روز جهانی نهنگ‌ها و دلفین‌ها: چرا هنوز نمی‌توانیم صدای آن‌ها را بشنویم

بیست و سوم ژوئیه. تاریخ‌ای که همه نمی‌شناسند اما هر کسی که در هوای این سیاره نفس می‌کشد به آن مربوط است. روز جهانی نهنگ‌ها و دلفین‌ها نه فقط یک بهانه برای تماشای تصاویر زیبا در شبکه‌های اجتماعی است. این یک یادآوری است که نهنگ‌های اقیانوسی و اقوام کوچک‌تر آن‌ها همچنان در حالی که در لبه زندگی قرار دارند، و که تمدن ما همچنان به نظر می‌رسد که این مشکل با ما无关 است. نهنگ‌ها و دلفین‌ها نه فقط حیوانات هستند. آن‌ها نشان‌دهند‌های وضعیت کل سیاره هستند. و اگر امروز آن‌ها را نشنویم، فردا ممکن است همیشه ساکت شوند.

تاریخ این جشن: از مبارزه تا امید

روز جهانی نهنگ‌ها و دلفین‌ها در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد، زمانی که کمیسیون بین‌المللی شکار نهنگ‌ها موراتوریوم (تعلیق) برای شکار تجاری نهنگ‌ها را اعمال کرد. این یک قدم بزرگ بود که استحصال گونه‌هایی که به لبه انقراض رسیده بودند را متوقف کرد. این ایده از سوی محیط زیست‌بانان، دفاع‌کنندگان از حیوانات و دانشمندان آغاز شد که برای دهه‌ها تلاش می‌کردند تا ثابت کنند که نهنگ‌ها نه فقط یک منبع بلکه موجودات هوشمند هستند که نقش کلیدی در اکوسیستم اقیانوس دارند. از آن زمان به بعد این جشن هر سال برگزار می‌شود، و به ما یادآوری می‌کند که نیاز به حفاظت از مهره‌داران دریایی داریم.

اما موراتوریوم کامل‌ترین شکار را متوقف نکرد. برخی از کشورها، مانند ژاپن، ایسلند و نروژ، همچنان به شکار نهنگ‌ها به عنوان «تحقیقات علمی» یا در چارچوب سنتی ادامه می‌دهند. و امروز، پس از تقریباً ۴۰ سال پس از اعمال ممنوعیت، مشکل همچنان جدی است. نهنگ‌ها از خنجرها نمی‌میرند، اما تهدیدهای جدیدی که ما خودمان ایجاد کرده‌ایم به آن اضافه شده‌اند.

تهدیدهای قرن بیست و یکم: سر و صدا، پلاستیک و کشتی‌ها

اگر در قرن گذشته بزرگترین دشمن نهنگ‌ها شکارچی نهنگ بود، اما امروز آن است که سر و صدا انسانی، آلودگی پلاستیکی و کشتی‌ها هستند. اقیانوس به طور غیرقابل تحملی پر از صدای بلند شده است. سونارهای کشتی‌های جنگی، تحقیقات سونیک و سر و صدا از پروپellers هزاران کشتی — همه این‌ها سیستم اکولوکیشن (محل‌یابی با صوت) که نهنگ‌ها و دلفین‌ها برای شکار و ارتباط از آن استفاده می‌کنند را نابود می‌کنند. آن‌ها از دست‌رفتن هدایت می‌شوند، به ساحل می‌آیند و یکدیگر را نمی‌شنوند. این نه تنها ناراحتی است بلکه دезواری عمومی است که به مرگ منجر می‌شود.

دومین تهدید پلاستیک است. ما قبلاً در این باره صحبت کرده‌ایم، اما تکرار می‌کنیم: نهنگ‌ها اغلب بسته‌های یک‌بار مصرف را به مرجان می‌گیرند و میکروپلاستیک در بدن آن‌ها جمع می‌شود و باعث بیماری، گرسنگی و مسمومیت می‌شود. در سال ۲۰۲۳ یک نهنگ مرده با ۴۰ کیلوگرم پلاستیک در شکمش در فیلیپین پیدا شد. این یک مورد خاص نیست — این یک سیستم است که ما همه در آن شریک هستیم.

سومین تهدید کشتی‌ها هستند. نهنگ‌های بزرگ نمی‌توانند از کشتی‌های پالم و کشتی‌های کانتینری فرار کنند، به ویژه در تنگه‌های باریک. برخورد‌ها اغلب بدون توجه باقی می‌مانند، اما هر سال هزاران حیوان از آن‌ها می‌میرند.

چرا این برای ما مهم است

نهنگ‌ها «مهندسین اکوسیستم» هستند. آن‌ها آب اقیانوس را به هم می‌ریزند، مواد غذایی را از اعماق به سطح برمی‌دارند که به رشد فیتوپلانکتون کمک می‌کند که نیمی از اکسیژن را در سیاره تولید می‌کند. نابود کردن نهنگ‌ها نه فقط از دست دادن یک گونه است بلکه تخریب تعادل آب و هوایی است. دلفین‌ها نشان‌دهند‌های سلامت آب‌های ساحلی هستند. جایی که آن‌ها از بین می‌روند، فاجعه زیستی شروع می‌شود.

اما的一面 روانی نیز وجود دارد. نهنگ‌ها و دلفین‌ها یکی از معدود حیوانات هستند که احساس تعجب و همدلی در انسان ایجاد می‌کنند. آن‌ها هوشمند، اجتماعی و قادر به رитуال‌های پیچیده هستند. رنج آن‌ها در ما احساس درد ایجاد می‌کند و این درد تنها چیزی است که می‌تواند ما را تغییر دهد. تا زمانی که بتوانیم احساس کنیم، امید وجود دارد.

چیزی که ما می‌توانیم امروز انجام دهیم

روز جهانی نهنگ‌ها و دلفین‌ها درباره نظاره‌پذیری پذیرفته شده نیست. این درباره اقدام است. ما می‌توانیم از پلاستیک یک‌بار مصرف خودداری کنیم تا به اقیانوس راه نیفتد. ما می‌توانیم سازمان‌هایی را که با آلودگی صوتی و ایجاد مناطق حفاظت‌شده دریایی مبارزه می‌کنند، پشتیبانی کنیم. ما می‌توانیم از دولت‌ها بخواهیم که قوانین کشتی‌رانی را در مناطق زندگی نهنگ‌ها سخت‌تر کنیم. ما می‌توانیم ماهی‌های را انتخاب کنیم که بدون آسیب به دلفین‌ها صید می‌شوند. و ما می‌توانیم درباره آن با دیگران صحبت کنیم.

اهمیت این روز فروکش نمی‌کند، بلکه بیشتر می‌شود. زیرا هر سال تهدیدهای جدیدی می‌آورد: تغییرات آب و هوایی، ذوب شدن یخ‌ها، اسیدی‌تر شدن اقیانوس. نهنگ‌ها و دلفین‌ها نه فقط موجودات زیبایی از فیلم‌های مستند هستند. آن‌ها همسایگان ما در این سیاره هستند و رفاه آن‌ها برای رفاه ما مهم است. و تا زمانی که نتوانیم صدای آن‌ها را بشنویم، نمی‌توانیم صدای خود را بشنویم.

Permanent link to this publication: