آمریکای جنوبی — قاره‌ای است که فوتبال نه فقط یک ورزش، بلکه یک دین است و رقص و آواز رituال‌های مقدس آن هستند. در اینجا dribbling با samba ترکیب می‌شود و فریادهای از تریبون‌ها مانند یک سمفونی به گوش می‌رسند. آرژانتینی‌ها tango می‌رقصند، برزیلی‌ها samba، کلمبیایی‌ها kumbia و همه این ریتم‌ها در فرهنگ فوتبال در هم تنیده‌اند. بازیکنان نه تنها گل می‌زنند، بلکه رقص‌های جشن را اجرا می‌کنند و هواداران در استادیوم‌ها به طوری می‌رقصند که زمین می‌لرزد. بیایید به این سفر کارنووالی برویم.

برزیل: فوتبال زیر صدای samba

در برزیل رقص‌ها بخشی از هویت ملی هستند. samba در محله‌های فقیرنشین متولد شد و به استادیوم‌ها سرایت کرد. بازیکنان تیم ملی برزیل همیشه با جشن‌ گرفتن گل‌ها در رقص معروف به «dança do hexa» شناخته شده‌اند. در سال 1970 پس از پیروزی در جام جهانی Pele با هم تیمی‌هایش رقصید و این سنت را ایجاد کرد. امروز Neymar، Vinicius Júnior، Rodrigo این رитуال را ادامه می‌دهند. پس از گل، آنها می‌توانند «پاسو» (پاسو — قدم)، «فوراکاو» (توفان)، «پرنادا» (لنگ) را اجرا کنند. این نه تنها یک رقص است بلکه راهی برای بیان شادی از زندگی و احترام به اجداد است. و با این حال، مربیان اروپایی اغلب ناراضی هستند (می‌گویند این بی‌احترامی به رقیب است)، اما برزیلی‌ها تسلیم نمی‌شوند. برای آنها فوتبال بدون رقص مانند samba بدون طبل است.

آرژانتین: tango و عشق

فوتبال آرژانتین عشق، خشم و... tango است. اگرچه بازیکنان در زمین معمولاً پاها را نمی‌رقصانند (tango نیاز به دو نفر دارد)، اما در حرکات و راه رفتن آنها ریتم وجود دارد. Diego Maradona نمی‌رقصید، اما dribbling او مانند چرخش در tango بود. Lionel Messi بیشتر کنترل دارد، اما جشن‌ گرفتن معروف او (اشاره به آسمان) نیز رقصی از روح است. اما رقص‌های واقعی در تریبون‌ها رخ می‌دهد. هواداران آرژانتینی ساعت‌ها «La Mufa» و «Vamos, vamos, Argentina» می‌خوانند و رقص می‌کنند. «کاخورا» (رقص با پرش) آنها استادیوم‌ها را تکان می‌دهد. در آرژانتین آوازها راهی برای حفظ یادگاری از هواداران کشته شده هستند.

کلمبیا: چامپا و کومبیا

بازیکنان و هواداران کلمبیایی عاشق چامپا هستند — رقصی که با خمیدن بدن و حرکات سریع پاها اجرا می‌شود. در سال 2014 در جام جهانی در برزیل، Hamses Rodriguez پس از گل به خط گوشه می‌رفت و چامپا می‌کرد. این تبدیل به یک meme شد. و کومبیا یک ریتم موسیقی است که هواداران زیر صدای آن شعارها می‌خوانند. در کلمبیا هیچ سبک رقصی واحدی وجود ندارد، اما انرژی وجود دارد. بازیکنان خود را «رقصندگان» می‌نامند.

اورگوئه: رقص بدون قوانین

اورگوئه کشوری است که فوتبال و رقص نیز با هم پیچیده شده‌اند. معروف به «la celeste» برای پیوستگی خود شناخته شده است. بازیکنان معمولاً پس از پیروزی‌های بزرگ «perro» (رقصی مانند سگ) را اجرا می‌کنند. Luis Suarez در سال 2018 پس از زدن گل، چیزی مانند rumba را نشان داد. هواداران با خواندن «El Pibe de Oro» برای Suarez، با رقص همراه می‌شوند. در اورگوئه هیچ رقص رسمی‌ای وجود ندارد، اما انرژی وجود دارد.

شیلی: کوئکا در استادیوم

شیلیایی‌ها کوئکا را می‌رقصند — رقص ملی دو نفره با دستمال‌های کوچک. در فوتبال هواداران می‌توانند آن را به صورت تنها اجرا کنند. بازیکنان تیم ملی شیلی، به ویژه نسل طلایی (Vidal، Sánchez، Bravo) اغلب «سو-سو» (رقص با دست بلند) و «کاخو» (تقلید از شاخ‌ها) را اجرا می‌کنند. پس از پیروزی در جام ملل امریکا 2016، آنها با هواداران یک رقصbatlle برگزار کردند.

پاراگوئه، پرو، اکوادور: صدای درام‌های اندیس

در پرو «morerada» محبوب است — رقصی با لباس‌های رنگارنگ. در تریبون‌ها آن را نمی‌بینید، اما بازیکنان گاهی از آن انرژی می‌گیرند. در پاراگوئه عاشق «پولکو» (رقص با قدم‌های سریع) هستند. هواداران با صدای آرفا می‌خوانند «¡Vamos, Paraguay!». در اکوادور بازیکنان پس از گل، رقص قومبایی را تقلید می‌کنند. آوازها در همه جا مختلف هستند، اما چیزی که آنها را متحد می‌کند صدای بلند است.

ونزوئلا: سالسا و کالابوسو

ونزوئلا کشوری است که salsa دارد. هواداران در استادیوم‌ها به خوبی در کارنووال‌ها رقص می‌کنند. بازیکنان، به ویژه Salomon Rondon، اغلب اجراهای رقصی دارند. متاسفانه به دلیل بحران، این کشور معمولاً در جام جهانی حضور ندارد، اما هواداران آن با انگیزه‌ای شناخته می‌شوند: آنها حتی وقتی تیم می‌بازد نیز رقص می‌کنند.

آوازها: از شعارها تا آهنگ‌های ملی

استادیوم‌های آمریکای جنوبی جعبه‌های موسیقی هستند. در برزیل آهنگ‌های مانند «Hino do Brasil» و شعارهای هوادار مانند «Vamos, meu Brasil» می‌خوانند. در آرژانتین آهنگ معروف «Muchachos» (اکنون آهنگ تیم ملی). در اورگوئه آهنگ «Cielo» (آسمان). در کلمبیا آهنگ «Y ya está» (و همه چیز تمام). این آهنگ‌ها اغلب شامل عناصر فولکلور و ریتم‌های غیرمنتظره هستند. آنها با صدای بلند، با آکوردهون، طبل و گیتار می‌خوانند.

رقص و آواز در فوتبال آمریکای جنوبی راهی برای زنده ماندن است، حتی پس از شکست‌ها. بازیکنان رقص می‌کنند زیرا بازی به آنها شادی می‌دهد. هواداران رقص می‌کنند زیرا این فرهنگ آن‌هاست. هیچ جا در جهان فوتبال به اندازه آمریکای جنوبی مانند کارنووال نیست. و تا زمانی که طبل‌ها می‌زنند و آهنگ‌ها می‌خوانند، این قاره بازیکنان جدیدی با توپ را به دنیا خواهد آورد.

Permanent link to this publication: