واقع مجازی توسط یک انسان در یک روز اختراع نشده است. این نتیجه کار چندین نسل از مهندسان و هنرمندان است که به تدریج به ایده غوطه‌ور شدن کامل رسیدند.

از سینکورا تا اولین کلاه

قدم اول مورتون هیلیگ بود که او به پدر واقعیت مجازی معروف است. در سال ۱۹۵۷ او سینکورا را ایجاد کرد — دستگاهی بزرگ شبیه به دستگاه بازی. بر روی تمامی ارگان‌های حسی تأثیر می‌گذاشت: تصویر حجمی نشان می‌داد، ویبره می‌کرد، باد می‌زد و حتی بوهای مختلف پخش می‌کرد. هیلیگ همچنین ماسک کروی — پیشرفتهای اولیه کلاه واقعیت مجازی مدرن را ثبت کرد.

اما پیشرفت واقعی توسط ایوان سزارلند صورت گرفت. در سال ۱۹۶۸ او با دانشجوی خود باب اسپاول، کلاه داموکلس — اولین کلاه واقعیت مجازی در جهان را که به کامپیوتر متصل می‌شد، ایجاد کردند. این کلاه به قدری سنگین بود که باید آن را به سقف آویزان می‌کردند. دقیقاً سزارلند ایده کلیدی را بیان کرد: صفحه کامپیوتر نه تنها یک مانیتور است، بلکه یک پنجره به دنیای مجازی است.

واژه و تجارت

عبارت واقعیت مجازی تنها در سال ۱۹۸۷ به وجود آمد. این واژه توسط جارون لانیه، بنیانگذار شرکت تولیدی، ابداع شد. او با تام زیمرمن اولین عینک‌های تجاری واقعیت مجازی و دستکش معروف را که امکان تعامل با اشیاء مجازی با دست‌ها را فراهم می‌کرد، ایجاد کردند.

بنابراین، راه به سوی واقعیت مجازی با اوهام نوری قرن نوزدهم آغاز شد، از سینکورای هیلیگ و کلاه‌های کامپیوتری سزارلند گذشت و با لانیه به یک صنعت تبدیل شد.

Permanent link to this publication: