کودکان به عنوان گروگان انتظارات: وقتی عشق به یک سلول تبدیل می‌شود

کودک آزاد به دنیا می‌آید. اما قبل از اینکه بتواند صحبت کند، او را در شبکه‌ای از آرزوها، امیدها و ترس‌های دیگران درمی‌آورند. \"باش باش هوشمند\"، \"مانند پدرت باش\"، \"تو باید بهترین باشی\"، \"ما را خجالت نکش\"، این جملات تقریباً در هر خانواده و مدرسه‌ای شنیده می‌شود. و به تدریج، بدون اینکه خودش متوجه شود، کودک دیگر خودش نیست. او به یک تصویر، به یک تحقق آرزوهای نرسیده، به یک ابزار برای تایید توانایی والدین، به یک شیء برای مقایسه و هدف برای انتظارات تبدیل می‌شود. کودکان گروگان انتظارات مادر، پدر، اقوام، معلمین، همکلاسی‌ها و کل جامعه هستند. و این اسیرگری نامرئی اما قوی‌ترین از همه است.

انتظارات مادر: \"من خیلی می‌خواستم که تو… بشوی\"

مادر اغلب اولین \"حبس‌آور\" انتظارات است. این به این دلیل نیست که او بد است، بلکه به این دلیل که عشق او به طور نزدیک با امید پیچیده است. او در کودک خود ادامه خود را می‌بیند، زندگی دوم خود را، فرصتی برای اصلاح اشتباهات خود. \"من نتوانستم بالرنوم شود، اما تو می‌توانی\". \"من می‌خواستم پزشک باشم، اما نشد — تو خواهی شد\". کودک این فشار را حس می‌کند، حتی اگر آن را به صورت شفاهی بیان نکند. او شروع می‌کند به فکر کردن اینکه ارزش او به این میزان است که تا چه اندازه با آرزوهای مادرش همخوانی دارد. او دیگر به خود گوش نمی‌دهد، زیرا آرزوهای خود را به خیانت به مادر می‌بیند.

به ویژه خطرناک است زمانی که مادر این را انتقال می‌دهد: \"من چقدر برای تو کردم، و تو…\". این عشق را به یک بدهی تبدیل می‌کند و کودک را به یک بدهکار ابدی تبدیل می‌کند. او شروع می‌کند به احساس گناه از تصمیمات خود، از انتخاب خود، از استقلال خود. او اسیر می‌شود، زیرا نمی‌تواند قدمی بردارد که مادر را ناراحت کند. و این قدم او هرگز بردار نخواهد شد، حتی اگر این قدم به سوی شادی خود باشد.

انتظارات پدر: \"باش مرد\"، \"مانند من باش\"

انتظارات پدر اغلب با استانداردهای جنسیتی و الگوهای رفتاری مرتبط است. پسران باید قوی، سختگیر و موفق باشند. دختران باید نرم، مطیع، اما در عین حال مستقل باشند. پدر ممکن است از کودک بخواهد که با تصویر خود همخوانی داشته باشد: \"من در سن تو هم درآمد داشتم\"، \"من هرگز گریه نکردم\"، \"مردان واقعی ترس نمی‌کنند\". کودک، به ویژه پسر، این را به عنوان یک چالش می‌پذیرد، اما اغلب به قیمت خود واقعی.

از سوی دیگر، اگر پدر از نظر عاطفی دسترسی نداشت، کودک ممکن است برای تمام عمر سعی کند به تأیید او دست یابد، حتی اگر او بزرگسال شده باشد. او ممکن است حرفه‌ها، شریک زندگی، سبک زندگی خود را انتخاب کند، نه بر اساس میل خود، بلکه بر اساس چیزی که \"پدر تأیید می‌کند\". این باعث یک تعارض عمیق می‌شود، زیرا کودک هرگز نمی‌تواند مطمئن شود که او به اندازه کافی خوب است و همیشه در سایه انتظارات ناشناخته پدر باقی می‌ماند.

اقوام: شبکه گسترده کنترل

مادربزرگ‌ها، پدربزرگ‌ها، عمه‌ها، عموها — هر کدام بخشی از آن را اضافه می‌کنند. \"تو هم به مانند مادرت در جوانی زیبا بودی\"، \"تو باید هوشمندتر از همه باشی\"، \"چرا تو مانند برادرت گوشت نمی‌خوری؟\". اقوام اغلب نمی‌دانند که کلماتشان تصویری از آنچه که کودک \"باید\" باشد را در او شکل می‌دهند. آنها مقایسه می‌کنند، ارزیابی می‌کنند، انتقاد می‌کنند و تشویق می‌کنند، اما به ندرت می‌پرسند که کودک چه چیزی می‌خواهد.

به ویژه دشوار است زمانی که در خانواده \"کودک طلایی\" وجود دارد — کسی که همه به او می‌رسند و با او مقایسه می‌شوند. این باعث یک محیط رقابتی و نارضایتی دائمی می‌شود. کودکی که با این ایدهال همخوانی ندارد، خود را رد شده و گناهکار احساس می‌کند که او مانند این نیست. او اسیر داستان خانوادگی می‌شود که نمی‌تواند از آن فرار کند.

معلمین: انتظارات به عنوان ابزار انضباط

مدرسه مکان دومی است که کودک با سیستم انتظارات مواجه می‌شود. معلمین می‌خواهند او را مطیع، توجه‌دار و موفق ببینند. آنها نمره می‌دهند، با دیگران مقایسه می‌کنند و انتقال می‌دهند: \"تو توانایی داری اما تنبل هستی\"، \"تو می‌توانی بهتر باشی\"، \"چرا تو مانند پیتر نیستی؟\". کودک خود را از طریق انتظارات معلمین می‌بیند. او احساس می‌کند که ارزش او به این میزان است که تا چه اندازه به عملکرد و رفتار خود می‌رسد.

اما خطرناک‌ترین این است که انتظارات معلمین به یک پیشگویی خودانجامی تبدیل می‌شود. اگر معلمی کودک را \"دشوار\" بداند، او به طور موثر به همان طریق رفتار خواهد کرد، حتی اگر او ابتدا فقط فعال بود. اگر معلمی بگوید که کودک \"بی‌استعداد\" است، او دیگر تلاش نمی‌کند. کودک در نقشی که به او گفته شده گیر می‌کند و نمی‌تواند از آن خارج شود، زیرا این نقش بخشی از هویت او شده است. او دیگر آزاد نیست که انتخاب کند که چه کسی باشد — او \"می‌داند\" که او کیست.

همکلاسی‌ها: فشار پذیرش

انتظارات همکلاسی‌ها یک دنیای جداگانه است. کودکان می‌خواهند پذیرفته شوند، می‌خواهند با قوانین ضمنی گروه همخوانی داشته باشند: لباس‌های مد روز بپوشند، به زبان خاصی صحبت کنند، علاقه‌های مشابهی داشته باشند. کسانی که در اینجا جا نمی‌گیرند، به حاشیه رانده می‌شوند. و کودک ممکن است به قیمت شخصیت خود، تا \"یکی از خود\" باشد. او دیگر به خود گوش نمی‌دهد و به گروه گوش می‌دهد.

به ویژه در دوران نوجوانی این موضوع به شدت به چشم می‌خورد. نوجوان ممکن است شروع به سیگار کشیدن، الکل نوشیدن، تغییر سبک کند، حتی اگر این با ارزش‌های داخلی او مخالف باشد، تنها برای اینکه رد نشود. او اسیر انتظارات همکلاسی‌های خود می‌شود که اغلب سخت‌گیرتر و بیشتر از انتظارات بزرگسالان هستند. و او به این دلیل مجازات می‌شود که احساس گناه، شرم و از دست دادن خود را دارد.

جامعه: دیکتاتور نامرئی

انتظارات جامعه محدوده‌ای وسیع‌تر است. کودک از سنین کودکی می‌آموزد که \"این را نمی‌کنند\"، \"این نمی‌پذیرفته می‌شود\"، \"این غیرمصرف‌کننده است\". او فرهنگ‌ها، استانداردها، پیشداوری‌ها را می‌گیرد. او باید \"معمولی\"، \"موفق\"، \"درست\" باشد. اما چه معنای \"درست\" دارد؟ جامعه پاسخ روشنی نمی‌دهد، اما به طور مداوم به شما یادآوری می‌کند که زمانی که از خط نامرئی منحرف می‌شوید.

شبکه‌های اجتماعی این فشار را چندین برابر می‌کنند. کودک تصاویر کامل زندگی همکلاسی‌های خود را می‌بیند، موفقیت‌هایشان، سفرهایشان، دستاوردهایشان. او شروع می‌کند به مقایسه خود با آن و احساس بی‌کفایتی می‌کند. او می‌خواهد به این ایدهال همخوانی داشته باشد، اما نمی‌داند چگونه. او احساس گناه می‌کند به دلیل \"نامرعی\" خود. او اسیر لایک‌ها و نظرات دیگران می‌شود و اعتماد به نفس او در دستان کاربران ناشناس قرار می‌گیرد.

پیامدهای زندگی در سلول انتظارات

کودکانی که در محیطی با انتظارات مداوم بزرگ شده‌اند، اغلب بزرگسالانی می‌شوند که نمی‌دانند چه چیزی می‌خواهند. آنها حرفه‌ها، شریک زندگی، علایق خود را بر اساس احساس وظیفه انتخاب می‌کنند، نه بر اساس انگیزه‌های داخلی. آنها نمی‌توانند \"نه\" بگویند زیرا می‌ترسند که کسی را ناراحت کنند. آنها نمی‌توانند شادی خود را بدون تأیید دیگران احساس کنند.

آنها ممکن است احساس گناه مزمن، اضطراب و افسردگی داشته باشند. آنها ممکن هستند به عنوان perfectionists باشند که هرگز از خود را راضی نمی‌کنند، یا به عنوان کسانی که \"همه چیز خوب نیست\" هستند، یا به عنوان کسانی که تمام عمر سعی می‌کنند \"عشق\" را \"به دست آورند\" که باید بدون قید و شرط باشد. این باعث می‌شود که روابط آنها با شریک زندگی، فرزندان و خودشان نابود شود. اما بدترین این است که آنها همان الگو را به فرزندان خود منتقل می‌کنند. آنها خودشان تبدیل به کسانی می‌شوند که می‌خواهند، انتظار دارند، ارزیابی می‌کنند. حلقه بسته می‌شود. و تا زمانی که ما تشخیص ندهیم که هر کودک حق دارد خودش باشد و نه یک تصویر از آرزوهای دیگران، این حلقه بسته خواهد بود.

چگونه کودک را از اسیر انتظارات آزاد کنیم

آزادسازی با آگاهی شروع می‌شود. والدین و معلمان باید از خود بپرسند: \"چه انتظاراتی به کودکم انتقال می‌دهم؟ انتظارات خودم یا آنهایی که به من تحمیل شده‌اند؟\". این یک سوال دشوار است، اما دقیقاً این سوال است که به آنها اجازه می‌دهد تا مراقبت واقعی از کودک را از اهداف خود جدا کنند.

دومین قدم این است که یاد بگیریم که گوش دهیم. گوش دادن نه برای ارزیابی، بلکه برای درک. چه چیزی واقعاً برای کودک مهم است؟ چه چیزی او را خوشحال می‌کند؟ چه چیزی او می‌خواهد انجام دهد؟ والدینی که می‌توانند گوش دهند، نیاز به مدیریت کودک از طریق انتظارات ندارند. کودک به آنها می‌رود زیرا احساس پذیرش می‌کند.

سومین قدم این است که مسئولیت را تقسیم کنیم. کودک نباید مسئول احساسات بزرگسالان باشد. او نباید اشتباهات والدین را اصلاح کند، آرزوهای آنها را تحقق بخشد یا شکست‌های آنها را جبران کند. این بار بسیار سنگین برای شانه‌های کوچک است. بزرگسال باید زندگی خود را خودش مدیریت کند و کودک باید حق داشته باشد که زندگی خود را داشته باشد.

چهارمین قدم این است که از مقایسه دست برداریم. مقایسه یک زهر است. آن را از بین می‌برد. به کودک می‌گوید: \"تو به اندازه کافی خوب نیستی، زیرا کسی بهتر است\". هر کودک منحصر به فرد است و مسیر او نباید با کسی دیگر تقلید شود. به جای مقایسه، پشتیبانی. به جای رقابت، همکاری.

نقش جامعه: چگونه می‌توانیم فرهنگ انتظارات را تغییر دهیم

اما مسئولیت تنها به والدین محدود نمی‌شود. جامعه به طور کلی باید اصول خود را بازنگری کند. مدرسه باید مکانی باشد که نه تنها نمره‌ها بلکه شخصیت نیز ارزش داشته باشد. شبکه‌های اجتماعی باید از نمایش زندگی کامل به جای نمایش زندگی ایده‌آل دست بردارند. رسانه‌ها باید تنوع را نشان دهند و نه یک استاندارد موفقیت. ما باید از تقسیم کودکان به \"خوب\" و \"بد\"، \"توانا\" و \"بی‌توانا\" دست برداریم. باید بپذیریم که هر کودک حق دارد مسیر خود را داشته باشد.

این به این معنا نیست که ما باید از تربیت دست برداریم. این به این معنا است که تربیت باید بر اساس احترام باشد، نه فشار. بر اساس مکالمه، نه دیکتاتوری. بر اساس عشق، نه انتظارات.

نتیجه‌گیری

کودکان اسیر انتظارات هستند. این یک واقعیت تراژیک است که ما خودمان ایجاد می‌کنیم. اما می‌توانیم آن را تغییر دهیم. هر بار که با کودک صحبت می‌کنیم، می‌توانیم انتخاب کنیم: بخواهیم یا پیشنهاد دهیم، ارزیابی کنیم یا درک کنیم، انتظار داشته باشیم یا بپذیریم. و اگر انتخاب پذیرش کنیم، به کودک آزادی خواهیم داد. آزادی که خودش باشد، اشتباه کند، مسیر خود را جستجو کند، از ترس از ناراحت کردن نترسد. و شاید در نهایت، در یک نسل، بزرگسالانی را پرورش دهیم که در سایه انتظارات دیگران زندگی نکنند، بلکه زندگی خود را خلق کنند. این مهم‌ترین وظیفه‌ای است که پیش روی ما قرار دارد.

Permanent link to this publication: