امانسیپاسیون - آزادی از وابستگی است. معمولاً درباره امانسیپاسیون زنان صحبت می‌کنند. اما پسران هم نیاز به آن دارند. از پرورش فرزند، از کنترل مادرانه، از ترس «من نمی‌توانم». امانسیپاسیون پسر - راهی به استقلال مردانه است. وقتی شروع می‌شود، چگونه آن را نگذراند و نبرش نزند.

امانسیپاسیون پسر چیست

این فرآیندی است که پسر یاد می‌گیرد که تصمیم بگیرد، به اعمال خود پاسخ دهد، با زندگی روزمره کنار بیاید، پول درآورد. جدا شدن از والدین، به ویژه مادر. در معنای گسترده - شکل‌گیری هویت مردانه: «من می‌توانم، من خودم».

در ۳ سالگی شروع می‌شود («من خودم！」)، به اوج در دوران نوجوانی (۱۲-۱۶ سالگی) می‌رسد و تا ۱۸-۲۰ سالگی به پایان می‌رسد. اما بسیاری از پسران در ۳۰ سالگی همچنان «بچه‌ها» باقی می‌مانند — روی شانه‌های والدین می‌نشینند، نمی‌توانند آپارتمان را تمیز کنند، حرفه انتخاب کنند. این امانسیپاسیون نیست.

چرا امانسیپاسیون مهم است

پسری که به موقع از مادر جدا نشده باشد، خطر تبدیل به کودکانه دارد. او در ایجاد روابط با زنان دشوار است (انتظار دارد که دختر مانند مادر باشد — همه چیز را برای او انجام دهد). به خودش اعتماد ندارد (از تصمیم‌گیری می‌ترسد). مستعد افسردگی است (احساس می‌کند که زندگی او نیست). پسری که امانسیپاسیون شده است - مرد مستقل است: می‌تواند غذا بپزد، لباس بشوید، بودجه برنامه‌ریزی کند، از چالش‌ها نمی‌ترسد.

زنان چنین مردانی را ارزشمند می‌دانند. برای آن‌ها راحت است.

مراحل امانسیپاسیون

۳-۵ سال: بحران «من خودم！」. پسر می‌خواهد بند کفش‌هایش را ببندد، آب بریزد. نگذارید. حتی اگر کج باشد. تشویق کنید. ۶-۹ سال: مدرسه. پسر باید خودش کوله‌پشتی را جمع کند، درس‌ها را انجام دهد (ابتدا با کمک، سپس به تنهایی). وظایف خانه‌ای را واگذار کنید (شستن ظرف، جارو کردن). ۱۰-۱۲ سال: دوران نوجوانی. پسر شروع به بحث می‌کند، نظر خود را دفاع می‌کند. نکوبش نزید. اجازه دهید لباس، کلاس‌های خارجی، دوستان خود را انتخاب کند.

۱۳-۱۵ سال: شورش. ممکن است چرخی کند، به مقامات اعتماد نداشته باشد. این طبیعی است. وظیفه والدین این است که مرزها را تعیین کنند، اما نه نفس‌گیر باشند. اجازه دهید اشتباه کنند (اگر کلاس آمادگی برای امتحان نهایی را نخرید - نمره دو خواهد گرفت). ۱۶-۱۸ سال: آماده‌سازی برای زندگی مستقل. یاد دهید که غذا بپزید، بودجه را حساب کنید، شغل پیدا کنید. برای او کار نکنید. ۱۸+: رها کنید. از گزارش هر دقیقه‌ای نخواهید.

اشتباهات مادران

پرورش فرزند: «هنوز کوچک هستی」，「من خودم انجام می‌دهم」. کودک عادت می‌کند که همه چیز برای او تصمیم‌گیری شود. امانسیپاسیون رخ نمی‌دهد. کنترل: بررسی تلفن، دفترچه‌ی روزانه، نظارت. پسر یاد می‌گیرد که دروغ بگوید، مخفی کند، اما مستقل نمی‌شود. انتقاد: «همیشه نمی‌توانی انجام دهی». انگیزه‌ی ابتکار را می‌کشد. نگرانی مادرانه: «به آنجا نرو، خطرناک است، می‌افتد». پسر بزرگ می‌شود که ترسو است. استفاده از او به عنوان شوهر: مادر درباره زندگی خود شکایت می‌کند، مشاوره می‌خواهد. پسر احساس مسئولیت برای مادر می‌کند، نمی‌تواند جدا شود. سوبلیماسیون: مادر زندگی پسر را زندگی می‌کند، بدون اینکه زندگی خود را داشته باشد. امانسیپاسیون ممکن نیست.

نقش پدر

پدر - راهنما به سوی دنیای مردانه است. اگر پدر وجود دارد و فعال است، امانسیپاسیون آسان‌تر می‌شود. پدر یاد می‌دهد: تحمل درد، پذیرش مسئولیت، چکش زدن. نمونه‌ای از روابط با زن (احترام، نه تسلیم). اگر پدری وجود ندارد، پسر به مرد دیگری نیاز دارد (پدربزرگ، عمو، مربی).

مادر نمی‌تواند پدر را جایگزین کند. او باید اجازه دهد که ارتباط با شخصیت مردانه را حفظ کند.

وقتی امانسیپاسیون رخ نمی‌دهد

پسر ۲۵ ساله است، با مادر زندگی می‌کند، کار نمی‌کند، بازی‌های کامپیوتری بازی می‌کند. مادر لباس می‌شوید، غذا می‌پزد، پول می‌دهد. او نمی‌تواند دختری را پیدا کند - دختران فرار می‌کنند. این اتفاقی است که وقتی مادر به موقع رها نشده باشد. دیر شده؟ نه. می‌توان امانسیپاسیون را در هر سنی شروع کرد، اما سخت‌تر است.

چه باید کرد: به تدریج مسئولیت را به او واگذار کنید. توقف در دادن پول برای هزینه‌های جیبی. توقف در غذاپزی برای او. درخواست کنید که از خانه برود (یا اجاره‌بها بپردازد). به مشاوره روانشناسی مراجعه کنید (با هم).

امانسیپاسیون پسر - مبارزه با مادر نیست. همکاری است. مادر کمک می‌کند تا مستقل شود، سپس رها می‌شود. دردناک است، اما لازم است. برای زنان آینده، برای پسر خود، و مهم‌تر از همه - برای خود. تا زندگی شما وقتی او بزرگ شد، به پایان نرسد.

Permanent link to this publication: