فوتبال ایتالیایی در افتخار جهانی: گذشته و آینده

وقتی درباره قدرت‌های بزرگ فوتبال صحبت می‌شود، ایتالیا همیشه در سه‌تایی اول است. چهار ستاره روی سینه تیم ملی (قهرمانی جهان ۱۹۳۴، ۱۹۳۸، ۱۹۸۲، ۲۰۰۶). باشگاه‌هایی که همه چیز را برده‌اند: «میلان」，「اینتر」，「یوونتوس」，「پارما」，「ناپولی」。فوتبال ایتالیایی نه فقط ورزش است، بلکه سبک زندگی است، این «کاتناتچو» است، این دفاع کنندگان افسانه‌ای (مالدینی، بارزی، کاننافارو) هستند. اما در سال‌های اخیر سری آ به انگلستان و اسپانیا پیشی داده است. چه چیزی اتفاق افتاده؟ و آیا فوتبال ایتالیایی آینده‌ای دارد؟ بیایید بررسی کنیم.

عصر طلایی: دهه ۱۹۳۰ – ۱۹۹۰

ایتالیا در سال ۱۹۳۴ اولین قهرمانی جهان را در خانه خود برده است، تحت موسولینی که فوتبال را به عنوان تبلیغ استفاده کرده است. در سال ۱۹۳۸ در فرانسه دوباره موفق شد. پس از جنگ، دوره آرامش بود، اما در دهه ۱۹۶۰ «اینتر» الئانو اریلری با «کاتناتچو» خود دو بار قهرمان جام قهرمانان شد. دهه ۱۹۸۰ — عصر «میلان» تحت رهبری آرریگو ساکی: فشار، دفاع منطقه‌ای، تریو هلندی (گلویت، وان باستن، رایکارد). «میلان» دو قهرمانی پیاپی جام قهرمانان را به دست آورد (۱۹۸۹، ۱۹۹۰). و در سال ۱۹۸۲ تیم ملی ایتالیا، تحت رهبری پائولو روسی، به شگفتی قهرمانی جهان در اسپانیا شد. دهه ۱۹۹۰: «یوونتوس» مارچللو لیپی در اروپا حکمرانی می‌کند (پیروزی در لیگ قهرمانان ۱۹۹۶). باشگاه‌های ایتالیایی به طور منظم به فینال‌ها راه پیدا می‌کردند. سری آ قوی‌ترین لیگ جهان بود، جایی که مارادونا، پلاتینی، زیدان، رونالدو، بаджو، مالدینی بازی می‌کردند.

تراژدی و قهرمانی: سال ۲۰۰۶

«کالچوپولی» (۲۰۰۶) — رسوایی فساد، که فوتبال ایتالیا را تکان داد. «یوونتوس» دو سکودتو از دست داد و به سری B فرستاده شد، «میلان」，「لازیو」，「فیورنتینا» جریمه شدند. به نظر می‌رسید که فوتبال ایتالیایی می‌میرد. اما تیم ملی، علی‌رغم همه چیز، قهرمانی جهان را در آلمان به دست آورد. فینال با فرانسه (۱:۱، پنالتی ۵:۳) — بازی زیدان و ماتراچی. این پیروزی نماد بازگشت شد. «ما نشان دادیم که فوتبال ایتالیایی نه فقط پول، بلکه قلب است».

سقوط: دهه ۲۰۱۰ – بحران مالی

پس از ۲۰۰۶، باشگاه‌های ایتالیایی شروع به از دست دادن موقعیت‌های خود کردند. اقتصاد کشور ضعیف شد، استادیوم‌ها قدیمی شدند، قراردادهای تلویزیونی از آپل عقب افتادند. «یوونتوس» در داخل (۹ سکودتو پیاپی) حکمرانی می‌کرد، اما در اروپا به بزرگان شکست می‌خورد. «میلان» و «اینتر» پس از تغییر مالکیت، سقوط کردند. سری آ ستارگان خود را از دست داد: زلاتان، تیاجو سیلوا، کاننافارو رفتند. لیگ به چهارمین جایگاه در رتبه‌بندی یوافا سقوط کرد. تیم ملی به جام جهانی ۲۰۱۸ (برای اولین بار از ۱۹۵۸) راه نیافت. این شوک بود. به نظر می‌رسید که این قدرت بزرگ فوتبال به فراموشی سپرده شده است.

بازگشت: دهه ۲۰۲۰ – امید جدید

تغییر در پیروزی تیم ملی ایتالیا در یورو ۲۰۲۰ (۲۰۲۱). تحت رهبری روبنو مونچینی، «آدزوری» فوتبال حمله‌ای و زیبا بازی می‌کردند و در فینال بر انگلستان پیروز شدند. در سال ۲۰۲۲ «میلان» دوباره سکودتو را به دست آورد، «اینتر» و «ناپولی» (قهرمان ۲۰۲۳) بازی‌های برجسته‌ای نشان دادند. در سال ۲۰۲۶ «اینتر» لیگ قهرمانان را برنده شد؟ (نه، در فینال ۲۰۲۳ با «مانچستر سیتی» شکست خوردند). اما «ناپولی» تحت رهبری اسپالتی با اختلاف رکوردی قهرمان شد. در اروپا باشگاه‌های ایتالیایی دوباره رقابتی شدند: فینال‌های اروپایی با شرکت «روما」，「فیورنتینا」，「اتالانتا». دلایل: ساخت استادیوم‌های جدید (یوونتوس، اتالانتا)، ورود سرمایه‌گذاری‌های آمریکایی، سیاست نقل و انتقالات هوشمند.

شخصیت‌های کلیدی فعلی

ستارگان سری آ ۲۰۲۶: ویتور اوسیم‌خن (ناپولی)، هکیم زیش (به اینتر پیوست)، رافائل لئان (میلان)، لاوتارو مارتینس (اینتر). نوابغ جوان: پیترو پلگر (تورینو)، ویلفرد ندمبله، دیگر نیست. دروازه‌بان جانلوئیجی دونارومما (تیم ملی، پاری سن ژرمن، اما او ایتالیایی است). مربیان: لوتچانو اسپالتی (تیم ملی پس از مونچینی)، سیمونه ایندزاگی (اینتر)، استفانو پیولی (میلان). تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶ (که در ایالات متحده، کانادا، مکزیک برگزار می‌شود) آماده می‌شود. ایتالیایی‌ها در انتخابی با اطمینان پیش می‌رفتند، اما دوباره به جام جهانی ۲۰۲۶ راه نیافتند.

مشکلات و چالش‌ها

استادیوم‌های قدیمی (سان-سیرو، اولمپیکو) نیاز به بازسازی دارند. نژادپرستی در سالن‌ها (مشکل «لازیو」，「ورونز»). بروکراسی و تأخیرهای ساخت استادیوم‌های جدید. از دست رفتن نوابغ به آپل (مویزس کین، ساندرو تونالی و دیگران). سیستم آموزشی قدیمی جوانان (تنها در سال‌های اخیر آکادمی‌ها بهتر شده‌اند). رقابت با عربستان سعودی که بازیکنان قدیمی را خریداری می‌کند.

آینده: چه چیزی باید تا سال ۲۰۳۰ منتظر باشیم

ایتالیا به عنوان میزبان یورو ۲۰۳۲ (با ترکیه) претендار است. ممکن است این امر به ساخت استادیوم‌ها کمک کند. تا سال ۲۰۳۰ سری آ ممکن است به سه‌تایی اول بازگردد، اگر درآمد از تجارت و تلویزیون ادامه یابد. بازیکنان جوان از آکادمی‌های «اتالانتا」，「ساسولو」，「ایمپولی» کادر اصلی تیم ملی را تشکیل خواهند داد. ایتالیا قادر به قهرمانی در قهرمانی جهان است. مهم این است که هویت خود را از دست ندهیم: مدرسه دفاعی، انعطاف‌پذیری تاکتیکی، اشتیاق.

فوتبال ایتالیایی بالا و پایین‌های خود را تجربه کرده است. او مرده بود، اما زنده شد. در سال ۲۰۲۶ سری آ یکی از جذاب‌ترین لیگ‌های اروپا است. ستارگان به آن بازمی‌گردند، میزان حضور در استادیوم‌ها افزایش می‌یابد. آینده بستگی به این دارد که آیا ایتالیا می‌تواند به واقعیت‌های جدید انطباق یابد – دیجیتالیزه، data-تحلیل، مدیریت مدرن. اگر بله، «اسکوادرا آدزورا» دوباره رقبا را ترساند. و تا آن زمان – forza Italia!

Permanent link to this publication: