وقتی کارگرگولیسم تبدیل به فرار می‌شود: چگونه کار به پناهگاه زندگی تبدیل می‌شود

ما عادت داریم که کارگرگولیسم را به عنوان عشق بیش از حد به کار، اشتیاق به کار یا سطح بالای مسئولیت در نظر بگیریم. اما اغلب پشت این تصویر زیبا داستانی کاملاً متفاوت وجود دارد. فرد به خاطر این که به ایده‌ای مشتاق است کار نمی‌کند، بلکه به خاطر این که می‌ترسد تنها با خودش باشد. او به دنبال موفقیت نیست — او از سوالاتی که آماده پاسخگویی به آنها نیست، فرار می‌کند. کارگرگولیسم تبدیل به سپر راحتی می‌شود که می‌توان پشت آن از وظایف زندگی که نیاز به شجاعت، زمان و صداقت دارند، پنهان شد. و در این حالت کار نه دعوت، بلکه بی‌حسی است.

وظایف زندگی‌ای که ما با بارگذاری کار آنها را به تأخیر می‌اندازیم

لیست این وظایف برای هر کسی متفاوت است، اما موضوعات عمومی وجود دارند که اغلب در مسابقه بی‌پایان دودلاین‌ها فراموش می‌شوند.

اولین وظیفه روابط است. وقتی کار همه فضا را پر می‌کند، ما برای شریک زندگی، فرزندان، دوستان زمانی نداریم. ما درگیری‌ها را حل نمی‌کنیم، رنجش‌ها را بحث نمی‌کنیم، برنامه‌ها را می‌سازیم. ما فقط در کنار هم هستیم، اما نه با هم. روابط نیاز به حضور دارند، و کارگرگولیسم فیزیکی در کار است، اما عاطفی در همه جا غایب است.

دومین وظیفه سلامت است. ما مراجعه به پزشک را به تأخیر می‌اندازیم، سیگنال‌های بدن را نادیده می‌گیریم، خستگی را به دلیل «فصل پرکار» می‌سپاریم. ما مشکلات خواب، وزن، فشار خون را حل نمی‌کنیم، زیرا «زمانی نداریم». اما واقعاً — اعتماد به نفس نداریم. ترس از دانستن حقیقت از ترس از اضافه کار قوی‌تر است.

سومین وظیفه توسعه شخصی خارج از حرفه است. بسیاری از کسانی که در کار غرق شده‌اند، یادگیری جدید، امتحان هواها، سفر کردن را متوقف می‌کنند. دنیای آنها به دفتر محدود می‌شود و این ترسناک است، اما آنها نمی‌خواهند به خودشان اعتراف کنند.

چهارمین وظیفه تعیین هویت است. کار به ما هویت آماده‌ای می‌دهد: «من مدیر هستم」，「من مهندس هستم」，「من پزشک هستم」。اما سوال «من بیرون از کار چه کسی هستم؟» بی پاسخ می‌ماند. و اگر کار را از بین ببریم، نمی‌دانیم که کی هستیم.

چرا کار به پناهگاه تبدیل می‌شود

کار ویژگی‌های خاصی دارد که آن را به مکان ایده‌آلی برای فرار تبدیل می‌کند.

اولاً، آن به شما احساس کنترل می‌دهد. در زندگی بسیاری از عدم قطعیت وجود دارد: مردم می‌روند، برنامه‌ها شکست می‌خورند، سلامت ضعیف می‌شود. اما در کار وظایف، مهلت‌ها، الگوریتم‌های قابل فهم وجود دارد. همه چیز بستگی به شما دارد. این آرامش می‌دهد، حتی اگر بار کاری بسیار زیاد باشد.

دومین ویژگی این است که کار بازخورد سریعی می‌دهد. پروژه را بستید — تحسین دریافت کنید. برنامه را انجام دادید — ارقام را دیدید. در زندگی نتایج اغلب به تأخیر می‌افتند: عشق قابل اندازه‌گیری در KPI نیست، شادی در گزارش‌ها ثبت نمی‌شود. و این ترسناک است.

سومین ویژگی این است که کار وجود ما را مشروعیت می‌بخشد. «من مشغول هستم — پس من مورد نیاز هستم». جامعه کارگرگولیسم را محکوم نمی‌کند، آن را تقدیر می‌کند. و اگر شما «فقط زندگی می‌کنید» — این به عنوان ضعف در نظر گرفته می‌شود. به این ترتیب، کارگرگولیسم به عنوان فرم اجتماعی پذیرفته شده فرار تبدیل می‌شود.

و در نهایت، کار فرصت تأخیر می‌دهد. «وقتی پروژه را تمام کنم، سپس به خودم می‌پردازم». «وقتی ارتقاء می‌گیرم، سپس در روابط خود کار می‌کنم». اما پروژه جایگزین پروژه می‌شود و لحظه حقیقت هرگز فرا نمی‌رسد.

چگونه کارگرگولیسم فرار را تشخیص دهیم

هر نوع اضافه کار این نیست که فرار باشد. چگونه می‌توانیم اشتیاق سالم به کار را از فرار بیمارگونه تشخیص داد؟

اولین نشانه احساس گناه است، وقتی شما کار نمی‌کنید. اگر استراحت باعث ترس شما می‌شود و نه شادی، این یک زنگ خطر است.

دومین نشانه عدم وجود منابع دیگر معنا است. اگر نمی‌توانید به سوال «چه چیزی در زندگی شما مهم است؟» پاسخ دهید بدون اینکه کار را ذکر کنید — شما در منطقه خطر هستید.

سومین نشانه خستگی مکرر است که پس از تعطیلات هفته‌ای نمی‌گذرد. این یک علامت است که منابع بدن شما تمام شده‌اند و کار تبدیل به ساخت نیست بلکه تخریب شده است.

چهارمین نشانه این است که روابط شما دچار مشکل شده‌اند. اگر نزدیکان شما از غیبت شما شکایت می‌کنند و شما با «کار» عذرخواهی می‌کنید — ممکن است شما از آن به عنوان عذرخواهی استفاده کنید.

پنجمین نشانه این است که شما نمی‌دانید آخرین باری که چیزی را فقط به خاطر لذت انجام دادید و نه به خاطر منفعت یا نتیجه، چه زمانی بود.

چه باید بکنیم: چگونه از پشت دودلاین‌ها فرار نکنیم

اولین و سخت‌ترین قدم این است که بپذیریم که مشکلی وجود دارد. کارگرگولیسم معمولاً به خود اعتراف نمی‌کند، زیرا رفتار او اجتماعی پذیرفته است. اما اگر شما خود را در توصیف یافتید — این شروع تغییر است.

دومین قدم این است که بایستید و از خود بپرسید: «از چه چیزی می‌گریزم؟ ». این ممکن است ترس از تنهایی، ترس از شکست، ترس از این که به کسی نیاز نداشته باشم باشد. پاسخ ممکن است دردناک باشد، اما بدون آن نمی‌توانید به جلو حرکت کنید.

سومین قدم این است که به تدریج فعالیت‌های «غیرکاری» را به زندگی خود وارد کنید. نیازی نیست که بلافاصله از کار استعفا دهید یا تعطیلات یک ماهه بگیرید. کافی است ۱۵ دقیقه در روز که به خود، خانواده و بدن خود اختصاص می‌دهید. مدیتیشن، پیاده‌روی، صحبت از دلایل — این به شما به واقعیت بازمی‌گرداند.

چهارمین قدم این است که اولویت‌ها را بازبینی کنید. از خود بپرسید: «چه چیزی واقعاً مهم در زندگی من است؟ اگر می‌دانستم که یک سال بیشتر زندگی می‌کنم، آیا همچنان به این صورت زندگی می‌کنم؟ ». این سوال هوشیارکننده است.

پنجمین قدم این است که به خود اجازه دهید که ناقص باشید. کار نباید بدون نقص باشد. شما حق دارید که اشتباه کنید، سرعت پایین بگیرید، استراحت کنید. شما حق دارید که زندگی‌ای داشته باشید که تحت نظم نیست.

نتیجه‌گیری

کارگرگولیسم به عنوان فرار — نشانه قدرت نیست، بلکه نشانه ترس است. ترس از خالی بودن، ترس از واقعیت، ترس از انتخاب. اما می‌توانید بی‌پایان فرار کنید، و زندگی اینجا است. و منتظر است تا شما بایستید و به آن توجه کنید. کار بخش مهمی از زندگی است، اما نه تمام زندگی. و اگر احساس می‌کنید که کار پناهگاه شما شده است، ممکن است زمانی باشد که از آن بیرون بیایید — به نور، به حال حاضر، به آنچه واقعاً مهم است.

Permanent link to this publication: