صدای شهر بزرگ و انعکاس آن در هنر: مونولوگ، گفتگو، دیالوگ، صدای بلند

شهر بزرگ حرف می‌زند. او با کلمات حرف نمی‌زند، بلکه با صدای لاستیک‌های لاستیک، صدای آژیرهای ماشین‌ها، قدم‌های میلیون‌ها نفر، صدای مترو، موسیقی از پنجره‌های باز، صدای فریاد فروشندگان، صدای زنگ تрамواها، صدای بارش باران بر آسفالت. شهر یک سیمفونی پر صدای چند صدایی است که هر صدایی بخشی از نُت‌های آن است. هنرمندان، نویسندگان، موسیقی‌دانان، کارگردانان همیشه سعی کرده‌اند این صدای را ثبت کنند. آنها صدای بلند را به ریتم‌های جاز، نومیدی را به مونولوگ ادبی، گفتگوی راهپیمایان را به دیالوگ روی بوم تبدیل کرده‌اند. چگونه هنر آکوستیکی میدان‌های بزرگ شهر را منعکس می‌کند؟ بررسی چهار حالت صدای شهری.

مونولوگ: شهر به عنوان اعتراف یک تنه

در یک شهر بزرگ، انسان اغلب تنها با خودش است. جمعیت اطراف، اما هیچ کس وجود ندارد که بتوان با او کلمه‌ای رد و بدل کرد. این انزوای صوتی مونولوگ را می‌زاید — صدای درونی که صدای بلندتر از صدای خیابان‌ها است. در ادبیات مثال کلاسیک آن نوشته‌های داستایفسکی یا رمان‌های فرانتس کافکا است، جایی که قهرمان در خیابان‌های بی‌نام راه می‌رود و با خودش صحبت می‌کند. در شعر این شعرهای آلکساندر بلوک است (شب، خیابان، چراغ، داروخانه …) — نه دیالوگ، بلکه یک پلان درونی است که در حال فریاد است. در نقاشی — آثار ادوارد هپر (نیمه‌شب‌ها) جایی که شخصیت‌ها در کافه می‌نشینند اما با هم صحبت نمی‌کنند، هر کدام در دنیای خود. در موسیقی — قطعات پیانوی اریک ساتی که او آنها را «موسیقی مبله» نامیده است — صدایی که نیازی به پاسخ ندارد. مونولوگ شهری در هنر — فریادی از تنهایی در خالی‌ای پر از صدا است.

گفتگو: دیالوگ‌های در حال حرکت

شهر یک گفتگوی بی‌پایان است. گفتگوی فروشنده و مشتری، مسافر و تاکسی‌ران، عاشقانی که روی نیمکتهای پارک نشسته‌اند، دو دوست که به بار رفته‌اند. این دیالوگ‌های کوتاه و قطعی بافت زندگی شهری را تشکیل می‌دهند. در ادبیات، جیمز جویس آن را به زیبایی در "اولیس" به تصویر کشیده است، جایی که قهرمانان با یکدیگر رد و بدل می‌کنند، اما به یکدیگر گوش نمی‌دهند. در تئاتر — نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز یا ادوارد اولبی، جایی که گفتگوهای روی پاسیو یا آشپزخانه تصویربرداری از زندگی شهری است. در سینما — دیالوگ‌های وودی آلن، جایی که قهرمانان به طور همزمان صحبت می‌کنند، یکدیگر را قطع می‌کنند، اما تصویر فهمیدن را ایجاد می‌کنند. در نقاشی — "کری" مونک؟ نه، بیشتر یک مونولوگ است. اما نقاشی‌های پیر Огاست رنوار ("بال در مولن دو لا گالت") — بسیاری از گفتگوها، حرکات، نگاه‌ها هستند. گفتگو در هنر — یک پلیفونی است که هر صدایی اهمیت دارد، اما هیچ کس صدای همسایه را تا انتها نمی‌شنود.

دیالوگ: وقتی شهر به انسان پاسخ می‌دهد

گاهی شهر وارد دیالوگ می‌شود. نه انسان‌ها، بلکه خود میدان بزرگ: معماری او، آب و هوا، ریتم‌ها. انسان سوال می‌پرسد، و شهر با صدای اوه، چراغ‌های راهنمایی، چرخش ناگهانی خیابان پاسخ می‌دهد. در ادبیات این "پتروگراد" آنتونی بلانکو است، جایی که شهر موجود زنده‌ای است که با قهرمان صحبت می‌کند. در سینما — فیلم‌های میکلانجلو آنتونیونی ("تاریکی"، "شب") جایی که قهرمانان در خیابان‌های خالی رم راه می‌روند و معماری فشار می‌آورد، پاسخ به سکوت آنها. در موسیقی — "متروپولیس" فریتز لانگ؟ نه، این یک فیلم است، اما موسیقی گوته فریتز گوپرتس دیالوگ ماشین و انسان را ایجاد می‌کند. در شعر — مجموعه "مسکو" ماری娜 تسوتایوا، جایی که شهر به عنوان یک همسایه ظاهر می‌شود: "مسکو! چه خانه‌ای بزرگ مهمان‌نواز". دیالوگ انسان و شهر در هنر همیشه تلاشی برای توافق، پیدا کردن زبان مشترک در هرج و مرج است.

صدای بلند: آشوب صوتی به عنوان الهام

اما صدای اصلی شهر صدای بلند است. نه ملودی، نه ریتم، بلکه دقیقاً صدای آشوبی و ناهماهنگ. صدای موتور، صدای لرزش تрамوا، صدای آژیر، فریادها، صدای اوه قدم‌ها، صدای زنگ شیشه شکسته، موسیقی از پنجره‌های بیگانه. صدای بلند آزاردهنده، خسته‌کننده است، اما او الهام‌بخش هنرمندان است. در موسیقی، اولین کسانی که آن را فهمیدند فوتوریست‌ها بودند: لوئیجی روسولو "هنر صدای" (1913) نوشته است، جایی که او به استفاده از صداهای شهر در موسیقی فراخوانده است: صدای قطارها، صدای بخار، صدای ماشین‌ها. بعداً این توسعه در موسیقی صنعتی (Einstürzende Neubauten)، در موسیقی الکترونیک (ریتم‌های مترو)، در موسیقی محیطی (ضبط صدای خیابان به عنوان موسیقی) ادامه یافت. در نقاشی — فوتوریسم اومبرتو بوشیونی ("شهر بلند می‌شود") جایی که حرکت و صدای بلند با فرم‌های شکسته نشان داده شده است. در ادبیات — رمان جان دوس پاسوس "مانهاتن"، جایی که کلاژهای از عنوان‌های روزنامه، فریادهای خیابانی، قطعات تبلیغاتی قرار داده شده است. در سینما — سیمفونی‌های شهری دهه 1920 ("مردی با دوربین" دیوید ورتوف) جایی که صدای شهر به عنوان مونتاژ موسیقیایی است. صدای در هنر — نه موسیقی ضد، بلکه موسیقی جدیدی است که زمان را منعکس می‌کند.

نتیجه‌گیری

صدای شهر بزرگ چندوجهی است. او می‌تواند یک مونولوگ آرام یک تنه در پنجره باشد، یک گفتگوی کوتاه در اتوبوس پر از مردم باشد، یک دیالوگ با دیوارهای آسمان‌خراش یا یک صدای بلند آشوبی که گوش‌ها را می‌زند. هنر همیشه سعی کرده است این صدای را ثبت کند — نه برای فرار از آن، بلکه برای فهمیدن. فهمیدن اینکه چگونه ما در این گله زندگی می‌کنیم، چگونه در میان مترونوم قدم‌های خود نفس می‌کشیم، چگونه زیر آکوئل سiren عشق می‌کنیم. و شاید با فهمیدن صدای شهر، ما صدای خود را نیز فهمیده‌ایم.

Permanent link to this publication: