تنیس روی زمین — ورزشی است که به طور حساس به آب و هوا واکنش نشان می‌دهد. برخلاف فوتبال یا هاکی، حتی باد ملایم یا بارش باران می‌تواند به طور اساسی مسیر بازی را تغییر دهد. در اینجا توضیح می‌دهیم که چگونه آب و هوا بر بازی تأثیر می‌گذارد، سقوط عاطفی بازیکنان و چگونه تکنولوژی‌های مدرن سعی می‌کنند «تأثیر» طبیعت را در تورنمنت‌های گرند اسلم به حداقل برسانند.

باد — عامل اصلی آزار

باد تند کابوس هر تنیس‌بازی است. او را تبدیل به یک وسیله غیرقابل پیش‌بینی می‌کند. یک سرویس به طور ناگهانی می‌تواند به بیرون از زمین برود و یک ضربه برش نمی‌رسد تا به تور برسد. بازیکنان مجبور می‌شوند بازی را تغییر دهند: با چرخش کمتر ضربه بزنند، بیشتر از «کوچک‌سازی» (پاشیدن) استفاده کنند و کوتاه‌تر حرکت کنند. این بازی‌ها تبدیل به قرعه‌کشی می‌شوند که برنده آن کسی است که نرود (مثلاً نووک جوکوویچ، که برای توانایی بازی در باد معروف است).

باران: توقف بازی و روانشناسی

باران طولانی‌مدت بزرگترین دشمن جدول زمانی است. بازی‌ها به تعویق افتاده و بازیکنان ریتم خود را از دست می‌دهند. تنیس‌بازانی که با برتری در بازی بودند، پس از یک وقفه ۲ ساعتی به زمین به طور کامل متفاوت می‌آیند. باران‌های شدید در ویمبلدون (که در هیچ کدام از زمین‌ها به جز زمین مرکزی پوشش سقفی ندارد) بسیار خطرناک هستند. حتی یک باران کوتاه‌مدت زمین را لغزنده می‌کند، توپ را سنگین‌تر و کندتر می‌کند.

تطبیق و تکنولوژی‌های سال ۲۰۲۶

در سال ۲۰۲۶، در بیشتر تورنمنت‌های ماستر ۱۰۰۰ و گرند اسلم از استادیوم‌های بسته با سقف‌های متحرک استفاده می‌شود (مانند رولان گاروس). با این حال، باد در زمین‌های باز همچنان مشکل باقی می‌ماند. برای مبارزه با باران از پوشش‌های خودکار برای زمین (پوشش‌های خاص) استفاده می‌شود که در یک دقیقه باز می‌شوند.

استحکام روانی

قهرمان واقعی توانایی جدا کردن خود از آب و هوا را دارد. برخلاف تازه‌کاران که به دلیل باد با قاضی دعوا می‌کنند، رهبران از آب و هوا به عنوان مزیت پنهان استفاده می‌کنند. یک مثال معروف: رافائل نادال اغلب در حالت بارش باران ملایم می‌خواست زمین را با دستمال پارچه‌ای خشک کند تا سرعت رقبا را کاهش دهد.

Permanent link to this publication: