تدریس — این نیست که آدمی است که یاد می‌دهد توپ را بزنند. این یک رهبر، یک روانشناس، یک استراتژیست است. گاهی پدر، گاهی دیکتاتور. یک مربی خوب تیم را به یک خانواده تبدیل می‌کند. یک مربی بد — به یک جمعه‌ی خودخواه تبدیل می‌کند. در اینجا درباره نقش مربی در فوتبال، وظایف، سبک‌ها و اینکه چگونه می‌توانیم مربی شویم صحبت می‌کنیم.

وظایف مربی

آماده‌سازی تاکتیکی: انتخاب شماتیک (4-3-3، 3-5-2)، توضیح اینکه کجا باید بروند و کی باید فشار بیاورند. آماده‌سازی فیزیکی: تنظیم بارها تا از فرسودگی جلوگیری شود. آماده‌سازی روانی: انگیزه‌بخشی، آرامش دادن، تنظیم. مدیریت ترکیب: چه کسی را بیرون بگذارند، چه کسی را روی نیمکت بنشانند، چگونه ستاره‌ها را متقاعد کنند که آنها غیرقابل جایگزینی نیستند. تحلیل رقیب: تماشای بازی‌ها، پیدا کردن ضعف‌ها. ارتباط با مدیریت، رسانه‌ها، هواداران.

مربی مدیر کل تیم فوتبال است.

سبک‌های مدیریت

آمرانه (آلکس فergusson، ژوزه مورینیو). «آنچه گفته شده را انجام دهید، در غیر این صورت اخراج می‌شوید». بر بازیکنان فشار می‌آورد، انضباط می‌خواهد. در کوتاه مدت موثر است، اما سریع خسته می‌کند. دموکراتیک (پپ گواردیولا). با بازیکنان درباره تاکتیک صحبت می‌کند، تفویض می‌کند. موفقیت بلندمدت. رهبر-پدر (کارلو آنچلوتتی). در آغوش می‌گیرد، آشتی می‌دهد، فریاد نمی‌زند. بازیکنان عاشقش هستند. ریسک: فقدان سخت‌گیری. مربی-دانشمند (آرسن ونگر). تا جزئیات کوچک‌ترین تحلیل می‌کند. در طولانی مدت کار می‌کند.

سبک کامل وجود ندارد. همه چیز بستگی به شخصیت دارد.

راه‌های تبدیل شدن به مربی

راه اول: فوتبالیست سابق (مجوز UEFA را دریافت می‌کند). راه دوم: مربی از بیرون (فیزیکدان، معلم). دریافت مجوزها: UEFA C (تیم‌های کودکان)، UEFA B (علاقه‌مندان)، UEFA A (پروفشنال)، UEFA Pro (الیت). آموزش: دوره‌ها، سمینارها، فرصت‌های کارآموزی. شروع با تیم‌های کودکان، باشگاه‌های لیگ‌های پایین. مهم: نه تنها باید فوتبال را بدانید، بلکه باید بتوانید با مردم ارتباط برقرار کنید.

در روسیه مربیان توسط VSHT (مدرسه عالی مربیان) آموزش می‌دهند.

اشتباهات مربیان جوان

تمایل به کنترل همه چیز (خسته می‌شوند). ناتوانی در انگیزه‌بخشی (فریاد می‌زنند، اما بازیکنان نمی‌شنوند). نادیده گرفتن روانشناسی (نمی‌بینند که بازیکن افسرده است). کپی کردن ناگهانی شماتیک مربیان برجسته (آنها بازیکنان دیگری دارند). ناتوانی در کار بر روی خود (نمی‌خوانند، نمی‌تحلیل می‌کنند). ترس از بازیکنان معتبر (آنها روی شانه‌های شما می‌نشینند).

از اشتباهات دیگران درس بگیرید.

مربی و کودکان

مربی کودکان — یک وظیفه خاص است. او نباید به هر قیمتی پیروزی را هدف قرار دهد. باید بازی را لذت‌بخش کند، نه اینکه از اشتباهات بترسند. برای تلاش تشویق کنند، نه فقط برای نتایج. نه فریاد بزنند، نه تحقیر کنند. به یاد داشته باشید: کودکان آمده‌اند تا بازی کنند، نه دستورات را اجرا کنند. مهم‌ترین چیز این است که کودک فوتبال را دوست داشته باشد، نه آن را از دست بدهد.

مربی برای کودکان — نمونه‌ای برای تقلید است.

Permanent link to this publication: