زمان‌های آرزو: چرا ما این کار را انجام می‌دهیم و چه چیزی می‌خواهیم به دست آوریم

زمان‌گذاری آرزو یکی از عمومی‌ترین و قدیمی‌ترین اعمال انسانی است. ما این کار را انجام می‌دهیم وقتی ستاره‌ای می‌افتد، وقتی شمع‌های کیک را می‌فوتانیم، وقتی سکه را در چشمه می‌اندازیم یا وقتی سال نو می‌آید. این عمل از مرزهای فرهنگی عبور نمی‌کند، به سن و موقعیت اجتماعی بستگی ندارد. این عمل در هر یک از ما از دوران کودکی زندگی می‌کند. اما چرا؟ چه چیزی باعث می‌شود که ما موجودات عاقل قرن بیست و یکم به معجزه اعداد، زمان و تصادف‌های تصادفی ایمان داشته باشیم؟ و چرا، علیرغم تمام علم و پرسکون‌گرایی ما، ما همچنان آرزو می‌زنیم، حتی اگر می‌دانیم که هیچ کس به جز خود ما نمی‌تواند آن‌ها را تحقق بخشد؟

چرا انسان عاشق زمان‌گذاری آرزو است

دلیل اول نیاز به کنترل است. در دنیایی که اغلب به نظر می‌رسد که بی‌نظم و غیرقابل پیش‌بینی است، عمل زمان‌گذاری آرزو به ما احساس مدیریت آینده را می‌دهد. ما نمی‌توانیم بر آب و هوا، سیاست یا سلامت عزیزانمان تأثیر بگذاریم، اما می‌توانیم بلند کنیم یا در دل خود بگوییم: «من می‌خواهم، تا...». این عمل احساس اختیار را به ما بازمی‌گرداند، حتی اگر آن کاملاً نمادین باشد. از دیدگاه روان‌شناختی، زمان‌گذاری آرزو فرمتی از استراتژی مقابله است، روشی برای مقابله با عدم قطعیت.

دلیل دوم امید است. انسان موجودی است که در آینده زندگی می‌کند. ما نمی‌توانیم بدون انتظار چیزی خوب زندگی کنیم. زمان‌گذاری آرزو کریستالیزه امید است، تبدیل آن به شکل مشخص. وقتی آرزو می‌زنیم، به خودمان می‌گوییم: «من باور دارم که آینده می‌تواند بهتر از حال باشد». این بنادر روان‌شناختی قوی به ما کمک می‌کند که به جلو حرکت کنیم، حتی وقتی شرایط به ما برخلاف هستند.

دلیل سوم ریتویال است. انسان موجودی ریتویال است. ما به فعالیت‌های تکراری نیاز داریم که به زندگی ساختار و معنا می‌دهند. زمان‌گذاری آرزو یک ریتویال است که ما با دیگران به اشتراک می‌گذاریم. وقتی ما شمع‌های تولد را در جمع خانواده می‌فوتانیم یا آرزو می‌زنیم در شب سال نو، ما در یک عمل جمعی شرکت می‌کنیم که پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کند و احساس تعلق را فراهم می‌کند.

در نهایت، این بازی است. زمان‌گذاری آرزو بازی با سرنوشت، دنیا و خود است. ما می‌دانیم که هیچ کس تضمین نمی‌کند که آن‌ها را تحقق بخشد، اما همچنان بازی می‌کنیم، زیرا در اینجا عنصری از جادو وجود دارد که زندگی ما را کم‌رنگ‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر نمی‌کند.

چه آرزویی بیشتر از همه می‌زنند

اگر می‌توانستیم نظرسنجی آماری از تمام آرزوهایی که توسط بشریت زده شده است، نتایج قابل پیش‌بینی بود، اما همچنان احساس‌انگیز است. آرزوهای بیشتر از همه عشق، سلامت و خوشبختی برای عزیزان هستند. ما می‌خواهیم که عزیزانمان سالم باشند، تا بتوانیم «نصفه‌مان» را پیدا کنیم، تا در خانواده آرامش و توافق باشد.

در رتبه دوم آرزوهای مادی هستند. پول، خانه، ماشین، سفر، رشد شغلی. این نیز بخشی از طبیعت ماست: ما می‌خواهیم ثبات، امنیت و امکانات را برای راحتی و جذابیت زندگی فراهم کنیم. اما تحقیقات نشان می‌دهد که آرزوهای مادی با افزایش سن اغلب جای خود را به آرزوهای غیرمادی می‌دهند، وقتی که مردم زمان، روابط و آرامش درونی را بیشتر از چیزها می‌ارزند.

در رتبه سوم آرزوهای مرتبط با توسعه شخصی هستند. ما می‌خواهیم هوشمندتر، قوی‌تر و مطمئن‌تر شویم. ما می‌خواهیم از ترس‌هایمان خلاص شویم، چیزهای جدیدی یاد بگیریم و محدودیت‌های خود را پشت سر بگذاریم. این آرزوها نیاز عمیق ما به رشد و خودرایی را منعکس می‌کنند.

جالب است که بیایید توجه کنیم که بی‌мотря به زمینه فرهنگی، آرزوهای بیشتر از همه ثابت مانده‌اند. مردم آرزوهای یکسانی دارند، بی‌мотря بر اینکه کجا زندگی می‌کنند و به چه چیزی ایمان دارند.

چرا روز آرزو وجود دارد

روز آرزو یک تاریخ تصادفی نیست. این یک یادآوری نمادین است که ما حق داریم که آرزو کنیم. در دنیایی که ما همیشه مشغول هستیم، جایی که ما به ندرت می‌ایستیم تا به چیزی که واقعاً می‌خواهیم فکر کنیم، این روز یک مکث است. این روز ما را فرا می‌خواند که به یاد بیاوریم که زندگی نه تنها وظایف است، بلکه آرزوها نیز هستند.

تاریخ این جشنواره مشخص نیست، اما ظهور آن نشان‌دهنده نیاز عمیق انسان به قانونی‌سازی آرزوهای خود است. در غوغای روزمره، ما اغلب آرزوها را «برای بعد» می‌گذاریم، فکر می‌کنیم که آن‌ها چیزی جدی یا دست‌یافتنی نیستند. روز آرزو به ما اجازه می‌دهد که بدون احساس گناه آرزو کنیم. این روزی است که می‌توانیم خود را به عنوان یک کودک، کمی بی‌صبرانه و به این باور برسیم که آرزوهای ما می‌توانند تحقق یابند.

علاوه بر این، این روز نقش درمانی دارد. وقتی آرزو می‌زنیم، ما نه تنها آرزو می‌کنیم، بلکه آن را به زبان می‌آوریم، یعنی وجود آن را می‌پذیریم. پذیرش اولین قدم به سمت تبدیل آرزو به هدف است و هدف واقعیت است. روز آرزو همچنین یادآوری است که آرزوها خود به خود زندگی نمی‌کنند. آن‌ها تنها زمانی واقعیت می‌شوند که ما آن‌ها را به برنامه تبدیل کنیم.

در نهایت، روز آرزو جشنی از امید انسانی است. تا زمانی که این امید در ما زنده باشد، تا زمانی که به امکان چاره‌جویی ایمان داشته باشیم، ما زنده هستیم. و این شاید مهم‌ترین آرزویی است که می‌توانیم آرزو کنیم — اینکه به آرزو کردن ادامه دهیم.

Permanent link to this publication: