لحظات خوشی بازنشستگان — این نیست که در تبلیغات داروها نشان می‌دهند. همیشه پیرمردان لبخند زننده‌ای هستند که گلف بازی می‌کنند و آبمیوه می‌نوشند. در واقع، خوشی بازنشستگان یک صبح آرام است، زنگی از نوه، یک قوطی خیار شور که نیازی به چرخش ندارد. این زمانی است که بالاخره می‌توانید بدون عجله باشید. بیایید صادقانه و بدون آرایش: چه چیزی به کسی که به استراحت افتخار می‌کند، خوشحالی می‌آورد.

آزادی از زنگ ساعت

بزرگترین خوشحالی — این نیست که در ساعت ۶ صبح زیر صدای زنگ ساعت بیدار شوید. بازنشسته‌ها وقتی که می‌خواهند بیدار می‌شوند. ممکن است در رختخواب بمانند، سکوت را بشنوند یا برعکس، آواز پرندگان را بشنوند. این احساس که روز فقط به شما تعلق دارد. هیچ کس نمی‌خواهد گزارش بگیرد، هیچ کس شما را عجله نمی‌دهد. می‌توانید یک ساعت کافه بنوشید و عکس‌های قدیمی را ورق بزنید. می‌توانید حتی اگر هوای بد باشد، از خانه بیرون نروید. آزادی از برنامه‌ریزی — چیزی است که جوانان حاضرند برای آن هر چیزی را بدهند، و بازنشستگان به عنوان یک بسته دریافت می‌کنند.

نوه‌ها — ضدافسردگی

برای بسیاری از بازنشستگان، بزرگترین خوشحالی این است که نوه دارند. وقتی یک انسان کوچک به سمت شما می‌دوید و می‌گوید «پدر!» یا «مادر!» — همه دردها فراموش می‌شوند. می‌توانید نوه‌ها را نوازش کنید، بدون اینکه نگران بپردازید که آنها را خراب کنید (پدر و مادر همه را بازپرورش می‌دهند). می‌توانید برای آنها داستان‌های شگفت‌انگیز بخوانید که در کودکی به شما نمی‌خواندند، زیرا زمان نبود. با نوه‌ها می‌توانید دوباره کودک شوید: خمیر بازی درست کنید، مار بپاشید، شطرنج بازی کنید. و به گزارش‌های آینده فکر نکنید. بسیاری از بازنشستگان اعتراف می‌کنند که برای این لحظات حاضرند هر چیز را تحمل کنند.

مزرعه و فلسفه آن

برای برخی، مزرعه یک کаторگ است. برای بازنشسته‌ها — خوشحالی. خوشحالی از دیدن اولین رشد گیاهی کرفس، خوردن خیار تازه از باغچه، نوشیدن چای با نعنا که با دستان خودشان پرورش داده‌اند. مزرعه — این یک کار نیست. این یک فرصت برای احساس نیاز بودن است. زمین دروغ نمی‌گوید: هر چقدر کار کرده‌اید، همان چقدر دریافت کرده‌اید. و وقتی محصول جمع‌آوری می‌شود، آرامش در دل ایجاد می‌شود. مزرعه احساس استقلال می‌دهد: این خیار من است، این قوطی من است، این زندگی من است. علاوه بر این، هوای تازه‌ای است که بهتر از هر بیمارستانی است.

ارتباط بدون تعهد

بازنشسته‌ها وقتی می‌توانند فقط با همسایه روی نیمکته بنشینند و درباره هوای، سیاست و داروهای جدید صحبت کنند، خوشحال می‌شوند. هیچ جلسه کاری، هیچ مهلت فوری. فقط ارتباط زنده‌ای که در شلوغی زندگی کم‌تر از آن وجود دارد. می‌توانید به کتابخانه بروید و آرام کتاب‌ها را انتخاب کنید و با کتابدار صحبت کنید. می‌توانید به خانه دوست قدیمی‌تان که ۴۰ سال پیش با او کار می‌کردید، بروید و جوانی را به خاطر بیاورید. این ارتباط نیاز به برنامه‌ریزی نیست — آن هم به این دلیل که تصادفی است و به همین دلیل زنده است.

خوشحالی‌های کوچک زندگی روزمره

لحظات خوشی در جزئیات نهفته‌اند: پختن کیک که نپخته نیست؛ اولین بار که به کلینیک تماس می‌گیرید و موفق می‌شوید؛ وقتی در پنجره می‌بینید که قبض برق کم‌تر از انتظار است؛ دریافت بسته از اقوام از شهر دیگری؛ پیدا کردن نوع مورد علاقه تان از گوجه‌ها در بازار. جوانان اغلب این چیزها را نمی‌بینند. برای بازنشسته‌ها هر چنین چیز کوچکی یک هدیه از سرنوشت است.

صبح بدون عجله و شب بدون سروصدا

خوشحالی این است که می‌توانید صبح را با یک فنجان چای و روزنامه (یا تبلت) بگذرانید. وقتی که به جای دویدن هیچ جایی نمی‌روید، فقط به پنجره نگاه می‌کنید و می‌بینید که برف می‌آید یا برگ‌ها می‌شورش می‌کنند. این زمانی است که زندگی آهسته می‌شود. بازنشسته‌ها خوشحال می‌شوند وقتی که برنامه‌هایشان به دقیقه‌بندی نیستند، بلکه از مواردی مانند «دراز کشیدن»، «خواندن»، «تماشای سریال»، «رفتن به مغازه برای خرید نان» تشکیل شده‌اند. توانایی هیچ کاری نکردن نیز یک هنر است و تا پیری به طور کامل آموخته می‌شود.

یادآوری گذشته

خوشحالی این است که بتوانید آلبوم‌های قدیمی را ورق بزنید و جوانی خود را به خاطر بیاورید. اینجا من در تظاهرات هستم، اینجا در عروسی هستم، اینجا با پسرم در پارک هستم. این خاطرات دل را گرم می‌کنند. بازنشسته‌ها می‌توانند برای ساعت‌ها به نوه‌ها بگویند که چگونه بدون اینترنت زندگی می‌کردند، چگونه در صف‌ها می‌ایستادند، چگونه بام آبی را می‌ساختند. برای او این یک نوستالژی از گذشته تاریک نیست، بلکه احساسی است که زندگی به طور کامل زندگی شده است. لحظه خوشی این است که تصویر در ذهن شما زنده می‌شود و شما دوباره جوان، قوی و پر از امید هستید.

خوشحالی بازنشسته‌ها — این سکوت است. سکوت داخلی و خارجی. وقتی که پشت سر شما هیچ بدهی، وام، مدیر و برنامه‌های ناتمام نیست. فقط شما و این روز. و فرصت برای پر کردن آن با چیزی که واقعاً به شما خوش می‌آید. این احساس را حتی اگر هنوز از دور از پیری هستید، از دست ندهید. حتی حالا بیاموزید از چیزهای کوچک لذت ببرید. پس پیری دیگر یک بارزگی نیست.

Permanent link to this publication: