مدال‌ها در خلاء تولد نمی‌شوند. طلای المپیک، پیروزی در لیگ قهرمانان اروپا یا قهرمانی جهان در شطرنج — این‌ها نه تنها عرق و استعداد ورزشکار است. این‌ها همچنین پول است. اقتصاد کشور، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، حقوق مربیان، علم. بررسی می‌کنیم که چرا کشورهای ثروتمند بیشتر برنده می‌شوند و چه باید کرد.

پول همه چیز را حل می‌کند (تقریباً همه چیز)

ورزش‌های درجه اول هزینه زیادی دارد. ساخت استادیوم، خرید تجهیزات، پرداخت حقوق پزشکان، تحلیل‌گران، اطاق‌های آماده‌سازی — میلیون‌ها. چین، ایالات متحده، بریتانیا میلیاردها دلار در ورزش هزینه می‌کنند. نتیجه: اولین‌های مدال‌های زرین. کشورهای فقیر (مثلاً بیشتر کشورهای آفریقایی) تنها می‌توانند در دو و میدانی و فوتبال شرکت کنند که نیازی به زیرساخت‌های گران‌قیمت ندارد.

سرمایه‌گذاری در ورزش کودکان

هرچه کشور ثروتمندتر باشد، تعداد بیشتری از بخش‌های رایگان، مدارس ورزشی با استخرها و دالان‌های یخی دارد. در نروژ تقریباً هر کودک می‌تواند ورزش اسکی را رایگان انجام دهد. در روسیه — تفاوت بزرگی بین مسکو و روستا وجود دارد. صرفه‌جویی در ورزش کودکان امروز — عدم وجود ستارگان فردا.

حقوق مربیان و علم

مربی خوبی گران است. در کشور فقیر او به خارج می‌رود. در کشور ثروتمند — به او آزمایشگاه‌های بیومکانیک، روانشناسان، متخصصان تغذیه دسترسی دارد. باشگاه‌های فوتبال آلمان میلیون‌ها یورو در تحلیل داده‌ها (Big Data) هزینه می‌کنند. باشگاه‌های مولداوی نمی‌توانند این کار را انجام دهند. نتیجه در زمین — پیامد مستقیم مالی است.

اسپانسرشپ و مهاجرت استعدادها

اگر اقتصاد کشور بد باشد، ورزشکاران با استعداد به جایی می‌روند که حقوق می‌دهند. صدها دویدنده آفریقایی برای قطر و بحرین مسابقه می‌دهند. فوتبالیست‌های برزیلی در ۱۶ سالگی به اروپا می‌روند. کشور از مدال‌های بالقوه محروم می‌شود.

استثناها از قوانین

کوبا (بoks، دو و میدانی)، کنیا (دو)، جامائیکا (دو سریع) ثابت می‌کنند: با سرمایه‌گذاری‌های دقیق و سنت‌های فرهنگی می‌توان برنده شد و بدون GDP عظیم. اما این‌ها بیشتر استثنا هستند. به طور کلی، وابستگی مستقیم است: رشد اقتصادی به رشد دستاوردهای ورزشی منجر می‌شود با تأخیر ۵-۱۰ ساله.

Permanent link to this publication: