اغلباً می‌شنویم: «ورزش حرفه‌ای — این یک آسیب است، و ورزش آماتور — این یک سلامت است». اما آیا واقعاً اینطور است؟ بیایید بدون پیش‌داوری بررسی کنیم که چه چیزی برای بدن و روان بهتر است: دویدن برای مدال‌ها یا فقط برای روح.

بارها: قیمت یک ساعت متفاوت

ورزش حرفه‌ای — این یک بارهای شدید است. این نیاز به کار کردن در حداکثر توانایی‌ها دارد، اغلب با تحمل درد، کم خوابی و خستگی مزمن. تمرینات ۵-۶ ساعتی در روز، رژیم سخت، جمع‌آوری‌های بی‌پایان. ورزش آماتور — این یک میانه‌روی است. فعالیت ۲-۳ بار در هفته، امکان گذشتن از یک جلسه تمرین بدون احساس گناه، بازیابی با سرعت راحت. اگر فقط به تأثیر خالص بر قلب و مفاصل نگاه کنیم، ورزش آماتور بیشتر سود می‌دهد. این آن را تقویت می‌کند سیستم قلبی عروقی، خطر دیابت و چاقی را کاهش می‌دهد، بدون اینکه بدن را زیاد بارگذاری کند. اما ورزش حرفه‌ای اغلب به فرسودگی مفاصل، میکروتروما و دردهای مزمن منجر می‌شود. پارادوکس: یک ورزشکار حرفه‌ای ممکن است بهداشت بدن خود را بدتر از یک آماتور معمولی داشته باشد.

آسیب‌ها و عواقب بلندمدت

بزرگترین نقص ورزشکاران حرفه‌ای — آسیب‌پذیری است. در هر نوع ورزشی: از فوتبال تا اسکیت نمایشی. ضربه‌های مغزی، رگ به رگ شدن رباط‌ها، شکستگی‌ها، مشکلات ستون فقرات — این‌ها برای کسانی که در سطح جهانی ظاهر می‌شوند، عادی است. اما آماتورها کمتر آسیب می‌بینند، زیرا بارگذاری را نمی‌افزایند. اما آماتورها نیز ممکن است کشش داشته باشند — مثلاً اگر به طور ناگهانی شروع به دویدن کنند. اما آسیب‌های حرفه‌ای برای همیشه باقی می‌مانند، در حالی که آسیب‌های آماتور معمولاً بدون عوارض بهبود می‌یابند. حتی اگر به آسیب‌های حاد نگاه نکنیم، ورزش حرفه‌ای فرسودگی مفاصل ران و مفاصل ران را افزایش می‌دهد. بسیاری از فوتبالیست‌ها پس از ۳۵ سال، آرتروز به صورت مزمن می‌شود. اما مفاصل آماتورها بیشتر دوام دارند.

قلب: پمپ یا نپمپ

در ورزشکاران حرفه‌ای اغلب «قلب ورزشی» رشد می‌کند — بزرگ شدن میوکارد. این یک تطبیق به بارهاست که در بلندمدت می‌تواند به آریتمی‌ها و حتی توقف ناگهانی قلب منجر شود. موارد مرگ جوانان ورزشکاران در میدان با تناوب ترسناک رخ می‌دهد. قلب آماتورها در حالت عادی کار می‌کند، اگرچه آموزش دیده است. این قلب تورم نمی‌یابد، بلکه فقط مقاومت می‌یابد. کاهش فشار خون، تنظیم ضربان قلب — این‌ها چیزی است که ورزش آماتور می‌دهد و این امن است. ورزشکاران حرفه‌ای به خاطر اینکه همیشه در محدوده آستانه آنهائیروبیک پالس هستند، به خطر فібریلاسیون قلبی پیش‌سینه هستند.

سیستم ایمنی: بیمار شدن یا نه

ورزش آماتور سیستم ایمنی را تقویت می‌کند. بارهای معتدل تمرینات تحریک تولید آنتی‌بادی‌ها و فاگوسیت‌ها را می‌کند. ورزش حرفه‌ای، برعکس، سیستم ایمنی را سرکوب می‌کند. تمرینات شدید باعث آزادسازی کورتیزول می‌شود که سیستم ایمنی را سرکوب می‌کند. ورزشکاران حرفه‌ای اغلب پس از مسابقات به عفونت‌های تنفسی مبتلا می‌شوند. این به عنوان «درهای باز» شناخته می‌شود — دوره‌ای که بدن ضعیف است. اما در آماتورها چنین درهایی تقریباً وجود ندارد، زیرا بارها منابع را از بین نمی‌برد. بنابراین ورزشکاران حرفه‌ای بیشتر به سرماخوردگی مبتلا می‌شوند، نسبت به همکاران خانگی خود.

روان‌شناسی: شادی یا استرس

در اینجا تفاوت بیشتر است. ورزش حرفه‌ای — این یک فشار دائمی است. ورزشکار به نتایج وابسته است، به اسپانسرها، به مربی. او در ترس از شکست و از دست دادن قرارداد زندگی می‌کند. این به اضطراب، افسردگی و فرسودگی منجر می‌شود. ورزش آماتور شادی حرکت را می‌دهد، لذت از فرآیند را می‌دهد. شما مجبور نیستید برنده شوید، شما فقط دوپامین دریافت می‌کنید. می‌توانید در حالت بدی به جلسه تمرین بروید و با لبخند از آن خارج شوید. در ورزشکاران حرفه‌ای این موضوع کمتر اتفاق می‌افتد — احساسات آن‌ها به نتایج وابسته است. بنابراین برای روان‌شناسی، ورزش آماتور یک ضدافسردگی است، در حالی که ورزش حرفه‌ای اغلب منبع استرس است.

طول عمر: افسانه‌ها و واقعیت

تحقیقات نشان می‌دهد که ورزشکاران حرفه‌ای به طور متوسط بیشتر از مردم عادی زندگی نمی‌کنند و گاهی اوقات کمتر زندگی می‌کنند. به ویژه در ورزش‌های تماس (فوتبال، فوتبال امریکایی، بوکس). فرسودگی بدن بالا، آسیب‌های مزمن، مشکلات قلبی عمر را کاهش می‌دهند. اما آماتورها به عکس، بیشتر زندگی می‌کنند، زیرا تناسب اندام را حفظ می‌کنند، اما بدن را نابود نمی‌کنند. بر اساس برخی داده‌ها، بارهای فیزیکی منظم و معتدل می‌تواند عمر را ۳-۵ سال افزایش دهد. اما بارهای شدید نه تنها عمر را افزایش نمی‌دهد، بلکه در برخی موارد حتی کاهش می‌دهد. بنابراین برای طول عمر بهتر است که یک آماتور باشید.

سرمایه‌گذاری در سلامت

ورزش حرفه‌ای نیاز به هزینه‌های زیادی برای بازیابی دارد: ماساژ، فیزیوتراپی، توان‌بخشی، داروها. این هزینه‌ها اغلب درآمدهای ورزش را پوشش نمی‌دهند، به ویژه اگر ورزشکار در بالاترین سطح نباشد. ورزش آماتور ارزان است: کفش‌ها، لباس ورزشی، کارت استخر. و این بیشتر برای سلامت مفید است، زیرا منابع را برای «پatching holes» صرف نمی‌کنید. بنابراین ورزش آماتور یک سرمایه‌گذاری معقول در بدن شماست، در حالی که ورزش حرفه‌ای یک سرمایه‌گذاری خطرناک است.

زمانی که ورزش حرفه‌ای می‌تواند مفید باشد

اما همه چیز اینقدر واضح نیست. برخی از ورزش‌ها هستند که ورزشکاران حرفه‌ای به خاطر پزشکی سخت‌گیرانه سلامت خود را حفظ می‌کنند. مثلاً شنا یا دویدن طولانی‌مدت. در اینجا آسیب‌پذیری کمتر است، و پزشکی به خوبی توسعه یافته است. علاوه بر این، ورزش حرفه‌ای انضباط و قدرت اراده را می‌دهد که می‌تواند در زندگی کمک کند. اما این بیشتر یک اثر جنبی است، نه یک سود برای سلامت. در مجموع، اگر بین «شکستن رکوردها» و «فعال بودن» انتخاب کنید، گزینه دوم تقریباً همیشه بهتر است.

تعادل ایده‌آل: رویکرد نیمه حرفه‌ای

راه حل ایده‌آل — ورزش آماتور با عناصر آماده‌سازی جدی است. یعنی تمرینات منظم، مربی حرفه‌ای، پالسومتر، برنامه غذایی، اما بدون افراط و بدون قربانی. می‌توانید در مسابقات آماتور شرکت کنید، اهداف بگذارید، اما نه بیشتر از سلامت. این رویکرد تقریباً همه مزایای ورزشکاران حرفه‌ای (فرم، دستاوردها، اعتماد به نفس) و تقریباً همه مزایای آماتورها ( استراحت، لذت، امنیت) را می‌دهد. این توازن دقیقاً چیزی است که پزشکان و روانشناسان ورزشی توصیه می‌کنند.

بنابراین چه چیزی انتخاب کنیم؟ اگر شما زیر ۲۰ سال هستید و آماده هستید که زندگی خود را به ورزش اختصاص دهید — مسیر حرفه‌ای حق وجود دارد. اما اگر به سلامت خود، زندگی طولانی و اینکه در ۵۰ سالگی با دردهای زانو دست و پنجه نرم نکنید — ورزش آماتور بی‌شک بهتر است. سلامت را نمی‌توان در مسابقات برنده کرد. تنها می‌توان آن را حفظ کرد.

Permanent link to this publication: