کودک و ورزش — این یک ارتباط ناپذیر است. اما ورزش با ورزش فرق دارد. چیزی که در ۵ سالگی مفید است، ممکن است در ۱۵ سالگی آسیب‌زننده باشد و برعکس. چگونه نوع ورزش را متناسب با سن انتخاب کنیم؟ آسیب نزنیم؟ و چه زمانی باید به ورزش بزرگ بپردازیم؟ مراحل رشد فیزیکی و روانی را بررسی می‌کنیم.

دوران پیش‌دبستانی (۳-۶ سال)

در این سن پایه‌گذاری می‌شود: انعطاف‌پذیری، هماهنگی، استقامت عمومی. وظیفه اصلی — نتایج نیست، بلکه عشق به حرکت است. گونه‌های ایده‌آل: شنا (قوی‌سازی ستون فقرات)، گیمناستیک (توسعه پلاستیک)، رقص، دو در قالب بازی. ممنوع: وزنه‌برداری سنگین، هنرهای رزمی با ضربات به سر. مهم: تشویق به تلاش، نه به پیروزی.

دوره ابتدایی (۷-۱۰ سال)

کودک حالا می‌تواند تمرکز کند، قوانین را دنبال کند. سرعت و دقت به خوبی توسعه می‌یابد. چه چیزی مناسب است: گونه‌های تیمی (فوتبال، بسکتبال)، تنیس، هنرهای رزمی (جودو، کاراته بدون مبارزه‌های شدید)، دوومیدانی. با احتیاط در برابر: اضافه بار (بیشتر از ۳-۴ تمرین در هفته). خطر: فرسودگی عاطفی به دلیل فشار والدین.

دوره پیش-پیش‌adoloscent (۱۱-۱۳ سال)

شروع دوره بلوغ. رشد ناگهانی استخوان‌ها، تغییرات هورمونی. سنی که بسیاری از ورزش‌ها به دلیل کمبود اعتماد به نفس کنار می‌گذارند. گونه‌های توصیه‌شده: ورزش‌های توسعه استقامت ( دوچرخه‌سواری، شنا، اسکی). همچنین: بسکتبال، والیبال. تحت ممنوعیت: بارگذاری‌های محوری بر ستون فقرات (هالتر). پشتیبانی روانی: دلسرد کردن، مقایسه نکردن.

دوره بزرگسالان (۱۴-۱۷ سال)

بدن تقریباً شکل گرفته است. می‌توان به تمرینات قدرتی با وزنه‌های متوسطی پرداخت. ورزش رقابتی: بارهای بالا مجاز است (تا ۶ تمرین در هفته). مهم: پیشگیری از آسیب‌ها (گرم‌کردن، خنک‌کردن، اطاق‌های ورزشی). در این سن مسیر حرفه‌ای تعیین می‌شود.

اصل اصلی برای همه سنین: ورزش باید لذت‌بخش باشد. اگر کودک قبل از تمرین گریه کند — این ورزش یا مربی او نیست.

© library.af

Permanent link to this publication: