کارمند دولتی نه تنها یک حرفه است. این یک جبهه است. جبهه‌ای که هر روز یک نبرد با گزارش‌های بی‌پایان، دستورالعمل‌های متناقض، شهروندان ناراضی و ماشین اداری است که با وزن خود فشار می‌آورد. استرس در اینجا استثنا نیست، بلکه یک امر عادی است. سوال این نیست که آیا استرس خواهد بود یا نه، بلکه این است که چگونه با آن زندگی کنیم و از سوزانیدن خودداری کنیم.

منابع استرس: از کاغذها تا آدم‌ها

استرس کارمند دولتی چندلایه است. لایه اول کاغذی است. کپه‌های مدارک که باید دیروز پردازش شوند. مهلت‌هایی که در حال سوختن هستند. قوانینی که سریع‌تر از این که بتوانید آنها را یاد بگیرید، تغییر می‌کنند. لایه دوم انسانی است. شهروندانی که با درد، ناراحتی، خشونت می‌آیند. آنها در کارمند دولتی یک انسان نمی‌بینند، بلکه یک مانع می‌بینند. لایه سوم درون‌سیستمی است. مدیرانی که فشار می‌آورند، همکارانی که کار را به دیگری منتقل می‌کنند، دسایر که انرژی را می‌گیرند. و همه این‌ها به طور همزمان، بدون حق اشتباه.

فیزیولوژی استرس: وقتی بدن می‌گوید «کافی است»

استرس طولانی‌مدت نه روان‌شناسی است، بلکه بیوشیمی است. کورتیزول و آدرنالین حتی در شب اجازه نمی‌دهند آرامش داشته باشیم. ابتدا بی‌خوابی ظاهر می‌شود، سپس سردرد، سپس مشکلات معده. قلب سریع‌تر می‌تپد، فشار خون بالا و پایین می‌رود. دست‌ها لرزان می‌شوند وقتی یک فایل دیگر را برمی‌دارید. بدن می‌گوید: «من به حداکثر رسیده‌ام». و اگر گوش ندهیم، آن خواهد یافت که چگونه خودش متوقف شود — به صورت حمله قلبی یا حمله عصبی. بنابراین مقاومت در برابر استرس با مدیتیشن شروع نمی‌شود، بلکه با توجه به بدن خود.

معنای مقاومت در برابر استرس در نهادهای دولتی

این به معنای «احساس نکردن» نیست. این به معنای «احساس کردن، اما از بین نرفتن» است. مانند یک صخره: شما ضربه را می‌گیرید، اما شکسته نمی‌شوید. وقتی بازدیدکننده فریاد می‌زند، شما به عنوان پاسخ فریاد نمی‌زنید، بلکه منتظر می‌مانید تا یک وقفه باشد و به آرامی صحبت کنید. وقتی مدیر خواسته‌ای غیرممکن می‌کند، شما به جای اینکه به هیجان بیایید، راه‌حل‌ها را جستجو می‌کنید. وقتی همه چیز به غیر از برنامه پیش می‌رود، شما از بین نمی‌روید، بلکه تغییر می‌دهید. این یک مهارت است که می‌توانید مانند یک ماهیچه تمرین کنید. اما برای این کار به یک سیستم نیاز دارید.

قانون اول: جدا کردن کار از زندگی

گناه رایج‌ترین کارمند دولتی این است که کار را به خانه می‌برد. ذهنی، در مکالمات، در پیام‌های الکترونیکی. در نهایت هیچ فضای استراحتی وجود ندارد. استرس به عنوان یک پس‌زمینه است. برای جلوگیری از این، نیاز به یک مراسم «تغییر وضعیت» دارید. به محض اینکه به خانه می‌روید — تلفن خود را با اعلان‌های کاری غیرفعال می‌کنید. اگر نمی‌توانید بلافاصله این کار را انجام دهید، قانونی بگذارید: «من بعد از 20:00 کار را بحث نمی‌کنم». یاد بگیرید که به خودتان بگویید: «حالا من یک کارمند دولتی نیستم، من پدر، مادر، دوست، یک انسان هستم». این به نظر ساده می‌رسد، اما نیاز به قدرت دارد. به ویژه وقتی که عادت‌ها به اینجا رسیده‌اند.

قانون دوم: تخلیه فیزیکی

استرس انرژی‌ای است که راهی برای خروج ندارد. این انرژی در ماهیچه‌ها، گردن، شانه‌ها انباشته می‌شود. بنابراین به یک مقام دولتی نه تنها نیاز به استراحت دارد، بلکه به حرکت نیز نیاز دارد. پیاده‌روی پس از کار، سالن بدنسازی، دویدن، یوگا. لازم نیست یک قهرمان باشید. 20 دقیقه فعالیت کافی است تا بدن کورتیزول را کاهش دهد. برخی از کارمندان دولتی عادت می‌کنند که «من بد هستم، پس می‌روم دویدن». این بهتر از این است که استرس را با نان یا داروی آرامش‌بخش بخورید یا بنوشید.

قانون سوم: نفس کشیدن

در لحظه استرس شدید، مغز تفکر منطقی را قطع می‌کند. شما نمی‌توانید فکر کنید، زیرا بدن در حالت «حمله یا فرار» است. برای بازگرداندن کنترل، نیاز به نفس کشیدن دارید. تمرین ساده‌ای: نفس عمیق برای 4 شمارش، نگه داشتن برای 2، نفس عمیق برای 6. تکرار کنید 3-5 بار. این سریع‌تر از هر کلمه‌ای عمل می‌کند. این مانند بارگذاری مجدد سیستم است. بسیاری از کارمندان دولتی که با آنها کار کرده‌ام، اعتراف کرده‌اند که این تمرین کوچک از سقوط در حضور مدیر یا بازدیدکننده نجاتشان داده است.

قانون چهارم: خود را در انزوا نگه نداشتن

کارمند دولتی اغلب با استرس تنها می‌ماند. صحبت کردن درباره مشکلات عادی نیست. اما سکوت بهترین دوست افسردگی است. باید یاد بگیرید که صحبت کنید. نه در جلسات عملیاتی، بلکه در محیط امن. به همکاری که به او اعتماد دارید، بگویید. در دفترچه یادداشت بنویسید. به مشاور روانی بروید. اکنون در بسیاری از ادارات مشاوران روانی وجود دارند. این شرم‌آور نیست. این واقعاً یک نشانه از رشد است. فردی که می‌تواند کمک بخواهد، قوی‌تر از کسی است که خود را به عنوان یک ربات غیرقابل شکست نشان می‌دهد.

قانون پنجم: شوخی به عنوان سپر

اداره دولتی ابسورده. این یک واقعیت است. گاهی تنها راه برای زنده ماندن این است که از بی‌معنایی آن بخندیم. نه به صورت سینیک، بلکه به صورت سبک. «امروز 50 برگه امضا کردم و 49 نفر از آنها را کسی نخواند». این شوخی ارزش کار را پایین نمی‌آورد، بلکه فاصله را حفظ می‌کند. شوخی سپری در برابر سوزانیدن است. این به شما یادآوری می‌کند که شما یک انسان زنده هستید، نه یک قطعه از ماشین.

مقاومت در برابر استرس کارمند دولتی یک کیفیت مادرزادی نیست. این توانایی است که در شرایطی که از شما مراقبت نمی‌کنند، از خود مراقبت کنید. این توانایی است که انسانی باقی بمانید، وقتی سیستم بر انسانیت شما فشار می‌آورد. این هنر است که مؤثر باشید، بدون اینکه به یک ربات تبدیل شوید. و مهم‌ترین چیز این است که حق ضعف دارید. زیرا تنها با پذیرفتن این که خسته شده‌اید، می‌توانید انرژی برای ادامه پیدا کنید.

Permanent link to this publication: