معروف‌ترین شراب‌های تررواری: وقتی زمین با زبان لیوان صحبت می‌کند

در دنیای شراب‌سازی، کلمات رمزی وجود دارند که درهای جامعه برتر را باز می‌کنند. یکی از این کلمات "ترروار" است که فرانسوی‌ها آن را به مرتبه دین بالا برده‌اند و امروزه به یک روند جهانی تبدیل شده است. شراب تررواری نه تنها یک نوشیدنی است، بلکه نقشه جغرافیایی‌ای است که در شیشه محفوظ شده است. این طعم آهک، مارل، خاکستر آتشفشانی یا نسیم دریایی است. در دنیا ده‌ها شراب وجود دارد که به عنوان مثال‌های معروف تررواری شناخته می‌شوند. آنها نه به صورت انبوه فروخته می‌شوند، بلکه سال‌ها منتظر می‌شوند و برای آنها افسانه‌ها ساخته می‌شود. بیایید به سفر به برخی از بطری‌های معروف‌ترین برویم، جایی که در هر قطره‌ای صدای یک قطعه زمین شنیده می‌شود.

بورگوندی: زادگاه فرهنگ ترروار

اگر می‌خواهید ترروار را درک کنید، باید با بورگوندی شروع کنید. این منطقه‌ای است که یک وسیله — پینو نوار — می‌تواند صدانote‌های کاملاً متفاوتی داشته باشد، فقط به دلیل اینکه رشته در دو متر بالاتر یا پایین‌تر از شیب می‌روید. در اینجا شراب‌ها بر اساس قطعه — کروک — طبقه‌بندی می‌شوند، نه بر اساس تولیدکننده. نام‌های معروف و مشهور خود برای خود صحبت می‌کنند: رومانه-کنتی، لا تاش، شامبرتن.

رومانه-کنتی: افسانه‌ای برای همیشه

با باغ‌های رومانه-کنتی شروع می‌کنیم که تنها 1.8 هکتار را اشغال می‌کند. این شاید گران‌ترین و معروف‌ترین شراب تررواری در جهان باشد. خاک اینجا خاک و آهک با میزان بالای آهن است که به شراب‌ها عمق غیرقابل باور می‌دهد. عطر رومانه-کنتی قابل اشتباه است: ترکیبی از ویşه انگورهای رسیده، جنگل، توفه و گلبرگ‌های رز، اما هر سال چیزی اضافه می‌کند. شراب دارای قدرت و سبکی است، مانند رقاص باله. معتقد است که می‌تواند تا پنجاه سال نگهداری شود و در این مدت بهبود یابد. این بطری — عینیت بورگوندی ترروار است، جایی که انسان تنها یک خدمتکار متواضع زمین است.

شامبرتن: طعم امپراتوری

باغ‌های شامبرتن نیز بسیار معروف است که ناپلئون بوناپارت آن را دوست داشت. او دستور داد که حتی در سفرهای نظامی نیز باریک‌های این شراب را با خود ببرند. شیب اینجا به سمت شرق است، خاک آهک با ترکیب مارگن، که شراب‌های بیشتری با ساختار و ماهیت عضلانی‌تر می‌دهد. شامبرتن با عطرهای توت فرنگی جنگلی، خون و حتی نوت‌های حیوانی سبک — این نشان‌دهنده سطح بالاست. مقایسه شامبرتن با رومانه-کنتی، شما تفاوت بین باریتون قوی و تنور عمیق را حس می‌کنید — و هر دو فوق‌العاده هستند.

مونراش: پادشاه شراب‌های سفید

در میان شراب‌های سفید تررواری بورگوندی، مونراش حاکم است. این شراب سفید از شاردونه، که بر روی خاک‌های آهک با لایه‌های گلی رشد می‌کند، است. معتقد است که شاردونه در اینجا به تعالی می‌رسد. در بوی آن — بادام، عسل، سیب آبدار و همیشه — نوت‌های معدنی، که به یاد آورنده آهک خیس است. مونراش شرابی است که به باران نیاز ندارد تا بزرگ باشد، او نیاز به این قطعه دارد. تولیدکنندگان مانند دامن دو لارومان-کنتی (بله، آنها شراب سفید نیز می‌کنند) یا لافلور، نسخه‌هایی ایجاد می‌کنند که در مزایده‌ها به قیمت‌های نجومی فروخته می‌شوند.

بوردو: ترروار بر روی شن و خاک

در بوردو مفهوم ترروار متفاوت از بورگوندی است. در اینجا بیشتر اهمیت به بخش‌های عمومی — آپلسیون‌ها — داده می‌شود. ساحل چپ با خاک‌های شن گریزی شراب‌های قوی و تانینی بر اساس کابرنه سووینون تولید می‌کند. ساحل راست با خاک‌های خاک و آهک، مایل به مرلو است، که ساختار‌های نرم‌تر و مخملی‌تری ایجاد می‌کند.

شاتو مارگو: اشرافیت شن

در میان اولین کروک‌های بوردو، شاتو مارگو به نوعی خاصیت دارد. باغ‌های آن بر روی لایه‌های ضخیم شن قرار دارند که به خوبی توسط خورشید گرم می‌شود و حرارت را به رشته‌ها بازتاب می‌دهد. شراب‌های شاتو مارگو با اشرافیت غیرقابل باور، با عطرهای گل‌های خوشبو (گل‌های رز، سیرینگ) در ترکیب با توت‌های سیاه و کدو، شناخته می‌شوند. این شراب کمتر از لاتور در تانین است، اما زنانه‌تر و نازک‌تر است. در سال‌های خوب، شاتو مارگو می‌تواند با بهترین نمونه‌های بورگوندی در زیبایی رقابت کند.

شاتو پتروس: خاک و مرلو

در ساحل راست، در پومول، یک معجزه وجود دارد — شاتو پتروس. باغ‌های آن تنها 11.4 هکتار است و تقریباً 100% از آن با مرلو پوشیده شده است. خاک اینجا خاک آبی است که خاصیت نگهداری از رطوبت در سال‌های خشک و ارائه آن به رشته‌ها در زمان مناسب دارد. این خاک به مرلو آن عمق، مخملی و نوت‌های شکلاتی می‌دهد که پتروس را از همه دیگرها متمایز می‌کند. پتروس دارای هیچ طبقه‌بندی رسمی نیست، اما قیمت آن از همه اولین کروک‌های ساحل چپ بیشتر است.

ایتالیا: ترروار در ولسان و مارگل

ایتالیا کشوری است که ترروار از طریق مناظر اکستремال خود نشان داده می‌شود. در اینجا شراب‌هایی وجود دارند که در کوه‌های آتشفشانی، در پلکان‌های تنگ لیگوریا و در تپه‌های مارگل پیئمونت زاده می‌شوند.

بارولو: پادشاه شراب‌ها و شراب پادشاهان

بارولو از پیئمونت از گونه نبیولو ساخته می‌شود. اما نه هر نبیولو — بارولو. تنها از قطعه‌های مشخص، از خاک‌های کلسه-مارگل، جایی که رشته‌ها استرس می‌کشند و میوه‌هایی با اسیدیت و تانین‌های فنومنال می‌زایند. بهترین باغ‌ها — کانوبی، سورری، روکک — شراب‌هایی می‌دهند که در جوانی سوزان و خشن هستند، اما در بیست سال آینده به نectar تبدیل می‌شوند با عطرهای رز، قیر، توفه و ویşه. ترروار در اینجا از طریق تغییرات میکروسکوپی خاک و منحنی‌های شیب دارد.

ایتنا: شراب از آتش

در سسیلی، بر روی کوه‌های آتشفشانی ایتنا، گونه نرللو ماسکالزه رشد می‌کند. خاک اینجا شن آتشفشانی، شلاک و آتش‌زدگی است. شراب‌های ایتنا دارای شخصیت قابل شناسایی هستند: آن‌ها معدنی، شور، با عطرهای توت‌های قرمز، گیاهان خشک و نوت‌های دودی اجباری هستند. باغ‌های در ارتفاع 700–900 متر دارای اختلاف دما روزانه‌ای عظیم هستند که اسیدیت را حفظ می‌کنند. این ترکیب از ترروار آتشفشانی و ارتفاع باعث می‌شود که شراب‌های ایتنی از معروف‌ترین شراب‌های جهان باشند.

سان-جیمینیانو و ورناچا

در توسکانی، گونه سفید ورناچا شراب‌هایی با نوت‌های معدنی برجسته می‌دهد، به ویژه در منطقه سان-جیمینیانو، جایی که خاک‌ها غنی از گچ و خاک هستند. این شراب‌ها به دلیل تازگی و توانایی پیر شدن به مانند شراب‌های قرمز ارزش‌گذاری می‌شوند.

آلمان و اتریش: ترروار‌های سیلان

در دالان‌های موزل و راین در آلمان، ترروار توسط خاک‌های سیلان تعیین می‌شود. این سنگ‌های تیره و تیز گرمای خورشید را به خوبی ذخیره می‌کنند و آن را به ریشه‌ها منتقل می‌کنند.

ریسلینگ موزل: کریستال در لیوان

باغ‌های معروف‌ترین — برنکاستل، وایلنر سوننوآر، اردنر ترپپه. همه آن‌ها بر روی شیب‌های تند بالای رود موزل قرار دارند. خاک به طور کلی سیلان آبی است. شراب‌ها بسیار اسیدی هستند، با نوت‌های سیب سبز، میوه‌های مرکبات و نوت‌های معدنی برجسته — "پودر سنگی". با نگهداری، این شراب‌ها نوت‌های بنزینی را به دست می‌آورند که نشان‌دهنده ریسلینگ موزل بزرگ است. ترروار در اینجا بسیار قوی است که حتی وینچ‌های یک تولیدکننده از قطعه‌های مختلف مانند آسمان و زمین متفاوت هستند.

اسپانیا: پریوریت و سیلان

در اسپانیا شراب‌های تررواری با ریشه‌های قدیمی و خاک‌های فقیرتر مرتبط هستند. به عنوان مثال، در پریوریت گارناچا و کارنیینو بر روی لایه‌های سیلان (لیکورللا) کشت می‌شوند. شراب‌ها در اینجا قوی و الکلی هستند، با عطرهای سنگ سیاه، رزین و میوه‌های تیره. نمونه دیگر شراب وگا سیسیلی از ربیرا دلفدورو است که اگرچه در معنای وسیع به عنوان آپلسیون نیست، اما به عنوان یکی از بزرگترین شراب‌های تررواری کشور شناخته می‌شود به دلیل میکروفلورا و خاک‌های منحصر به فرد خود.

نوین و ترروار: آیا وجود دارد؟

سکپتیک‌ها اغلب می‌گویند که در نوین ترروار وجود ندارد، فقط فناوری است. اما این افسانه است. به عنوان مثال، دالان ویلامتت در اورگون، ایالات متحده را در نظر بگیرید. در آنجا پینو نوار بر روی خاک‌های آتشفشانی کشت می‌شود که به سبک بورگوندی است، اما با شخصیت خاصی — بیشتر ویşه‌ای و ادویه‌ای. یا باغ‌های آدمیزو در مندوس، آرژانتین، جایی که مالبک بر ارتفاع 1500 متری رشد می‌کند، شراب‌هایی با نوت‌های فیالکوی برجسته و معدنی می‌دهد. در استرالیا، منطقه کلیر وللی با ریسلینگ خود معروف است که بر روی خاک‌های قرمز و گلی رشد می‌کند و نوت‌های مرکباتی و کلسه‌ای غیرقابل باور می‌دهد. ترروار همه جا وجود دارد، فقط در نوین بیشتر به "شخصیت محلی" معروف است و کمتر به طبقه‌بندی‌های دقیق وابسته است.

چگونه شراب تررواری را تشخیص دهیم؟

شراب تررواری همیشه سه نشانه دارد. اولین — آن‌ها بوی "شراب‌سازی" نمی‌کنند، یعنی هیچ غالب دوبه یا خمیره وجود ندارد. دومین — آن‌ها دارای نوت‌های معدنی برجسته هستند، که گاهی اوقات به عنوان "شور" یا "کریستالی" توصیف می‌شوند. سومین — آن‌ها می‌توانند در لیوان تغییر کنند، نوت‌های جدیدی را با هر دقیقه باز کردن. اگر شرابی را بنوشید و احساس کنید که عطر آن به تصویری اشاره دارد — صخره‌ها، دریا، جنگل‌ها، — پس شما با ترروار واقعی مواجه شده‌اید.

شراب به عنوان سند

شراب‌های تررواری معروف نه تنها اشیاء لوکس هستند، بلکه اسناد هستند که به مکان و زمان خاصی اشاره دارند. هر وینچ — عکس‌العملی از آب و هوا، خاک و کار انسان است. این دلیل است که مجموعه‌داران به بطری‌های شاتو د‌یکم (سوتیرن)، تُکای آسو، کلاین کنستنسی از آفریقای جنوبی و گرانچ از استرالیا شتاب می‌زنند. همه آن‌ها، اگرچه از کشورهای مختلفی هستند، با یک چیز مشترک متحد هستند: آن‌ها داستان خاستگاه خود را به صورت صادقانه و بدون نقاب بازگو می‌کنند.

تasting این شراب‌ها به معنای دست زدن به زمین‌شناسی، اقلیم‌شناسی و تاریخ به طور همزمان است. و حتی اگر بودجه شما اجازه نمی‌دهد که رومانه-کنتی را خریداری کنید، همیشه می‌توانید شراب‌های تررواری کمتر معروف اما همیشه صادقانه از مناطقی که فقط در حال جذب توجه هستند — مانند گرجستان، اسلوونی یا یونان — پیدا کنید. مهم نیست قیمت، بلکه این که چقدر شراب می‌تواند سرزمین خود را منعکس کند.

Permanent link to this publication: