میلیون‌ها پسر و دختر در سراسر جهان پوسترهای مسی و رونالدو را روی دیوار آویزان می‌کنند. پس از گل، جشن‌های آنها را تقلید می‌کنند. از والدین خود می‌خواهند کفش‌های «مانند نیمار» بخرند. فوتبالیست بیشتر از یک ورزشکار است. او یک قهرمان است. یک نماد. یک مدل برای تقلید. اما آیا همیشه جایز است که به کسانی که توپ را می‌زنند، احترام بگذاریم؟ و چگونه می‌توان یک مدل خوب را از یک مدل بد تشخیص داد؟ بیایید بفهمیم چرا فوتبالیست‌ها برای میلیون‌ها نفر خدایان می‌شوند و این مسئولیت چه چیزی را تحمیل می‌کند.

چرا دقیقاً فوتبالیست

در جهان هزاران حرفه وجود دارد. دانشمندان، پزشکان، خلبانان، فضانوردان. اما چرا دقیقاً فوتبالیست به عنوان کسی که بیشتر از دیگران به عنوان قهرمان برای کودکان و نوجوانان شناخته می‌شود؟ اولاً، فوتبال محبوب‌ترین بازی در جهان است. به آن نگاه می‌کنند، در آن بازی می‌کنند، درباره آن صحبت می‌کنند. ثانیاً، فوتبالیست یک موفقیت قابل مشاهده است. او می‌دوید، گل می‌زند، پیروز می‌شود. اینها برای یک کودک پنج ساله قابل فهم است. سوماً، شغل فوتبالیست مانند یک افسانه به نظر می‌رسد: پسر فقیری از زاغه‌ها به یک میلیونر و ستاره تبدیل می‌شود. چهارماً، فوتبالیست همیشه در تلویزیون است — تبلیغات، مصاحبه‌ها، جلد مجلات. تصویر او فراگیر شده است.

اما مهم‌ترین نکته — احساسات. فوتبالیست به مردم شادی می‌دهد، تلخی شکست‌ها، شادی پیروزی. و این ارتباط عاطفی قوی‌تر از هر استدلال منطقی است.

قهرمان ایده‌آل: چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد

چه فوتبالیستی شایسته است که قهرمان نسل جوان باشد؟ بیایید سعی کنیم تصویر او را بکشیم.

اولین نکته — استعداد و کار سخت. افسانه‌های فوتبال به طور طبیعی به وجود نمی‌آیند، آنها می‌شوند. مسی هورمون رشد را تزریق می‌کرد، رونالدو پس از تمام تمرینات می‌ماند. قهرمان باید نشان دهد که موفقیت نه تنها یک هدیه خدا است، بلکه عرق، خون، صبح‌های زودتر و هزاران ساعت روی زمین است.

دومین نکته — شخصیت. احترام به رقیب، داوران، هواداران. هیچ جایی برای حرکت‌های کثیف، تقلید، تحریک وجود ندارد. مثال‌ها: کاکا که هرگز با داوران دعوا نمی‌کرد. میروسلاو کلوزه که به داور اعتراف می‌کرد که با دست گل زده و درخواست می‌کرد که گل را لغو کند. اینها درس‌های واقعی اخلاق ورزشی هستند.

سومین نکته — پرهیزکاری خارج از زمین. فوتبالیست قهرمان در نویسنده‌ها مشکل دارد، الکل نمی‌خورد، مواد مخدر مصرف نمی‌کند، از مالیات فرار نمی‌کند، زنان را نمی‌زند. او به کودکان کمک می‌کند، بیمارستان‌ها را می‌سازد، از بنیادهای خیریه حمایت می‌کند. مارکوس راشفورد موفق شد وعده‌های رایگان برای دانش‌آموزان فقیر در انگلستان را فراهم کند. دیوید دورگبا جنگ داخلی در ساحل عاج را متوقف کرد، فقط با زانو زدن روی زمین. این اعمال افسانه‌ای هستند.

چهارمین نکته — طول عمر. قهرمان نه یک فلاش در یک فصل است. این بازیکنی است که ۱۰-۱۵ سال در سطح باقی می‌ماند. کسی که می‌توانید سال‌ها به او تقلید کنید و او شما را ناامید نکند.

طرف دیگر: قهرمانان با گند

متاسفانه، نه هر فوتبالیستی شایسته احترام است. جهان شناخته است که ستارگان، رفتارهای بسیار بدی داشته‌اند. همانطور که مارادونا — بازیکن گسترده، اما معتاد، مرتبط با مافیا، در تصادفات الکلی مردم را کشته است. او محبوب بود، اما آیا این یک مدل برای تقلید است؟ یا فوتبالیست‌های مدرن که تقلید می‌کنند، از یک باد ملایم می‌افتند، داوران را تحریک می‌کنند. آنها به پسران یاد می‌دهند که دروغ بگویند و تقلید کنند — این عادی است.

به ویژه موارد خشونت. چند ستاره فوتبال جهانی به اتهام زدن به همسران و دوستان خود، خشونت خانگی متهم شده‌اند. و هواداران چشم پوشیده‌اند: «او خوب بازی می‌کند، چرا باید به زندگی خصوصی او توجه کنیم؟». این یک دام است. اگر ما گناه را برای گل‌های زیبا می‌بخشیم، ایده‌ای را گسترش می‌دهیم که موفقیت می‌تواند هر چیز کثیف را توجیه کند.

چگونه نقش قهرمان از پله تا مباپه تغییر کرده است

در دهه ۱۹۵۰ پله یک خدای زنده بود. از او به عنوان یک مقدس یاد می‌کردند. او نمی‌خورد، نمی‌کشید، لبخند می‌زد، پیروز می‌شد. تصویر او به طور کامل با جنگ سرد سازگار بود: غرب سرمایه‌داری و شرق سوسیالیستی به طور یکسان به پادشاه فوتبال تشویق می‌کردند.

در دهه ۱۹۸۰ مارادونا مدل دیگری نشان داد: یک بدخواه گسترده. عشق مردم به او همه چیز را می‌بخشید — دست خدا، کوکائین، مافیا. او «خودش» بود، از کثافت به شاهزاده. اما برای بسیاری از کودکان او یک مدل بود که می‌توانست همه چیز را انجام دهد، اگر شما قوی باشید.

در دهه ۲۰۰۰ زیدان، رونالدو، بکام — قهرمانان تجاری. بکام فوتبال را به دنیای موسیقی تبدیل کرد. موهای او، تتوها، ازدواجش با ستاره موسیقی، الگوهای مد را نه تنها در زمین، بلکه در زندگی نیز تعیین می‌کرد.

۲۰۱۰-۲۰۲۰ — عصر مسی و رونالدو. حرفه‌ای‌های فوق‌العاده، سخت‌کوش، ربات‌های گل‌زن. آنها نشان دادند که سخت‌کوشی و نظم مهم‌تر از استعداد کثیف است. و این پیام درست است.

حالا نوبت به مباپه و هولان است. آنها در ۲۰ سالگی میلیاردر شده‌اند، در اینستاگرام زندگی می‌کنند، اما هنوز خود را کنترل می‌کنند. آیا می‌توانند بدون مشکل به عنوان قهرمانان پاک باقی بمانند — ببینیم.

فوتبالیست و مسئولیت اجتماعی

با تبدیل شدن به قهرمان، فوتبالیست به طور خودکار بار اجتماعی بزرگی می‌گیرد. پست‌های او در شبکه‌های اجتماعی توسط میلیون‌ها نفر خوانده می‌شود. رفتار او در اخبار بحث می‌شود. بنابراین هر حرکت ستاره‌ای باید وزن داشته باشد.

مثال‌های خوب: راشید رحیموف که حقوق خود را به خانه‌های کودکان می‌رساند. لوکا مودریچ که علیه مقامات فاسد تیم خود شهادت داد. مسی که عمل جراحی ده‌ها کودک را پرداخت کرد. مثال‌های بد: فوتبالیست‌هایی که در اپیدمی پاندمی مهمانی‌های شبانه ترتیب می‌دادند، در حالی که هواداران در خانه نشسته بودند. یا کسانی که در اتاق رختکن به جوانان ضربه می‌زنند. عذرخواهی برای اینها کمک نمی‌کند.

قانون مهم: قهرمان انتخاب نمی‌کند که آیا می‌خواهد نمونه باشد یا نه. او به طور پیش‌فرض نمونه است. به محض اینکه به شما نگاه می‌کنند، شما باید برای هر قدم خود پاسخگو باشید.

روانشناسی تقلید: چرا کودکان فوتبالیست‌ها را تقلید می‌کنند

روانشناسی کودکان به این صورت است: تا شکل بگیرند، به یک بزرگسال قوی، موفق و قابل توجه نیاز دارند. فوتبالیست به طور ایده‌آل مناسب است: او در مرکز توجه است، پیروز می‌شود، توسط میلیون‌ها نفر تحسین می‌شود. کودک به طور ناخودآگاه می‌گوید: «من می‌خواهم مانند او باشم. پس او نیز مرا دوست خواهد داشت».

همه چیز تقلید می‌شود: نحوه دویدن، مو، تتوها، جشن‌های گل، حتی برند آدامس. پسران مانند حرفه‌ای‌ها پاهای خود را می‌تراشند. پیچیدگی‌های پیچیده‌ای مانند کریستیانو می‌کنند. پول خود را برای کفش‌های «مانند مسی» خرج می‌کنند. این یک مکانیزم رشد است. اما والدین می‌توانند این تقلید را به مسیر درست هدایت کنند. به عنوان مثال، کودک را در باشگاه فوتبال ثبت‌نام کنید و بگویید: «کومیر شما هر روز سه ساعت تمرین می‌کند. آیا شما نیز می‌توانید؟».

وقتی قهرمان ناامید می‌کند

بخشنده‌ترین چیز برای هوادار این است که بفهمد که قهرمان او یک انسان عادی با صفات بد است. مثال: داستان فوتبالیستی که در بازی‌های توافق شده دستگیر شد. یا کسی که همسر خود را زد. یا به خاطر عدم پرداخت مالیات به زندان رفت. هزاران هوادار در تضاد ذهنی فرو می‌روند: «او بهترین است، نمی‌تواند این کار را انجام دهد!». یا بدتر از آن، شروع به توجیه می‌کنند: «او درست می‌کند، مالیات یک دزدی است، نمی‌توانید آن را پرداخت کنید!».

مشاوران روانشناسی توصیه می‌کنند: بازیکن و انسان را جدا کنید. از دریبل و ضربه او تحسین کنید، اما از گناهان و رفتارهای غیراخلاقی او نگذرید. اگر قهرمان در گل کثیف افتاد، شما حق دارید که او را دیگر نپرستید. و حتی وظیفه دارید که به فرزندان خود بگویید که قهرمانان نیز می‌توانند اشتباه کنند و باید برای اشتباهات خود پاسخگو باشند.

چگونه کومیر درستی برای کودک خود انتخاب کنید

اگر پسر یا دختر شما عاشق یکی از فوتبالیست‌ها شده‌اند، نه ببخشید و نه تحقیر کنید. به جای آن، سه کار انجام دهید.

اولین کار — بررسی بیوگرافی. بگویید که کومیر خود چقدر در مدرسه کودکان کار کرده است. از چه زخم‌هایی رد شده است. چه کسی را پس از پیروزی تشکر می‌کند. دومین کار — مصاحبه‌ها و گزارش‌های خارج از زمین را پیدا کنید. ببینید که او چگونه با هواداران، خانواده و در برنامه‌های مهمان صحبت می‌کند. سومین کار — لحظه‌ای پیدا کنید که کومیر خود از نظر اخلاقی خود را نشان داده است: مثلاً پس از یک برخورد سخت، رقیب خود را از زمین بلند کرد، یا پنالتی را پس از اعتراف به اینکه سقوط نکرده بود، لغو کرد. این را به کودک نشان دهید به عنوان یک مدل.

و از افسانه‌ها نترسید. اگر کومیر یک تقلب‌گر، معتاد یا آزارگر باشد، توضیح دهید: «من فوتبال او را دوست دارم، اما رفتار او را دوست ندارم. بیایید به دیگران نگاه کنیم — مثلاً به لیونل مسی که هرگز تقلید نمی‌کند».

چه فوتبالیستی از نظر فعلی نمونه کومیر است

اگر نیاز باشد چند نام بدون خطر اشتباه نام ببریم، این لیست را ببینید. لیونل مسی — خانواده‌ای، خانواده‌ای، بدون تقلید، الکل نمی‌خورد، در امور خیریه فعالیت می‌کند. کریستیانو رونالدو — سخت‌کوش، خون خود را در تمرینات می‌پوشاند، به بیمارستان‌های کودکان کمک می‌کند. رابرت لیواندوفسکی — یک شخصیت عاقل در زمین و خارج از آن، یک حرفه‌ای عالی. سون هین مین — بدون تقلید، به رقبا احترام می‌گذارد، حقوق کارکنان تیم ملی کره را از جیب خود پرداخت می‌کند. اینها افرادی هستند که می‌توانید بدون شرمندگی به آنها تقلید کنید.

اما کسانی که نباید به عنوان مثال بگیریم — آنهایی که با تقلید، خشونت در زمین و اختلافات قانونی شناخته می‌شوند. نام‌ها را ذکر نمی‌کنیم، هواداران به خوبی می‌دانند.

نتیجه‌گیری: کومیرها نیاز دارند، اما با دقت

فوتبالیست به عنوان کومیر یک قدرت بزرگ است. او می‌تواند میلیون‌ها نفر را بلند کند، کودکان را به تمرینات می‌برد، عادت‌های بد را رها می‌کند، به خود اعتماد می‌کند. اما او می‌تواند هدایت‌ها را خراب کند اگر یک بدخواه باشد. بنابراین، نه تقلید نابینا، بلکه تحسین انتقادی — راه درست است. دوست داشته باشید بازی، احترام به استادان، اما آنها را بر روی پایه‌های بدون انتقاد قرار ندهید. و سپس فوتبال یک هنر پاک باقی خواهد ماند، نه یک مذهب با مقدسین مشکوک.

Permanent link to this publication: