهنگی است. در یک کشور، نشان دوستی است، در کشور دیگر جرم است و در کشور سوم ریتوالی ناشناخته. هنگام سفر به جهان، بهتر است به یاد داشته باشید که چیزی که برای ما طبیعی است، ممکن است برای دیگران تحریم یا غیرقابل فهم باشد. و قبل از اینکه لب‌های خود را برای سلام دادن بگسترانید، بهتر است بدانید که چگونه در این کشور سلام می‌دهند. در نهایت، احترام به سنت‌های دیگران نیز نوعی بوسه است: بی‌صدا، اما صادقانه.

Permanent link to this publication: