در چه چیزی شغل فوتبالیست شامل است

فوتبالیست. برای بسیاری از افراد این فقط یک شغل است: تمرینات، قراردادها، پول، شهرت. اما برای کسانی که واقعاً زندگی‌شان بازی است، این یک دعوت است. این یک شغل نیست، بلکه یک دعوت است. دعوتی که نمی‌توان آن را به صورت منطقی توضیح داد. چرا یک پسر در سنین کودکی توپ می‌زند و تا زخم می‌زند، حتی وقتی هیچ کسی نگاه نمی‌کند؟ چرا یک مرد بزرگسال پس از شکست، مانند یک کودک می‌گریزد؟ دعوت فوتبالیست - این نه در مورد پول است، نه در مورد وضعیت. این در مورد خدمت به بازی، در مورد قربانی، در مورد شادی که به دیگران می‌دهی. بیایید سعی کنیم بفهمیم از چه چیزی تشکیل شده است.

خدمت به بازی: فوتبال به عنوان معنای زندگی

برای فوتبالیست‌های دعوت‌شده، فوتبال یک وسیله برای دستیابی به اهداف نیست، بلکه خود هدف است. او برای قرارداد بازی نمی‌کند، او بازی می‌کند، زیرا نمی‌تواند به جای دیگری باشد. زندگی او زیر نظر برنامه‌های تمرینی، رژیم غذایی، بازیابی قرار دارد. او از مهمانی‌ها، غذاهای مضر، تنبلی دست می‌کشد. همه این‌ها قربانی نیست، بلکه یک انتخاب آگاهانه است. او می‌داند: برای اینکه خوب بازی کنی، باید خوب زندگی کنی. دعوت - این است که در ساعت 6 صبح بیدار شوی و برای تمرین بروی نه به دلیل اینکه باید، بلکه به دلیل اینکه می‌خواهی. احساس می‌کنی که توپ ادامه‌ای از توست.

استعداد و کار: ارتباط ناپذیر

بسیاری از افراد فکر می‌کنند که فوتبالیست دعوت‌شده یک نابغه است. اما نابغه‌گی بدون کار یک صدا خالی است. مسی استعداد داشت، اما او نیز تا از پا درآمد تمرین می‌کرد. رونالدو داده‌های فنی فوق‌العاده‌ای داشت، اما آن‌ها را به یک هیولا تبدیل کرد با میلیون‌ها تکرار. دعوت - این است که بفهمی استعداد فقط نقطه شروع است. همه چیز دیگر کار است. کار بر روی ضعف‌ها، بر روی فیزیک، بر روی روان‌شناسی. فوتبالیست دعوت‌شده راه‌های آسان را نمی‌جوید. او می‌داند که هر روز روی زمین یک قدم به سوی کمال است که هرگز به دست نیامده است.

احساسات و مسئولیت در برابر هواداران

فوتبالیست دعوت‌شده می‌داند: او برای خودش بازی نمی‌کند. او برای کسانی که به استادیوم می‌آیند، کسانی که پس از گل می‌گریند، کسانی که نام او را روی پیراهن دارند بازی می‌کند. این یک مسئولیت عظیم است. نمی‌توانی به زمین بروی و با بی‌توجهی بازی کنی، اگر بدانی که میلیون‌ها نفر به تو نگاه می‌کنند. دعوت - این است که بتوانی فشار را به سوخت تبدیل کنی. این است که وقتی نام تو را сканд می‌کنند و احساس می‌کنی که باید اعتماد را جبران کنی. احساساتی که فوتبال به هواداران می‌دهد - این است که بزرگترین جایزه برای بازیکن دعوت‌شده است.

رهبری و نمونه‌برداری

فوتبالیست دعوت‌شده یک نمونه است. نه فقط روی زمین، بلکه در زندگی. او می‌داند که کودکان حرکات او، رفتار او، کلمات او را تقلید می‌کنند. بنابراین او سعی می‌کند قابل توجه باشد. او به سمت داور نمی‌پرد، نمی‌کوشد به عنوان زخمی ظاهر شود، رقیب را ناسزا نمی‌گوید. او می‌داند که رفتار او فرهنگ فوتبال را شکل می‌دهد. نمونه‌برداری - این هم بخشی از دعوت است. نه هر فوتبالیستی آماده برای این مأموریت است، بلکه آن‌هایی که آماده هستند، تبدیل به افسانه‌ها می‌شوند.

توانایی شکست خوردن و بلند شدن

در فوتبال بیشتر از آنچه که برنده می‌شوی، شکست می‌خوری. دعوت - این است که شکست را نه به عنوان یک فروپاشی، بلکه به عنوان یک درس بپذیری. نه جستجوی مقصر، بلکه تحلیل اشتباهات. پس از فینال، وقتی بدون تрофه می‌روی، جهان نمی‌ریزد. فوتبالیست دعوت‌شده به رقیب دست می‌دهد، از هواداران تشکر می‌کند و برای فصل بعد آماده می‌شود. او می‌داند: سقوط بخشی از بلند شدن است. و این استوایی که حرفه‌ای را از آماتور جدا می‌کند.

فروتنی و قدردانی

دعوت - این نیست که خودپسندی باشد. حتی پس از تبدیل به یک ستاره بزرگ، بازیکن دعوت‌شده فروتن می‌ماند. او می‌داند از کجا آمده است. او از مربیانی که به او ایمان داشتند، خانواده‌ای که او را پشتیبانی می‌کردند، هم تیمی‌هایش تشکر می‌کند. او می‌داند که فوتبال یک بازی تیمی است و موفقیت او بدون دیگران ممکن نیست. فروتنی - این نیست که ضعف باشد، بلکه قدرتی است که به تو اجازه می‌دهد در دنیای شهرت هوشیار باشی.

عشق به فرآیند، نه فقط به نتیجه

بسیاری از بازیکنان بر روی عنوان‌ها تمرکز می‌کنند. فوتبالیست دعوت‌شده عشق به فرآیند بازی را دوست دارد. او از احساسات زمانی که توپ به پایش می‌رسد، زمانی که یک پاس سخت را انجام می‌دهد، زمانی که می‌بیند تیم برنامه‌ای را اجرا می‌کند، لذت می‌برد. نتیجه فقط نتیجه‌ای است که از عشق به بازی ناشی می‌شود. اگر شما فرآیند را دوست دارید، پیروزی‌ها خود به خود می‌آیند. اگر شما فقط به تрофه‌ها دنبال می‌کنید، خطر از دست دادن شادی را دارید.

پایان کار حرفه‌ای: دعوت پایان نمی‌یابد

کار حرفه‌ای فوتبالیست کوتاه است. اما دعوت با زمین تمام نمی‌شود. آن به مربیگری، به کارهای حرفه‌ای، به پرورش بازیکنان جوان تبدیل می‌شود. بسیاری از فوتبالیست‌های بزرگ تبدیل به مربیان بزرگ می‌شوند (کرویوف، آنچلوتی، گواردیولا). آن‌ها عشق به بازی را به دیگران منتقل می‌کنند. دعوت - این یک استافته است که نمی‌توان آن را رها کرد.

دعوت فوتبالیست - این یک امتیاز اشرافی نیست. این یک حالت روحی است که برای هر کسی که با قلب پاک به زمین می‌رود، قابل دسترسی است. مهم نیست که آیا در لیگ قهرمانان بازی می‌کنی یا در حیاط. مهم این است که چرا این کار را انجام می‌دهی. اگر شما بازی می‌کنی زیرا نمی‌توانی به جای دیگری باشد، شما دعوت‌شده هستی. و این بسیار خوب است.

Permanent link to this publication: