آیا تا به حال دیده‌اید که بعد از بازی فوتبالیست‌ها پیراهن‌هایشان را در می‌آورند و به رقبا یا تماشاگران می‌دهند؟ این تنها یک عمل نیکوکاری نیست. این یک سنت، نشانه‌ای از احترام، راهی برای حفظ خاطرات و گاهی‌ها تجارت است. تبادل پیراهن‌ها (فوتبال‌ها، جرسی‌های بازی) یکی از احساس‌انگیزترین مراسم‌های ورزشی است. در اینجا دلیل و نحوه انجام این کار را توضیح می‌دهیم.

تاریخچه سنت

سنت تبادل پیراهن‌ها در دهه 1930 در فوتبال شروع شد. در آن زمان بازیکنان بعد از بازی پیراهن‌هایشان را روی زمین یا در اتاق رختکن عوض می‌کردند. این عمل نمادین بود: «تو با حرمت جنگیدی، من به تو احترام می‌گذارم». در سال 1970 فیفا تبادل پیراهن‌ها را قانونی کرد (اما فقط بعد از سوت نهایی).

در دیگر رشته‌های ورزشی (هockey، بسکتبال، تنیس) این سنت بعداً در دهه 1980-1990 پذیرفته شد. در بوکس و MMA جایگزین پیراهن‌ها (که وجود ندارند) هستند، بلکه دستکش‌ها یا پیراهن‌های خارج از رینگ.

چرا با رقبا تبادل می‌کنند

نشانه‌ای از احترام. «تو یک رقیب شایسته بودی». به ویژه بعد از یک بازی پر استرس. خاطره از یک واقعه بزرگ. پیراهنی که امضا شده توسط یک بازیکن معروف سال‌ها نگه داشته می‌شود. برای برخی بازیکنان جمع‌آوری پیراهن‌ها یک سرگرمی است. دوستی. گاهی‌ها بازیکنان از تیم‌های مختلف خارج از زمین دوست می‌شوند و تبادل پیراهن‌ها یک تأیید است. خیریه. پیراهن‌ها اغلب در حراجی‌ها نمایش داده می‌شوند و پول به بنیادها می‌رود. باورهای خرافی. برخی بازیکنان معتقدند که پیراهن رقیب قوی‌ای به آنها خوشبختی می‌آورد.

تبادل‌های معروف: پله و بابی چارلتون (1970)، مارادونا و پلینی (1986)، مسی و رونالدو (2008). بعد از پایان بازی فینال جام جهانی 2022، مسی با مبابه پیراهن داد و دریافت کرد — حرکتی برای آشتی.

چرا به تماشاگران می‌دهند

قدردانی از حمایت. تماشاگران آمدند، فریاد زدند، اشک ریختند. بازیکن پیراهن را می‌دهد — ممنون. ایجاد وفاداری. تماشاگری که پیراهن کومیر خود را دریافت کرده، برای تمام عمر او خواهد دوست داشت. بازاریابی. باشگاه این عمل را تشویق می‌کند — این یک تبلیغ رایگان است. نماد نزدیکی. بازیکن نشان می‌دهد که او یک ستاره روی سکو نیست، بلکه یک دوست است. معمولاً پیراهن به یک کودک یا تماشاگر در ویلچر داده می‌شود. این بسیار احساساتی‌تر است.

گاهی‌ها بازیکنان بعد از پیروزی در بازی‌های مهم (فینال لیگ قهرمانان، المپیک) پیراهن را از دست می‌اندازند.

چه اتفاقی با پیراهن می‌افتد

پیراهن رقیب: بازیکن آن را در خانه، در اتاق رختکن، گاهی‌ها در قاب می‌آویزد. ممکن است امضا کند و به دوست هدیه دهد. ممکن است در حراجی بفروشد (اما این غیرورزشی محسوب می‌شود — معمولاً از طریق خیریه می‌فروشند). پیراهنی که از تماشاگر دریافت می‌شود: یک مورد نادر (معمولاً برعکس). اگر تماشاگر پیراهن را بگیرد، به خانه می‌برد. قیمت این پیراهن در بازار سیاه از 500 تا 5000 دلار است (برای پیراهن مسی تا 50،000 دلار).

جمع‌آوری‌کنندگان به دنبال پیراهن‌های خاص از یک بازی (فینال، رکورد) هستند.

آیا قوانینی وجود دارد

فیفا: ممنوع است که در طول بازی پیراهن را در بیاورند (ورقه زرد). فقط بعد از سوت نهایی می‌توان تبادل کرد. ممنوع است که بدن را عریان کنند (زیر پیراهن باید پیراهن باشد). برخی تورنمنت‌ها تبادل پیراهن‌ها را به دلیل قراردادهای اسپانسری ممنوع می‌کنند (اسپانسر پول می‌دهد تا بازیکن در فرم خود باشد، نه رقیب). در تنیس تبادل پیراهن‌ها تنظیم نشده است، اما گاهی‌ها اتفاق می‌افتد.

در NBA (باسکتبال) تبادل پیراهن‌ها یک عمل عادی است. هیچ قوانینی وجود ندارد.

مشکلات و حوادث

بازیکن ممکن است اگر رقیب از تبادل پیراهن‌ها خودداری کند، ناراحت شود. به عنوان مثال، زیدان بعد از حادثه با ماتراززی (2006) از تبادل پیراهن‌ها خودداری کرد. گاهی‌ها بازیکنان پیراهن را به تماشاگر نادرست هدیه می‌دهند و دعوا می‌کنند. جعل. تماشاگران ممکن است پیراهن بخواهند و سپس جعلی بفروشند. درگیری‌های اسپانسری: به عنوان مثال، در سال 2018 بازیکنان رئال مادرید نمی‌توانستند با لایورپول از تولیدکنندگان مختلف (آدیداس و نیو بلانسه) پیراهن‌ها را تبادل کنند. تصمیم گرفتند در اتاق رختکن تبادل کنند.

در سال 2026 قانونی وضع شد: فقط پیراهن‌های تمیز می‌توانند تبادل شوند (پیراهن‌های چرب). به دلیل کرونا؟ نه، بهداشت.

تبادل پیراهن‌ها نه تنها یک حرکت است. این دیپلماسی ورزشی است. این می‌گوید: «ما فقط در زمین رقبا هستیم. خارج از آن — همکاران، دوستان، انسان‌ها». و برای تماشاگران این لحظه نزدیکی با کومیر است. بی‌دلیل نیست که بسیاری از طرفداران آرزو می‌کنند که پیراهن کومیر خود را بگیرند. این مانند امضا است، اما ارزشمندتر.

Permanent link to this publication: