میلیون‌ها دلار. چک‌هایی که در جیب جا نمی‌شوند. رکوردهایی که هر سال بازنویسی می‌شوند. جایزه‌های تنیس بزرگ تنیس — اعداد خارق‌العاده‌ای هستند. اما چه کسی آنها را دریافت می‌کند؟ آیا همه بازیکنان در طلا غوطه‌ورند؟ و چرا تنیس — یکی از گران‌ترین ورزش‌ها برای ستارگان و متوسط‌ها است؟ بیایید ماشین حساب را برداریم و بفهمیم از کجا پول‌ها می‌آیند و کجا می‌روند.

منابع درآمدی برای جایزه‌ها

منبع اصلی — تورنمنت‌ها. تورنمنت‌های گرندسلم (آustralian Open، Roland Garros، Wimbledon، US Open) از بلیط‌ها، پخش‌های زنده، اسپانسرها و فروش سوغاتی‌ها درآمد کسب می‌کنند. درآمد آنها به صدها میلیون دلار می‌رسد. و آنها با بازیکنان تقسیم می‌شوند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۲۴، مجموع جایزه‌های US Open بیش از ۷۵ میلیون دلار و Wimbledon ۵۰ میلیون پوند بود.

در ادامه تورنمنت‌های سری Masters ۱۰۰۰ (برای مردان) و WTA ۱۰۰۰ (برای زنان) هستند. فوند آنها از ۷ تا ۱۲ میلیون دلار است. تورنمنت‌های سری ۵۰۰ و ۲۵۰ کمتر است: از ۱ تا ۳ میلیون. و در نهایت چالنجرها و فوتشرها — لیگ پایین‌تر حرفه‌ای — فوند آنها می‌تواند از ۲۵ تا ۱۵۰ هزار دلار برای کل تورنمنت باشد.

علاوه بر این، اتحادیه تنیس‌بازان حرفه‌ای (ATP) و اتحادیه تنیس زنان (WTA) بونوس‌هایی برای ورود به تورنمنت نهایی سالانه پرداخت می‌کنند، و همچنین فوند‌هایی برای حمایت از بازیکنان در تورنمنت‌های پایین‌تر دارند. همه این پول‌ها در سیستم جریان دارند، اما به صورت نابرابر توزیع می‌شوند.

بازیکنان برتر: میلیونرهای روی رکابت

نووک جوکوویچ، رافائل نادال، روجر فدرر، سِرنا ویلیامز — جایزه‌های حرفه‌ای آنها در طول زندگی بیش از ۱۵۰ میلیون دلار برای هرکدام شده است. فقط جایزه‌ها، نه شامل تبلیغات و قراردادهای شخصی. جوکوویچ تا سال ۲۰۲۵ تقریباً ۱۸۵ میلیون دلار فقط از جایزه‌ها کسب کرده است. ماه به ماه او چک‌هایی به مبلغ ۳-۴ میلیون دلار برای پیروزی در تورنمنت گرندسلم دریافت کرده است. همچنین بونوس‌های ATP برای اولین رتبه در رتبه‌بندی.

مثال توزیع در گرندسلم: برنده حدود ۳ میلیون دلار دریافت می‌کند. فینالیست ۱,۵ میلیون دلار. نیمه‌فینالیست‌ها هرکدام ۸۰۰ هزار دلار. چهارم‌فینالیست‌ها ۴۰۰-۵۰۰ هزار دلار. بنابراین در دو هفته کار می‌توانید پولی کسب کنید که یک پزشک متوسط در طول زندگی خود نمی‌تواند دریافت کند. اما این فقط برای برندگان هشتگانه است.

علاوه بر این، بازیکنان برتر بونوس‌های شروعی از تورنمنت‌ها برای شرکت در آنها دریافت می‌کنند. قراردادهای پنهانی که در فوند رسمی جایزه‌ها گنجانده نمی‌شود. به عنوان مثال، نووک جوکوویچ ممکن است فقط برای اینکه به میدان رود در دوبی یک میلیون دلار دریافت کند. این بونوس‌ها توسط برگزارکنندگان پرداخت می‌شود تا ستارگان را جذب کنند و بلیط‌ها را جمع کنند.

بازیکنان متوسط: زندگی در لبه

حالا بیایید از آسمان به زمین بیاییم. بازیکن در رتبه‌بندی برتر مردان یا زنان. او یک حرفه‌ای است، اما هنوز ستاره نیست. در سال او جایزه‌های بین ۲۰۰ تا ۸۰۰ هزار دلار کسب می‌کند. به نظر می‌رسد که زیاد است؟ اما مالیات‌ها را (حدود ۴۰-۵۰٪ بسته به کشور اقامت) کسر کنید. هزینه‌های مربی (حدود ۵۰ تا ۱۵۰ هزار دلار در سال)، فیزیوتراپیست، ماساژور، مدیر، سفر، هتل، غذا را کسر کنید. هزینه‌هایی که در تورنمنت‌هایی که در آنها بازنده اولین دور هستند، کمی است. در نهایت سود نهایی ممکن است صفر یا حتی منفی باشد.

مثال برای بازیکن در رتبه ۸۰: در سال او ۵۰۰ هزار دلار برنده می‌شود. مالیات ۲۰۰ هزار دلار. مربی ۱۲۰ هزار دلار. فیزیوتراپی ۵۰ هزار دلار. پرواز و هتل ۸۰ هزار دلار. باقی‌مانده ۵۰ هزار دلار. این کمتر از حقوق یک مدیر دفتری در نیویورک است. و در عین حال خطر آسیب دیدگی — در هر لحظه درآمد به صفر می‌رسد. بنابراین بسیاری از تنیس‌بازان در دهه دوم زندگی خود با کارهای اضافی (نظرات، تبلیغات موقت، فروش لباس‌های تیم از طریق شبکه‌های اجتماعی) یا با پول والدین/اسپانسرها زندگی می‌کنند.

بزرگترین شکاف — بین ۱۵۰ و ۳۰۰ مکان. در اینجا جایزه‌ها بسیار کم است، و هزینه‌ها تقریباً مانند متوسط‌ها است. بسیاری از بازیکنان جوان استعدادمند در این مرحله تنیس را رها می‌کنند، زیرا نمی‌توانند ادامه دهند.

توطئه در سوی دیگر: جایزه‌های مردان و زنان

سوال در مورد برابری جایزه‌های تنیس مردان و زنان برای مدت‌ها یک موضوع انفجاری بود. اکنون در تورنمنت‌های گرندسلم جایزه‌های مردان و زنان یکسان است. این به دست آمدن از یک مبارزه طولانی بود. به عنوان مثال، برابری در ویمبلدون در سال ۲۰۰۷ به دست آمد. در Australian Open در سال ۲۰۰۱.

اما در تورنمنت‌های دیگر وضعیت متفاوت است. در تورنمنت‌های ATP و WTA یک دسته (مثلاً ۱۰۰۰) جایزه‌های مردان اغلب بیشتر است. زیرا تنیس مردان از پخش‌های زنده و تبلیغات بیشتر پول کسب می‌کنند. این عدالت نیست، بلکه بازار است. فعالان خواستار برابری هستند، اما برگزارکنندگان مقاومت می‌کنند.

از سوی دیگر، در تنیس زنان عمق ترکیب بالاتر است، و ستارگان (سوبولنکو، گاف، ریباکینا) به اندازه مردان جمعیت را جذب می‌کنند. و مثال‌هایی وجود دارد که در تورنمنت‌های خاص زنان بیشتر از مردان جایزه دریافت کرده‌اند (مثلاً چالش‌های نهایی WTA با بونوس‌های بزرگ). در کل، حرکت به سمت برابری وجود دارد، اما فاصله تا برابری کامل زیاد است.

هزینه‌های حرفه‌ای: کجا پول‌ها می‌روند

لیست هزینه‌های تنیس‌باز حرفه‌ای ترسناک است. مربی: یک متخصص برتر از ۳ تا ۱۰ هزار دلار در هفته دریافت می‌کند و همچنین درصدی از جایزه‌ها. فیزیوتراپیست: ۱-۳ هزار دلار در هفته. ماساژور: ۱-۲ هزار دلار. مدیر: معمولاً ۱۰-۱۵ درصد از جایزه‌ها و قراردادهای تبلیغاتی. نماینده لباس: کمیسیون از قراردادها با Nike، Adidas، Wilson و غیره.

پروازها: کلاس تجاری (برای استراحت و حفظ پشت) — از ۲ تا ۱۰ هزار دلار برای بلیط از طریق اقیانوس. هتل‌ها: ۱۵۰-۵۰۰ دلار در شب بسته به شهر. غذا: غذای خاص، اغلب با آشپز شخصی در تورنمنت‌ها. اجاره زمین‌های تنیس برای تمرینات خارج از تورنمنت: ۵۰-۲۰۰ دلار در ساعت. بیمه: از آسیب‌های بدنی و از از دست دادن درآمد — هزاران دلار در ماه.

نتیجه: برای نگهداری تیمی از ۲-۳ نفر و سفر به سراسر جهان، حداقل ۱۵-۲۰ هزار دلار در ماه نیاز است. این با شرایطی که در ۳-۴ دور از تورنمنت ATP/WTA به نتیجه برسند، پوشش داده می‌شود. بنابراین بسیاری از بازیکنان صرفه‌جویی می‌کنند: با کلاس اقتصادی پرواز می‌کنند، هتل را با دیگران تقسیم می‌کنند، در باشگاه‌های ارزان تمرین می‌کنند. این بر روی نتایج تأثیر می‌گذارد.

بونوس‌ها و قراردادها: جایی که واقعاً پول‌ها هستند

جایزه‌ها فقط روی سطح یخ هستند. اصلی‌ترین پول برای ستارگان — قراردادهای تبلیغاتی هستند. روجر فدرر در طول زندگی خود بیش از یک میلیارد دلار کسب کرده است، از جمله ۱۳۰ میلیون دلار جایزه. بقیه — Nike، Rolex، Lindt، Uniqlo و دیگران. سِرنا ویلیامز بیش از ۳۵۰ میلیون دلار، از جمله حدود ۹۵ میلیون دلار جایزه. حتی برنده شماره یک رتبه ممکن است قراردادی با شرکت محلی داشته باشد که سالانه ۵۰-۱۰۰ هزار دلار پرداخت کند، که زندگی را آسان‌تر می‌کند.

علاوه بر این، بونوس‌های اسپانسرها برای دستیابی به دستاوردها وجود دارد: به عنوان مثال، برای پیروزی در تورنمنت گرندسلم تولیدکننده رکاب‌ها یک بونوس اضافی پرداخت می‌کند. برای اولین رتبه در رتبه‌بندی — بونوس دیگر. برای رسیدن به فینال تورنمنت نهایی — نیز بونوس. این مبلغ‌ها می‌تواند با جایزه‌ها مقایسه شود.

تفاوت مهم: جایزه‌ها در کشور برگزاری تورنمنت مالیات می‌دهند (گاهی بسیار بالا، به عنوان مثال، در فرانسه تا ۴۵٪). اما قراردادهای تبلیغاتی می‌توانند با استفاده از اوفشورها بهینه‌سازی شوند، اگر ساختار تجاری به درستی انجام شود. این کار را مدیران و وکلای انجام می‌دهند. بازیکنان ستاره به عنوان شخص حقیقی یا شرکت ثبت می‌شوند و مالیات کمتری می‌پردازند.

مالیات‌ها: دولت همیشه در اولویت

تنیس‌بازان مالیات‌ها را در کشور برگزاری تورنمنت پرداخت می‌کنند. این به عنوان «مالیات منبع» شناخته می‌شود. به عنوان مثال، اگر ۵۰۰ هزار دلار در نیویورک برنده شدید — حدود ۴۰٪ مالیات در ایالات متحده پرداخت کنید. در فرانسه تا ۴۵٪. در انگلستان ۴۵٪ plus بیمه ملی. در استرالیا حدود ۳۵٪. در موناکو (جایی که بسیاری از آنها زندگی می‌کنند) مالیات وجود ندارد، اما این به معنای آزاد بودن از پرداخت مالیات در کشورهای برگزاری تورنمنت نیست.

بازیکنانی که در موناکو زندگی می‌کنند (جوکوویچ، واوینکا، بسیاری دیگر) از مالیات‌های تبلیغات و درآمدهای سرمایه‌گذاری صرفه‌جویی می‌کنند، اما جایزه‌ها همچنان مالیات می‌دهند. بنابراین تنیس‌باز حرفه‌ای باید یک حسابدار برجسته داشته باشد که در طول سال در ده کشور مختلف دکلمه دهد. و اگر اشتباه کند — جریمه‌ها و مشکلات با اداره مالیات.

برخی از کشورها (به عنوان مثال، بلاروس) قراردادهای جلوگیری از مالیات دوگانه دارند، اما این یک راه حل نیست. در نهایت از ۳۰ تا ۵۰ درصد جایزه‌ها به دولت می‌رود. برای متوسط‌ها این بسیار دردناک است، برای ستارگان — ناخوشایند است.

تفاوت‌ها بین تورنمنت‌ها: ATP vs WTA vs ITF

ITF (فدراسیون بین‌المللی تنیس) فوتشرها و چالنجرها را مدیریت می‌کند. در اینجا جایزه‌ها بسیار کم است. برنده فوتشرها حدود ۲۵ هزار دلار دریافت می‌کند و حدود ۴ هزار دلار به دست می‌آورد. مسیر تورنمنت‌های نیمه‌سالانه این تورنمنت‌ها فقط هزینه‌های سفر را پوشش می‌دهد. ITF همچنین مسئولیت تورنمنت‌های گرندسلم را دارد، اما در اینجا پول‌ها بیشتر است.

ATP و WTA تورنمنت‌های اصلی هستند. در اینجا جایزه‌ها بیشتر است. اما در داخل تورنمنت تفاوت بزرگی وجود دارد. تورنمنت‌های ATP ۲۵۰: فوند حدود ۶۰۰ هزار یورو، برنده حدود ۱۰۰ هزار یورو دریافت می‌کند. ATP ۵۰۰: فوند ۲-۲,۵ میلیون، برنده حدود ۴۰۰ هزار یورو. ATP Masters ۱۰۰۰: فوند ۷-۹ میلیون، برنده حدود ۱,۲ میلیون یورو. در WTA نیز تفاوت مشابه، اما مبلغ‌ها کمی کمتر (۵-۲۰ درصد).

موضوع خاصی — تورنمنت‌های نهایی (ATP Finals و WTA Finals). در اینجا فوند‌ها بسیار بزرگ هستند: در سال ۲۰۲۴ برنده ATP Finals بیش از ۴,۸ میلیون دلار برای پنج پیروزی دریافت کرده است. و حتی کسی که در هیچ بازی‌ای بازنده نشده است — بیشتر. این با درآمد از گرندسلم قابل مقایسه است، در حالی که تورنمنت فقط یک هفته طول می‌کشد.

بحران در پایین: مشکل فوتشرها و چالنجرها

صدها بازیکن جوان استعدادمند در فوتشرها و چالنجرها گیر افتاده‌اند. آنها در هفته ۱-۲ هزار دلار کسب می‌کنند، اما ۳-۴ هزار دلار هزینه می‌کنند. تفاوت را والدین، اسپانسرها یا وام‌ها پوشش می‌دهند. این باعث می‌شود که بسیاری از بازیکنان تنیس را رها کنند، بدون اینکه به طور کامل خود را نشان دهند. تنیس استعدادهای بالقوه را از دست می‌دهد.

ATP و WTA برای مبارزه با بحران تلاش می‌کنند. یک صندوق کمک به بازیکنان در کاتگوری‌های پایین‌تر ایجاد شده است (حدود ۲۵۰ هزار دلار در سال برای هر بازیکن). پرداخت‌های مقدماتی برای بازیکنانی که در مرحله اول بازنده می‌شوند، اعمال
© library.af

Permanent link to this publication: