شوخی‌های روزه: وقتی راهبان از دستاوردهای آشپزی خود می‌خندند

روزه کار جدی است. پاکسازی روحانی، پرهیزگاری، دعا. به نظر می‌رسد که جایی برای شوخی‌ها در اینجا چیست؟ اما اگر به فرهنگ راهب‌ها، طنزهای محلی و حتی داستان‌های بایکا قدیمی درون صومعه‌ها نگاه کنید، خواهید دید که لبخند گاهی در طول روزه سخت نیز میزبان است. طنز به کاهش تنش کمک می‌کند، از افسردگی جلوگیری می‌کند و یادآوری می‌کند که حتی در مهم‌ترین کارها، مهم است که صورت انسانی خود را حفظ کنیم. در این مقاله ما شوخی‌های خنده‌دارترین، گرم‌ترین و معروف‌ترین در مورد روزه را جمع‌آوری کرده‌ایم — آنهایی که راهبان می‌توانند در کنار میز شام با هم بگویند اگر اجازه داده شود که صدای خنده بلند کنند.

چرا راهبان می‌خندند: طنز به عنوان داروی افسردگی

پدران مقدس اغلب می‌گفتند که افسردگی یکی از خطرناک‌ترین گناهان است، به ویژه در روزه. وقتی شکم می‌خرد و روح خسته است، بسیار ساده است که به افسردگی فرو روید. اینجاست که طنز به عنوان باریک دکل نجات‌دهنده می‌شود. راهبان می‌دانستند که اگر از ضعف‌های خود نخندیم، آنها شروع به کنترل شما می‌کنند. بنابراین در صومعه‌ها همیشه داستان‌های کulinarny بایکا وجود داشته است — داستان‌هایی در مورد اینکه چگونه برادر ایوان نمک و شکر را اشتباه گرفت، چگونه پدر نیکودیم سعی کرد یک کیک روزه‌دار بپزد و چیزی به دست آورد که شبیه چیزی است، و چگونه عالم، وقتی از غذا روزه‌ای امتحان می‌کرد، می‌گفت: «خوشم می‌آید، اما دوست دارم بیشتر داشته باشم.»

البته این فقط برای خنده نبود. این خنده‌ای مهربانانه و بافاق بود که بر روی ضعف خود می‌خندید. و اینگونه طنزی است که ما امروز جمع‌آوری می‌کنیم.

شوخی‌های در مورد غذا روزه‌ای: وقتی گوشت از کلمه است

تمام شوخی‌های راهبان درباره روزه البته در مورد غذا است. دقیقاً، چیزی که به جای آن در طول روزه استفاده می‌شود. بدون گوشت، شیر و تخم‌مرغ، آزمایش‌های آشپزی به ماجراجویی تبدیل می‌شود.

«وقتی روزه‌دار می‌گوید: «من گوشت خوردم،» او به کلمه اشاره دارد. اما او همه‌چیز را دوست دارد.»

«نوعی کیک روزه‌ای: خمیر، آب، نمک، امیدوار باش که خوشمزه باشد و بپز.

«سوپ روزه‌ای — وقتی میوه‌ها در قابلمه شناورند و شما سعی می‌کنید بفهمید کدام یک از آنها گوشت است. اما گوشتی نیست.»

«راهب به عالم شکایت می‌کند: «پدر، من یک هفته است که روزه می‌گیرم و احساس می‌کنم که مثل این سوپ شفاف و بی‌طعم شده‌ام.» عالم پاسخ می‌دهد: «مضایقه کن، پسرم. به این ترتیب تو مثل نانهای مقدس در محراب می‌درخشانی.»

جایگزین‌ها: وقتی آب شیر می‌شود و بادام‌ها گوشت می‌شوند

جایگزین‌ها یک نوع دیگر از طنز راهبان است. راهبان به خوبی می‌دانند که شیر سویا نه شیر است و پنیر بادام نه پنیر. اما آنها وانمود می‌کنند که تقریباً همان چیز است. و این بازی با خودبازاری باعث می‌شود که بسیاری از موقعیت‌های خنده‌دار ایجاد شود.

«اگر کمی وانیل به شیر جو دوسر اضافه کنید، تقریباً مثل شیر واقعی می‌شود. تقریباً.

«توفو نه گوشت است. اما اگر آن را خوب تفت دهید با سیر، آن شروع به رفتار گوشت می‌کند. و حتی تقریباً مثل گوشت بوی می‌دهد. تقریباً.

«راهب در کنار میز نشسته و سالاد روزه‌ای را امتحان می‌کند و می‌گوید: «پدر، آیا مطمئنید که این گوشت نیست؟» عالم جدی می‌گوید: «مطمئنم. اگر گوشت بود، اینطور نمی‌خندید.

«وقتی شما روزه دارید و شما بسیار به شیر می‌خواهید، به نظر می‌رسد که حتی آب از زیر شیرآORN می‌تواند شیر شود اگر به گاو فکر کنید.

دیالوگ‌های صومعه‌ای: پاسخ‌های هوشمندانه عالم

عالم در صومعه نه تنها راهنمای روحانی بلکه مدیر اصلی طنز است. پاسخ‌های او به شکایات کulinarny همکایان خود اغلب به عنوان نقل قول‌های معروف می‌شوند.

«پدر، می‌توانم یک تکه ماهی بخورم؟ بسیار می‌خواهم.» — «آیا می‌توانی از خداوند بخواهی. او می‌داند که چه چیزی برای شما مفیدتر است. و اگر او ماهی را بفرستد، این به این معناست که شما آماده هستید. اگر نه — این به این معناست که شما هنوز به آن نرسیده‌اید.»

«برادر ایوان شکایت می‌کند: «پدر، من از برنج خسته شده‌ام！」 عالم می‌گوید: «شما از برنج خسته شده‌اید، و پدران مقدس از شیر در صحرا خسته شده‌اند. و هنوز هم نجات یافته‌اند.»

«برادر می‌پرسد: «پدر، می‌توانم در روزه سیبی بخورم؟» عالم می‌گوید: «می‌توانید، اما زیاد نشوید. که دیگران بگویند این راهب از سیب‌ها پر شده و بزرگ شده است.»

شوخی‌های در مورد ریا: وقتی روزه فقط درباره غذا نیست

البته راهبان می‌دانند که روزه فقط درباره عدم خوردن شیر نیست. این درباره پرهیز از خشم، محکومیت و کلمات بیهوده است. و در اینجا طنز حتی بیشتر دقیق است، زیرا به رویای ما اشاره دارد.

«من می‌توانم گوشت نخورم، اما همه‌چیز را محکوم می‌کنم. و به نظر می‌رسد که من می‌خواهم دعا کنم، اما در فکرهایم همه را با هم ناراحت کرده‌ام. و کل روزه اینطور است.

«چگونه بفهمید که شما فقط روزه می‌گیرید، نه اینکه واقعاً روزه می‌گیرید؟ وقتی شما به جای اینکه یک تکه اضافی بخورید، می‌گویید: «خداوند، مرا ببخشید برای این فکر.

«راهبان می‌گویند: «روزه زمانی است که شما گوشت نخورید، اما در عین حال همه‌کسی که شما را آزار می‌دهد را در ذهن خود می‌خورید. این بزرگترین اشتباه تازه‌کاران است.

شکست‌های آشپزی: وقتی غذا روزه‌ای به یک مم成为

در هر صومعه داستان‌هایی از غذاهای روزه‌ای ناموفق وجود دارد. این داستان‌ها از دهان به دهان می‌چرخند و بخشی از فرهنگ محلی آنجا می‌شوند.

«یک بار برادر نیکودیم تصمیم گرفت کیک روزه‌ای بپزد. او روغن را با آب سیب جایگزین کرد، تخم‌مرغ را با کتان جایگزین کرد و شکر را با فروکتوز جایگزین کرد. چیزی ناشناخته به دست آورد. اما قابل خوردن بود. تقریباً. عالم، وقتی امتحان کرد، گفت: «نمی‌دانم که این چیست، اما این قطعاً روزه‌ای است. زیرا این نمی‌تواند خوشمزه باشد.

«یک راهب از پخت و پز خواسته است که دستور پخت روزه‌ای سالاد را بدهد. او فکر کرد و گفت: «به جای گوشت از توفو استفاده کنید، تخم‌مرغ از لوبیا سبز، و کالباس از هویج. تقریباً سالاد می‌شود. اگر چشمان خود را ببندید.

«یک بار برادر الکسیوس تصمیم گرفت که مایونز روزه‌ای درست کند. او تمام دستورها را امتحان کرد: روی شیر سویا، روی شیر جو دوسر، روی آب‌جوش. در نهایت چیزی به دست آورد که بیشتر شبیه چسب بود تا سس. اما او آن را خورد تا از بین نرود.

شوخی‌های مدرن در مورد روزه: وقتی همه در شبکه‌های اجتماعی می‌خندند

امروز شوخی‌های در مورد روزه از دیوارهای صومعه خارج شده‌اند. در اینترنت می‌توان هزاران ماد را پیدا کرد که احساسات روزه‌دار را به خوبی توضیح می‌دهند. و در هر یک از این شوخی‌ها بخشی از حقیقت و بسیاری از عشق وجود دارد.

«روزه زمانی است که شما به پیتزا نگاه می‌کنید و فکر می‌کنید: این یک گناه است. اما سپس می‌گوید: این یک گناه شیرین است!.

«من روزه دارم. دستور پخت غذاهای روزه‌ای را می‌بینم. آنها زیبا به نظر می‌رسند، اما می‌دانم که اینها خوشمزه نیستند. اما من امتحان می‌کنم. و اگر نتیجه خوب نباشد، من بیشتر روزه می‌گیرم.

«ساده‌ترین کار در روزه این است که گوشت نخورید. اما ساده‌ترین کار این است که همه چیز دیگر را بخورید، اما با احساس گناه.

چرا ما دوست داریم درباره روزه شوخی کنیم

شوخی‌های در مورد روزه راهی برای پذیرش این است که ما همه ناقص هستیم. که ما تلاش می‌کنیم اما گاهی شکست می‌خوریم. که ما می‌خواهیم بهتر باشیم، اما دوست داریم بخوریم. شوخی در مورد روزه نه کفری بلکه صداقت است. پذیرش اینکه ما انسان‌ها هستیم، با ضعف‌ها و خواسته‌ها. و اگر بتوانیم از خود بخندیم، این به این معناست که هنوز واقعیت را از دست نداده‌ایم. و احساس واقعیت کمک می‌کند ما را از اینکه خودمان را خیلی جدی بگیریم و به افسردگی فرو رویم. بنابراین روزه نه تنها زمانی است که باید جدی باشیم بلکه زمانی است که باید بخندیم. زیرا حتی پدران مقدس می‌دانستند که وقتی شکم خالی است، روح باید پر از نور باشد. و اگر این نور طنز گرم و مهربان باشد، روزه شادی‌بخش می‌شود. خوش‌آمدید (به معنای معنوی)!
© library.af

Permanent link to this publication: