«ممنون». کلمه‌ای ساده. اما برای برخی از مردم، این کلمه سنگین‌تر از یک قلاده می‌شود. نمی‌توانند آن را از خود بیرون بکشند. «لطفا» در گلو گیر می‌ماند. «بخشش» باعث ترس از سرما می‌شود. این نه بی‌نزاکتی و نه ناشی از بی‌تدبیری است. این ترس از کلمات ادب است. ترس واقعی که دلایل و پیامدهای خود را دارد. چرا مردم از تشکر کردن، عذرخواهی و سلام کردن می‌ترسند؟ و چگونه با این مسئله زندگی کنیم؟

ترس از کلمات ادب چیست

این پدیده نامی رسمی پزشکی ندارد، اما علائم آن برای بسیاری از مردم آشناست: تپش قلب تند پیش از گفتن «سلام» به یک غریبه؛ ترس از این که «لطفا» مانند فروتنگی به گوش برسد؛ احساس این که «ممنون» شما را مکلف می‌کند. فرد از موقعیت‌هایی که نیاز به ادب دارد، اجتناب می‌کند: به مغازه‌هایی نمی‌رود که باید از فروشنده تشکر کنید؛ به خدمات پشتیبانی نمی‌زند؛ در صف کلینیک از اولویت خود می‌گذرد تا ناچار به گفتن «بخشش» نشود. این نه سوشیاپاتی، بلکه حساسیت زیاده‌روانه به رitus‌های اجتماعی است.

ریشه‌های روانشناختی

اولین دلیل — ترس از وابستگی. «ممنون» نشان‌دهنده این است که به شما کمک شده است. برای یک فرد فوق‌النصاب مستقل، این غیرقابل تحمل است. او فکر می‌کند که همه چیز باید خودش انجام دهد و کمک دیگران ضربه‌ای به اعتماد به نفس اوست. دومین دلیل — ترس از ردشدن. شاید به «لطفا» پاسخ توهین‌آمیز بدهند؟ شاید «بخشش» پذیرفته نشود؟ بهتر است که ریسک نکنیم. سوم — کمال‌گرایی. فرد می‌ترسد که ادب او ناقص، نادرست یا خنده‌دار باشد. چهارم — آسیب‌های کودکی: در خانواده‌ای که کلمات ادب به عنوان یک نوع مانیپولاسیون استفاده می‌شده‌اند یا مورد تمسخر قرار گرفته‌اند.

زمینه فرهنگی

در برخی از فرهنگ‌ها، ادب به عنوان ضعف شناخته می‌شود. در فضای پسا-سوسیالیستی اغلب می‌شنویم: «این جشنواره‌ها را نیازی نیست»، «شما می‌خواهید به زانو درآیید؟». ادب با خدمت‌کارانه‌گی و «کف زدن» مرتبط است. بنابراین بسیاری از مردم یک رفلکس توسعه داده‌اند: ادب = ظاهرسازی. در این زمینه، ترس از کلمات ادب راهی برای حفاظت از افتخار خود است. فرد ادب را با تحقیر اشتباه می‌گیرد. یک «ممنون» صادقانه برای او نشان‌دهنده این است که خودش پایین‌تر از دیگری است.

تشخیص ترس از کلمات ادب در خود و دیگران

نشانه‌ها: فرد از عبارات زننده یا خنثی به جای ادب استفاده می‌کند («بده» به جای «لطفا، تحویل بده»); چشمان خود را از روی دیگران می‌برد هنگامی که باید به یک غریبه سلام کند؛ سریع می‌گوید «ممنون» و سپس به سرعت دور می‌شود; فقط با صدای خفیف عذرخواهی می‌کند; پس از ادب اجباری، احساس خالی شدن یا خشم می‌کند. این افراد اغلب به نظر می‌رسند که بی‌درد و بی‌دست‌وپا هستند، اما در واقع ترس دارند. در موارد شدید، ممکن است به هیچ وجه از خانه بیرون نروند تا با نیاز به ادب مواجه نشوند.

پیامدهای زندگی

اجتناب از کلمات ادب منجر به انزوای اجتماعی می‌شود. مردم نمی‌توانند دوست جدید پیدا کنند، زیرا نمی‌توانند بگویند «باحال آشنا شوم». روابط کاری بد می‌شود: مدیر فکر می‌کند که زیردستان او بی‌ممنون‌گرا هستند، همکاران فکر می‌کنند که او متکبر است. نمی‌توان از حقوق خود دفاع کرد، زیرا فرد نمی‌تواند به طور ادب‌آمیز و قوی درخواست کند. در زندگی خصوصی — عدم توانایی عذرخواهی می‌تواند رابطه‌ها را از هم بپاشد. ترس از ادب می‌تواند به افسردگی و آگورافوبیا منجر شود.

چگونه ترس را برطرف کنیم

اولین قدم — تشخیص این که ادب نه تحقیر می‌کند، بلکه ارتباط را منظم می‌کند. دوم — تمرین در موقعیت‌های کم اهمیت: بگوید «ممنون» به تاکسی‌ران، «لطفا» به بارista. سوم — استفاده از روش «صندلی خالی»: تصور کنید که شما کلمات ادب را به کسی می‌گویید که نمی‌تواند پاسخ دهد. چهارم — تغییر شناختی: ادب نه درخواست از دیگران، بلکه بیان واقعیت است («من از خدمات شما سپاسگزارم»، نه «من بدهکار شما هستم»). در موارد شدید — همکاری با روانشناس، گاهی با استفاده از CBT (کمپرسنسیو-رفتارشناختی). داروها (مهدیون‌ها) فقط در موارد بسیار شدید.

چه باید کرد اگر کودک از کلمات ادب می‌ترسد

اجباری نکنید. تحقیر نکنید («شما چطور مانند یک وحشی هستید؟»). بازی‌های نقش‌آفرینی انجام دهید: «مغازه»، «بیمارستان»، جایی که باید به طور ادب‌آمیز با هم صحبت کنید. هر تلاشی را که می‌کند، حتی ناشیانه، تحسین کنید. هرگز به دلیل فقدان ادب تنبیه نکنید. مهم است که بررسی کنید که آیا کودک از مانیفست موتیزم (ترس از صحبت کردن به طور کلی) یا اختلالات طیف اوتیسم دارد یا خیر. اغلب ترس از کلمات ادب در کودکان نتیجه یک اختلال اضطراب است که نیازمند اصلاح است.

راه جایگزین: چگونه بدون کلمات ادب کنترل کنیم

اگر نتوانید از ترس برطرف کنید، می‌توانید از اکویالنت‌های غیروربیالی استفاده کنید: چرخش سر، لبخند، تعظیم سبک. آنها به عنوان ادب پذیرفته می‌شوند، اما نیازی به تلاش وربیالی ندارند. می‌توان از عبارات خنثی استفاده کرد: «روزی خوبی داشته باشید» به جای «سلام»، «ممنون» به جای «ممنونم». مهم — تن صداست: گرم و باز. اما این راه‌حل‌های نیمه‌کاره هستند. زندگی کامل نیاز به توانایی گفتن کلمات ادب بدون ترس دارد.

ترس از کلمات ادب یک محکومیت نیست. این یک مشکلی است که می‌توان آن را حل کرد. ادب یک زنجیر نیست، بلکه یک پل است. از ترس از پشت آن نگذرید.

Permanent link to this publication: