فوتبال در مراکش نه تنها بازی است. این یک اشتیاق ملی، یک راه برای بالا رفتن اجتماعی، یک راه برای بیرون آمدن از فقر و خود را به جهان معرفی کردن است. کشوری که ساحل‌های کازابلانکا و کوه‌های اطلس به طور یکسان عشق به توپ دارند. مراکشی‌ها با عشق می‌بازند، با تکنیک بازی می‌کنند و تیم‌های باشگاهی و تیم ملی آن‌ها در خارج از آفریقا نیز شناخته شده‌اند. در سال ۲۰۲۲، «شیرهای اطلس» به طور شگفت‌انگیز تا نیمه نهایی جام جهانی در قطر رسیدند و اسپانیا و پرتغال را شکست دادند. این موفقیت تصادفی نبود. پشت آن یک تاریخ طولانی، مسابقات خیابانی، مهاجران با استعداد و سبک منحصر به فرد وجود دارد.

تاریخ: از استعمار فرانسوی تا ابرقدرت آفریقایی

فوتبال در مراکش به لطف فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها در اوایل قرن بیستم شروع شد. اولین بازی تیم ملی در سال ۱۹۲۸ برگزار شد. پس از استقلال (۱۹۵۶)، فدراسیون فوتبال به طور فعال توسعه یافت. نقطه عطف: مراکش اولین کشور آفریقایی شد که در سال ۱۹۷۶ جام قهرمانی آفریقا (CAN) را به دست آورد. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، تیم ملی یا به جام‌های جهانی راه پیدا می‌کرد یا نمی‌کرد. اما کار سیستماتیک با جوانان، ساخت آکادمی‌ها (از جمله آکادمی محمد ششم) به ثمر رسید. تا سال ۲۰۲۶ مراکش بدون اعتراض رهبر فوتبال آفریقا خواهد بود.

سبک بازی: نظم اروپایی و تکنیک آفریقایی

فوتبال مراکش یک ترکیب است. از اروپایی‌ها هنر تاکتیکی، فشار و بازی در پاس یاد گرفتند. از آفریقایی‌ها، دریبل، غیرقابل پیش‌بینی و مهارت فردی. تیم ملی تحت رهبری والید رگرگی (پس از موفقیت ۲۰۲۲) در سبک هجومی ۴-۳-۳ بازی می‌کند، با تأکید بر فلاگ‌ها. دفاع‌ها تکنیکی هستند، هافبک‌ها تخریب و ایجاد می‌کنند، و مهاجمان سریع هستند. از دور هم نمی‌ترسند شوت بزنند. ویژگی خاص: بسیاری از بازیکنانی که در اروپا (فرانسه، هلند، اسپانیا) به دنیا آمده‌اند، اما مراکش را انتخاب کرده‌اند. این به تیم تجربه بازی در لیگ‌های برتر را می‌دهد.

ستاره‌های فوتبال مراکش

بازیکنان معروف: احمد فراس (بهترین گلزن تاریخ تیم ملی)، مصطفی حاجی (قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸)، نورالدین نایبیت (دفاع‌کننده). معاصر: حکیم زیاش («چلسی」，«گالاتاسارای»)، اشرف حکیمی («پاری سن ژرمن»)، یوسف ان-نصر («سویل»)، سوفیان آمبرات («فیورنتینا」，«مانچستر یونایتد»)، رومن سائس (کاپیتان). دروازه‌بان یassin بنو (بونو) — ستاره جام جهانی ۲۰۲۲، کسی که پنالتی‌ها را مهار می‌کرد. در سال ۲۰۲۶ بازیکنان جدیدی مانند بن سگیر، عزالزولی در حال رشد هستند.

فوتبال باشگاهی: رایا، ویداد و اتلتیک

باشگاه‌های اصلی: «ویداد کازابلانکا» (WAC)، «رادжа کازابلانکا» (RCA) و «اتلتیک یونیون» (FAR). دعوای کازابلانکا — یک بمب است. استادیوم محمد پنجم در کازابلانکا ۶۷۰۰۰ نفر را جا به جا می‌کند و وقتی «ویداد» و «رادжа» با هم بازی می‌کنند، شهر می‌لرزد. طرفداران فایرها می‌شویند، می‌پرند، می‌خوانند. این باشگاه‌ها در مسابقات آفریقایی غالب هستند: «ویداد» لیگ قهرمانان کاف را برده است، «رادжа» هم. در سال ۲۰۲۶ باشگاه‌های مراکشی بازیکنان خارجی از اروپا را جذب می‌کنند، سطح را افزایش می‌دهند.

آکادمی‌ها: کوره قهرمانان

فدراسیون فوتبال مراکش (FRMF) آکادمی محمد ششم را در ساله ساخته است. این یک مجموعه مدرن با زمین‌ها، استخر، مدرسه و پناهگاه است. از سراسر کشور کودکان را انتخاب می‌کنند، از ۱۲ سالگی. آموزش رایگان است. دانش‌آموزان: اشرف حکیمی، یوسف ان-نصر. در سال ۲۰۲۶ آکادمی با باشگاه‌های اروپایی (رئال، بارسلونا، آرسنال) همکاری می‌کند. آکادمی‌های دیگر: آکادمی ویداد، آکادمی FAR.

استادیون‌ها و زیرساخت‌ها

مراکش برای جام جهانی ۲۰۳۰ (با همکاری اسپانیا و پرتغال) آماده می‌شود. بنابراین استادیون‌ها در حال بازسازی هستند. استادیون‌های اصلی: استادیوم محمد پنجم (کازابلانکا)، مراکش، فس، تانجر، آگادیر. همه با استانداردهای فیفا مطابقت دارند. در سال ۲۰۲۶ استادیوم بزرگ استادیوم کازابلانکا با ظرفیت ۹۳۰۰۰ نفر باز شده است — بزرگترین استادیوم در آفریقا. علاوه بر این، میدان‌های پوشیده برای تمرینات زمستانی ساخته می‌شوند.

طرفداران: اشتیاق بدون خشونت (تقریباً)

طرفداران مراکشی‌ها به دلیل وفاداری‌شان معروف هستند. آن‌ها شعار «دیما مغربی!» (همیشه مراکش) را فریاد می‌زنند. بوق‌ها، سوت‌ها، پرچم‌ها را استفاده می‌کنند. در جام جهانی ۲۰۲۲ آن‌ها با صدای بلند استادیون‌های عربی را تحت تأثیر قرار دادند. پس از پیروزی بر پرتغال در قطر، طرفداران در خیابان‌های دوحه می‌رقصیدند. در مراکش، دعوای‌ها می‌تواند با درگیری‌ها همراه باشد، اما پلیس آن‌ها را به شدت متوقف می‌کند. در سال ۲۰۲۶ بلیط‌های الکترونیکی با شناسایی معرفی شده‌اند تا خلافکاران را حذف کنند.

فوتبال کودکان: خیابان و مدرسه

کودکان در مراکش از ۵ سالگی شروع به بازی می‌کنند. در حیاط‌ها، ساحل‌ها، محله‌های خالی. توپ ممکن است خودساخته باشد. انتخاب در آکادمی سخت است، اما بسیاری از طریق باشگاه‌های آماتور به آن راه پیدا می‌کنند. در مدارس دولتی فوتبال در برنامه فیزیک قرار دارد. لیگ فوتبال مدرسه تحت اشراف FRMF وجود دارد. دختران هم بازی می‌کنند، اما کمتر.

فوتبال و ورزش زنانه

تیم ملی زنان مراکش در حال پیشرفت است. در سال ۲۰۲۲ آن‌ها به فینال جام قهرمانی آفریقا (به یمن آفریقای جنوبی باختند). در سال ۲۰۲۶ برای اولین بار برای جام جهانی qualify شدند (با یمن، نیجریه). رهبران: گیزلان شعببک، فاطمه تگناوت. فدراسیون یک آکادمی زنانه می‌سازد. اما محبوبیت فوتبال زنان هنوز کمتر از مردان است، اما در حال افزایش است.

اقتصاد فوتبال

فوتبال در مراکش یک کسب و کار است. باشگاه‌ها بازیکنان را به اروپا می‌فروشند (حکیمی به پاری سن ژرمن به مبلغ ۶۰ میلیون یورو، ان-نصر به سویل). انتقالات درآمدزا هستند. قراردادهای تلویزیونی (beIN Sports، Arryadia) افزایش یافته‌اند. اسپانسرها (بانک آف آفریقا، Maroc Telecom) سرمایه‌گذاری می‌کنند. دولت استادیون‌ها را می‌سازد. در سال ۲۰۲۶ انتظار می‌رود تولید ناخالص داخلی به دلیل گردشگری پیش از جام جهانی ۲۰۳۰ افزایش یابد.

چالش‌ها و فرصت‌ها

مشکلات: کمبود مربیان با کیفیت در مناطق محلی، زیرساخت ضعیف در مناطق روستایی، فساد (به ندرت، اما وجود دارد). اما فدراسیون فوتبال تحت رهبری فوزی لکجا (بازیکن سابق) به طور سیستماتیک کار می‌کند. تیم ملی در رتبه ۱۲ فیفا (۲۰۲۶) قرار دارد. هدف — در جام قهرمانی آفریقا ۲۰۲۷ برنده شود و در جام جهانی ۲۰۳۰ به خوبی شرکت کند. مراکش می‌خواهد به مرکز جهانی فوتبال تبدیل شود.

فوتبال در مراکش یک تاریخ موفقیت است که تمام آفریقا را تحت تأثیر قرار می‌دهد. از توپ خیابانی تا نیمه نهایی جام جهانی. کشوری که عشق به بازی از شیرین شیرین مادر به فرزند منتقل می‌شود. و جایی که هر پسر در فسا می‌خواهد به جدیدترین حکیمی تبدیل شود. مراکش — آینده فوتبال است.

Permanent link to this publication: