زبان دشمنی در چت مدرسه‌ای والدین: میکروسامانه‌ی خشونت و اکوسیستم درگیری دیجیتال

مقدمه: چت مدرسه‌ای به عنوان مدل فضای عمومی در کوچک‌ترین اندازه

چت والدین در پیام‌رسان‌ها (واتس‌اپ، تلگرام) یک محیط دیجیتال منحصر به فرد است که در آن خصوصی و عمومی، رسمی و غیررسمی، عاطفی و تجاری با هم تلاقی می‌کنند. بوجود آمدن زبان دشمنی در این فضا یک درگیری روزمره نیست، بلکه یک پدیده سیستمیک است که نگرانی‌های اجتماعی، استراتژی‌های رقابتی والدین و بحران فرهنگ ارتباطی را منعکس می‌کند. چت به میدانی برای پروژه کردن آرزوهای والدین، ترس‌ها و پیشداوری‌های آن‌ها تبدیل می‌شود، جایی که اشیاء دشمنی می‌توانند والدین دیگر، فرزندان، معلمان یا مدیریت مدرسه باشند.

1. ساختار و دینامیک زبان دشمنی در چت: از «فرزندان دیگر» تا «والدین بیگانه

گفتار نفرت‌انگیز در چت والدین به ندرت به صورت آشکار افراطی است. آن به صورت‌های پیچیده‌تر و قابل قبول‌تر در این محیط می‌پذیرد:

استigmatization از طریق «غیرمعمولی‌گی» فرزند: بحث به عنوان یک فرد، بلکه به عنوان «مشکل» مانند: «فرزند با ویژگی‌های خاص،» «ناپسندیده،» «عصبی،» «مخالف کل کلاس.» استفاده از رиторیک نفع جمعی برای توجیه تهمت و درخواست برای انزوا یا انتقال کودک. این یک شکل از خشونت ضد سن و ضد ناتوان است.

ناکامی و ناسازگاری فرهنگی و اجتماعی: انتقاد از خانواده‌هایی با وضعیت مالی دیگر («نمی‌توانند به معلم هدیه دهند،» «فرزندشان را در لباس‌های قدیمی لباس می‌پوشند»)، مهاجران («فرزندان آن‌ها زبان نمی‌دانند، برنامه را کند می‌کنند»)، پیروان سبک زندگی دیگر («وگانی‌ها قوانین خود را در اردوها تحمیل می‌کنند»).

ناروا کردن ناروا کردن علیه مدیریت و معلمان: ایجاد تصویر «گروه دشمن» از معلمان که «برای یکی از آن‌ها سخن گفته‌اند،» «با یکی از آن‌ها برخورد خصمانه دارند،» «غیرعادلانه هستند» یا «همه چیز را پنهان می‌کنند.» زبان دشمنی در اینجا به سمت تضعیف اعتماد به نهاد و توجیه خشونت شخصی خود معطوف است.

موبینگ یک والد خاص: تهمت هدفمند به یکی از شرکت‌کنندگان در چت از طریق منزوی کردن جمعی، اتهامات به عدم کفایت، نظرات سارکاستیک، ایجاد چت‌های موازی بدون او (چت بدون [نام]). هدف از آن، اخراج از جامعه است.

واقعیت جالب: تحقیقات در مورد خشونت سایبری نشان می‌دهد که چت‌های گروهی یکی از سمی‌ترین محیط‌ها هستند، زیرا اثر «سهامداران سومین شخصی» و غیرشخصی‌سازی افزایش می‌یابد. شرکت‌کنندگان خود را به عنوان بخشی از «گله» احساس می‌کنند که باعث کاهش مسئولیت شخصی و تحریک رفتارهای خشونت‌آمیز می‌شود. در چت مدرسه‌ای، این اثر تشدید می‌شود با احساس «بدهی والدین،» که به عنوان پوشش اخلاقی برای حملات استفاده می‌شود (من این کار را برای همه فرزندانمان انجام می‌دهم»).

2. مکانیسم‌های روانی-اجتماعی: چرا چت به میدان نبرد تبدیل می‌شود

پروژه کردن اضطراب و کنترل بیش از حد: والدین مدرن، به ویژه در طبقه متوسط، از سطح بالایی از اضطراب برای موفقیت فرزندانشان برخوردارند. چت مدرسه‌ای ابزاری برای کنترل وهمی از زندگی مدرسه‌ای است. هرگونه انحراف از انتظارات (نمره بد، درگیری در نیمه‌ها) به عنوان تهدیدی که باید خنثی شود، درک می‌شود که باید «گناهکار» را پیدا کرد — یک کودک یا والدین او.

رقابت در سرمایه اجتماعی: چت میدانی است که در آن قابلیت والدین، منابع و وضعیت آن‌ها نمایش داده می‌شود و مورد بحث قرار می‌گیرد. زبان دشمنی به عنوان سلاحی در رقابت برای غلبه نمادین و تأثیر بر معلمان استفاده می‌شود.

اثر «کابینه‌ی اکوئیچرینگ: الگوریتم‌ها و تفکر جمعی محیط‌های چت را فضاهایی بسته ایجاد می‌کنند که در آن نظرات افراطی، بدون مقاومت، افزایش می‌یابند. والدین که از دیدگاه‌های تحمل‌پذیرتر پیروی می‌کنند، اغلب ساکت می‌مانند از ترس اینکه قربانی بعدی باشند (چرخه‌ی سکوت).

3. پیامدها: از درگیری دیجیتال به آسیب واقعی

آسیب زبان دشمنی در چت‌ها به صورت پیکربندی است:

برای قربانیان کودکان: تهمت به یک کودک در چت تقریباً همیشه منجر به یا منعکس‌کننده تهمت در زندگی واقعی مدرسه می‌شود. کودک در انزوا قرار می‌گیرد، بهداشت روانی و عملکرد تحصیلی او آسیب می‌بیند.

برای کودکان شاهد: آن‌ها شاهد خشونت دیجیتال بزرگسالان می‌شوند که مدل نادرستی از حل درگیری‌ها را تشکیل می‌دهد و اعتماد به جهان بزرگسالان را زیر سوال می‌برد.

برای معلمان: معلم بین میله و ناقوس قرار می‌گیرد که مجبور به صرف انرژی بر روی مذاکره‌های والدین است، نه تدریس. روان‌آسیب حرفه‌ای.

برای کل محیط مدرسه: سرمایه اجتماعی نابود می‌شود — اعتماد و توانایی همکاری بین خانواده‌ها، که برای حل مشکلات واقعی مدرسه مورد نیاز است.

4. استراتژی‌های مقابله: از بهداشت دیجیتال تا تصمیمات سازمانی

مبارزه نیازمند اقدام در چندین سطح است.

آ. تاکتیک‌های فردی و گروهی (برای والدین):

تعیین و رعایت نتایک (نکات اینترنتی). قوانین واضحی که توسط همه پذیرفته می‌شوند: ممنوعیت بحث در مورد نام فرزندان، قضاوت‌های ارزیابی، و حل اختلافات. بحث فقط در مورد مسائل سازمانی.

تاکتیک «ناظر فعال». قطع کردن خشونت با احترام و قاطعیت: «من فکر می‌کنم که بحث در مورد کیفیت‌های شخصی فرزند در چت عمومی غیرقابل تحمل است،» «من پیشنهاد می‌کنم که این موضوع را به صورت شخصی با معلم حل کنید.

استفاده از «کلمات متوقف‌کننده». توافق که اگر کسی بنویسد «STOP،» بحث بلافاصله متوقف می‌شود.

خروج از چت‌های سمی و ایجاد جایگزین. ایجاد چت موازی فقط برای سوالات ساختگی با حضور مدیر (مثلاً رئیس کمیته والدین، که مورد اعتماد است).

ب. اقدامات سازمانی (نقش مدرسه و مدیریت):

توسعه و اجرای سیاست رسمی ارتباط دیجیتال. مدت‌نویسی که اهداف، قوانین و مجازات‌های نقض آن‌ها را تنظیم می‌کند. آن را همه والدین در هنگام ثبت‌نام برای فرزند خود امضا می‌کنند.

نominating یک مدیر غیرنظامی. می‌تواند معلم اجتماعی، روانشناس مدرسه یا والدین محترم باشد. وظیفه او این نیست که در بحث‌ها شرکت کند، بلکه نظارت بر رعایت قوانین و بستن موضوعات نقض‌کننده را انجام دهد.

برگزاری جلسات والدین در مورد اخلاق دیجیتال. نه به عنوان موعظه، بلکه به عنوان آموزش‌های غیرخشونت‌آمیز در ارتباط، مدیریت درگیری‌ها. جذب روانشناسان برای بررسی موارد (بدون نام).

ایجاد کانال‌های جایگزین و امن برای ارتباط بازخورد. تا والدین بتوانند مشکل را به صورت خصوصی حل کنند (ملاقات شخصی، فرم خاص در وب‌سایت)، نه اینکه آن را به چت عمومی بیاورند.

مثال: در برخی از مدارس فنلاند و کانادا سیستم "چت کلاسی با مدیریت" با موفقیت اجرا شده است، جایی که مدیر (معلم یا والدین معرفی شده) حق دارد پیام‌هایی که نقض قوانین را دارند را حذف کند و شرکت‌کنندگان را در صورت نقض مجدد موقتاً از چت خارج کند. اصل کلیدی این است که قوانین در ابتدای سال به صورت شفاف و مشترک تنظیم می‌شوند.

نتیجه‌گیری: از چت به عنوان میدان نبرد به چت به عنوان ابزار جامعه

زبان دشمنی در چت والدین نشانه‌ای از مشکل عمیق‌تر است: بحران ارتباط و همکاری در جامعه مدرسه. مبارزه با آن تنها با مسدود کردن آزاردهندگان یا حذف چت‌ها مؤثر نیست، زیرا درگیری به کانال‌های دیگر مهاجرت می‌کند.

کلید به حل — تغییر خود محیط از فضایی از رقابت و کنترل به ابزاری برای ایجاد جامعه آموزشی است. این نیاز به تلاش‌های آگاهانه از سوی مدرسه (به عنوان نهادی که قوانین بازی را تنظیم می‌کند) و جمعیت بزرگی از والدین که آماده‌اند مسئولیت محیط دیجیتالی را که فرزندان آن‌ها در آن درس می‌خوانند، بر عهده بگیرند، دارد. در نهایت، محیط سالم چت نه تنها راحتی است، بلکه سرمایه‌گذاری‌ای در رفاه اجتماعی-عاطفی همه کودکانی است که در کلاس درس درس می‌خوانند، که چگونه می‌توانند با بزرگسالان ارتباط برقرار کنند، یکدیگر را تقدیم کنند و اختلافات را بدون نفرت حل کنند.
© library.af

Permanent link to this publication: