۲۵۰ سال از اعلام استقلال ایالات متحده: بین جشن بزرگ و سوال وجودی

۴ ژوئیه ۲۰۲۶، ایالات متحده آمریکا جشن ۲۵۰مین سالگرد تولد خود را برگزار می‌کند — جشن ۲۵۰ سالگی امضای اعلامیه استقلال. در فیلادلفیا، جایی که ۲۵۰ سال پیش کنگره دوم قاره‌ای مستند را که اعلام قطع رابطه با تاج و تخت بریتانیا را اعلام می‌کرد، پذیرفته شد، امروز سخنرانی‌های ملی‌گرایانه‌ای در حال برگزاری است. در خیابان ملی در واشنگتن نمایش بزرگ «شوک آمریکا» با ۸۵۰ هزار فلاش با نور در حال برگزاری است. برای اولین بار در تاریخ، در روز استقلال، توپ معروف در میدان تایمز-اسکور در منهتن پایین می‌آید. اما پشت این شکوه، واقعیت نگران‌کننده‌ای وجود دارد: جامعه آمریکایی به این سالگرد به شدت تقسیم شده است و سوال اصلی که در روز ۲۵۰ سالگی مطرح می‌شود این است که آیا این کشور می‌تواند به اندازه این مدت دیگر هم ادامه دهد؟

اعلامیه‌ای که جهان را تغییر داد

۴ ژوئیه ۱۷۷۶، نمایندگان سیزده مستعمره بریتانیایی در فیلادلفیا مستندی را تصویب کردند که توسط توماس جفرسون نوشته شده بود. در آن ایده‌هایی که امروز به نظر ما خودبه‌خود آشکار است، اما در آن دوره به چالش کشیدن بود: همه مردم برابرآمده‌اند و حقوق غیرقابل انکار زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی را دارند. اعلامیه حق مردم را برای تغییر یا لغو حکومتی که این حقوق را نقض می‌کند، تضمین می‌کند. مانند این که رئیس‌جمهور آلمان فرانک-ولتر شتاینمایر در پیام تبریک خود اشاره کرده است، انقلابیون مستندی را امضا کردند که قرار بود تاریخ را تغییر دهد.

این اصول بنای هویت آمریکایی شدند. در طول ۲۵۰ سال، این کشور سعی کرده است «اتحادیه بهتر» را بسازد، مانند آنچه در پیشنهاد مقدمه قانون اساسی گفته شده است. اما این راه هرگز مستقیم نبوده است: اعلامیه برابرآمدی عمومی را اعلام کرده بود، اما جمهوری که پس از آن ایجاد شد، قرن‌ها با بردگی، تبعیض نژادی و نابرابری مبارزه کرده است. قانون اساسی، مانند آنچه تاریخ‌نویسان اشاره کرده‌اند، تاریخ یک اعتراف نیمه‌تمام بود — هر اصلاحی نشان‌دهنده این بود که مستند اصلی ناقص باقی مانده است.

جشنی که تقسیم کرد

ایالات متحده برای ۲۵۰ سالگی خود آماده شد. در سال ۲۰۱۶، کنگره کمیسیون ۲۵۰ سالگی را برای هماهنگی جشن‌های ملی ایجاد کرد. در ژانویه ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور دونالد تрамپ دستور ایجاد گروه هدف «جشن ۲۵۰ سالگی آمریکا» در کاخ سفید را امضا کرد. بر اساس نقشه‌های سازمان‌دهندگان، این باید بزرگترین و شامل‌ترین جشن سالگرد در تاریخ کشور باشد.

اما آماده‌سازی برای جشن‌ها به یک نزاع سیاسی دیگر منجر شد. دموکرات‌ها رئیس‌جمهور را متهم کردند که از سالگرد برای نمایش نمایشگاه حزبی در انتخابات میان‌دوره‌ای در نوامبر استفاده می‌کند و سعی می‌کند تاریخ آمریکا را در نسخه‌ای برق‌زده بازنویسی کند. جمهوری‌خواهان، در عوض، بر این اصرار داشتند که این مقیاس برای این تاریخ بزرگ مناسب است. نتیجه — حداقل هفت ایالت از شرکت در «بازار بزرگ آمریکایی» که یکی از رویدادهای اصلی جشن است، خودداری کردند، که این امر شاهدی روشن بر فشرده‌سازی و سیاسی‌سازی سالگرد بود.

سوال وجودی: آیا آمریکا بعد از ۲۵۰ سال خواهد بود؟

نگران‌کننده‌ترین نشانه شرایط اجتماعی است. بر اساس نظرسنجی Reuters و Ipsos که در ژوئیه ۲۰۲۶ انجام شد، حدود ۳۸ درصد آمریکایی‌ها معتقدند که بعد از ۲۵۰ سال، ایالات متحده دیگر به عنوان یک کشور یکپارچه وجود نخواهد داشت. در میان دموکرات‌ها، ۴۰ درصد و در میان جمهوری‌خواهان ۲۶ درصد این نظر را دارند. این فقط آمار نیست — این نشان‌دهنده بحران عمیق اعتماد به نهادها و آینده کشور است.

مانند این که روزنامه China Daily نوشته است، «جشن‌ها آینه هستند. منعکسی که امروز در برابر آمریکا ظاهر می‌شود، بیشتر از فلاش‌های فایرورک است که در روز استقلال آسمان را روشن می‌کنند». تقسیم‌بندی سیاسی تبدیل شده به یک نزاع وجودی، تعیینات قضایی اغلب از طریق چشم‌اندازهای حزبی درک می‌شوند و مشروعیت انتخابات به طور مداوم زیر سوال برده می‌شود. اصول قانون اساسی که زمانی بر اساس محدودیت‌های غیرنوشته‌شده استوار بودند، بیشتر و بیشتر به فرمالیتهای حقوقی وابسته می‌شوند.

پژوهشگران دانشگاه کورنل معتقدند که این لحظه برای دموکراسی آمریکایی «به طور خاص دشوار» است به دلیل ترکیب منحصر به فرد فشارهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی. در گزارش سال ۲۰۲۶ سازمان حقوق بشر، دولت ترامپ «به طور قابل توجهی یا تحت تأثیر قرار داده یا در معرض خطر قرار داده است حکومت قانون، آزادی بیان، حق رأی و مکانیزم‌های نظارت، پاسخگویی و شفافیت».

کسی که گذشته را تعیین می‌کند، آینده را تعیین می‌کند

در مرکز اختلافات سالگرد، مبارزه برای تعبیر تاریخ است. دولت ترامپ نه تنها ۲۵۰ سالگی را جشن می‌گیرد، بلکه سعی می‌کند خطوط داستانی رسمی را تثبیت کند که بر عظمت بنیانگذاران، سنت‌های قانون اساسی و افتخارات ملی تأکید دارد. مانند این که روزنامه The Paper اشاره کرده است، «کسی که سال ۱۷۷۶ را تعیین می‌کند، احتمالاً سال ۲۰۲۶ را نیز تعیین می‌کند». اما این خطوط داستانی رسمی با شک و تردید روبرو شده است: بسیاری از آمریکایی‌ها بیشتر و بیشتر به این سوال می‌پردازند که آیا سیستم موجود می‌تواند به مشکلات واقعی پاسخ دهد — تفاوت‌های اجتماعی، نابرابری اقتصادی و بحران سازمانی.

پارادوکس ۲۵۰ سالگی، از نظر کارشناسان، این است که «طبقات سیاسی سعی می‌کنند به اصولی فراخوانی کنند، در حالی که شهروندان بیشتر و بیشتر از این سوال می‌پرسند که آیا این سیستم می‌تواند به مشکلات واقعی زندگی پاسخ دهد — تکه‌پارچگی، هرج و مرج و آشوب». کشور جشن تولد خود را برگزار می‌کند، اما خودش در جستجوی هویت فرو رفته است. مانند این که The Paper نوشته است، «این نه تنها جشن است، بلکه محاکمه‌ای از این که چه چیزی آمریکا است»[reference:28].

تعامل بین‌المللی: قدرت تحت سوال

زمینه سیاست خارجی تنها ناپایداری داخلی را تشدید می‌کند. کارشناس روس الکساندرا وویتولوفسکایا اشاره می‌کند که آمریکایی‌ها از سیاست داخلی رئیس‌جمهور ترامپ که قدرت اجرایی را گسترش می‌دهد و به هزینه قوه مقننه و قضایی، ناراضی هستند و همچنین از سیاست خارجی او که در دو سال گذشته جنگ با ایران را آغاز کرده، عملیات نظامی در ونزوئلا، عملیات در خلیج فارس، حملات هوایی به اهداف در یمن، سومالی، نیجریه، سوریه و عراق را انجام داده است.

در این شرایط، جشن‌های سالگرد، به گفته وویتولوفسکایا، مانند یک «پارتی در زمان وبا» به نظر می‌رسد. نمایش بزرگ، بزرگترین فلاش با نور، مسابقات قایق‌بادی، نمایش هوایی و کنسرت‌های متعدد باعث می‌شود که رای‌دهندگان سوالات معقولی بپرسند: آیا این رویدادها از بودجه دولت قابل توجیه هستند؟

اعتبار بین‌المللی ایالات متحده نیز در حال آزمایش است. مانند این که China Daily اشاره کرده است، پس از ۱۹۴۵، واشنگتن تا حد زیادی به عنوان ساختار امنیتی جهانی عمل کرده است، اما امتیازات وظایفی نیز دارند. قدرت مالی دلار، کنترل سیستم‌های پرداخت و سیاست‌های تحریمی تبدیل شده به ابزارهای جغرافیایی، که به طور اجتناب‌ناپذیر هزینه‌های نابرابر برای کشورهای دیگر به همراه دارد.

چه چیزی بعد: اصلاح یا سقوط؟

۲۵۰ سالگرد اعلامیه استقلال لحظه‌ای از حقیقت بود. بنیانگذاران ایالات متحده، مانند China Daily یادآوری می‌کنند، «سیستم را به گونه‌ای ایجاد کردند که قابلیت اصلاح داشته باشد زیرا آنها ناتوانی انسان‌ها را درک می‌کردند». هر دوره‌ای که نیاز به بازبینی دشوار داشت، نه به داستان‌های آرامش‌بخش.

در این روز سالگرد، کنگره‌مند سالاد کارباخال آمریکایی‌ها را به دعوت کرد تا «به ارزش‌هایی که در طول ۲۵۰ سال گذشته کشور را به سوی اتحادیه بهتر هدایت کرده‌اند، بازگردند»[reference:36]. سوال تنها این است که آیا کسانی که به امکان وجود چنین اتحادیه‌ای شک کرده‌اند، به این فراخوان گوش خواهند داد. زیرا، مانند این که یک گزارشگر عادلانه اشاره کرده است، «دموکراسی ضعیف می‌شود وقتی شهروندان اعتماد به اینکه آنها واقعاً آینده خود را شکل می‌دهند، از دست می‌دهند. دموکراسی بیش از انتخابات فراتر می‌رود». ۲۵۰ سالگرد اعلامیه استقلال نه تنها دلیل برای افتخار، بلکه هشداری است. ملتی که بر اساس ایده‌ای که همه مردم برابرآمده‌اند، ایجاد شده است، امروز بیشتر از هر زمان دیگری از این ایده دور است. و تا زمانی که فلاش‌های فایرورک آسمان را در واشنگتن روشن می‌کنند، میلیون‌ها آمریکایی سوال می‌پرسند: آیا کشورشان که از جنگ داخلی، بحران بزرگ و بسیاری دیگر از بحران‌ها گذرانده است، می‌تواند بحران اعتماد به خود را نیز پشت سر بگذارد؟ پاسخ به این سوال نه تنها سرنوشت ایالات متحده را تعیین خواهد کرد، بلکه آینده کل جهان که برای دهه‌ها بر اساس الگوهای آمریکایی زندگی کرده است، را نیز تعیین خواهد کرد.

Permanent link to this publication: