بر اساس بیشتر تحقيقات بزرگ، اپتیماست‌ها زندگی طولانی‌تری دارند. اما شیطان در جزئیات نهفته است: نقش کلیدی بیشتر از وجود انتظارات مثبت، عدم وجود پessi‌میزم است.

چیزی که داده‌ها می‌گویند

داده‌های نظارت بلندمدت نسبتاً پیوسته است.

اختلاف در طول عمر: تحقیقات معروف‌ترین نشان داد که زنان اپتیماست به طور میانگین چهارده و نه دهم درصد بیشتر از همسالان پessi‌میز خود زندگی می‌کنند، و مردان ده و نه دهم درصد بیشتر، از همسالان پessi‌میز خود. شانس رسیدن به هشتاد و پنج سالگی در اپتیماست‌ها یک و نیم تا هفت دهم برابر بیشتر است.

مرگ و میر: تحلیل مجموعه‌ای از پانزده تحقیق با مشارکت بیش از دویست هزار نفر نشان داد که اپتیماستی با کاهش ریسک مرگ زودرس مرتبط است. داده‌های دیگر نشان می‌دهند که هر ده نمره به سمت پessi‌میزم ریسک مرگ و میر را به نه دهم درصد افزایش می‌دهد.

نکته مهمی: برخی از دانشمندان فکر می‌کنند که اپتیماستی و پessi‌میزم دو جنبه یک مقیاس نیستند. تحلیل نشان داد که دقیقاً پessi‌میزم بالا رشد مرگ و میر را پیش‌بینی می‌کند، در حالی که خود اپتیماستی ممکن است هیچ محافظتی ندهد.

چرا این اتفاق می‌افتد

اپتیماست‌ها بیشتر به زندگی سالمی می‌پردازند: بیشتر می‌روند، بهتر تغذیه می‌کنند، کمتر سیگار و الکل مصرف می‌کنند. علاوه بر این، آنها بهتر با استرس مقابله می‌کنند، که به طور مثبت بر سیستم قلبی و عروقی تأثیر می‌گذارد.

زمینه فرهنگی

جالب است که نه همه تحقیقات این ارتباط را تایید می‌کنند. به عنوان مثال، در میان افراد مسن ژاپنی، اپتیماستی با طول عمر مرتبط نبود. دانشمندان معتقدند که در فرهنگ‌هایی که به تفکر مثبت نگاه متفاوتی دارند، این ارتباط ممکن است کار نکند.

اپتیماست‌های طولانی‌عمر: مثال‌های واقعی

تاریخ بسیاری از افرادی را می‌شناسد که تمایل مثبت و فعالیت آنها به آنها کمک کرده است که زندگی طولانی و پر از معنا‌ای داشته باشند.

• دیک وندایک (صد سال). بازیگر معروف، معروف به نقش برت در «مری پاپینز」， به صد سالگی رسید. او به عنوان کلید طول عمر خود بی‌گناهی و نگرش آرام به زندگی اشاره کرد. او حتی کتابی به نام «صد قانون زندگی تا صد سالگی: راهنمای اپتیماست برای زندگی شاد» نوشت.
• جین گودال (نود و یک سال). زیست‌شناس معروف و دفاع‌کننده از طبیعت که تا آخرین روزها فعال و مسافرت می‌کرد. در کتاب خود «کتاب امید» او دلایل برای اپتیماستی را حتی در صورت مواجهه با مشکلات جهانی به اشتراک می‌گذاشت. او نود و یک سال زندگی کرد، با حفظ وضوح ذهن و انرژی زندگی.
• هدا بولگار (صد و سه سال). کهنسال‌ترین روان‌درمانگر فعال در تاریخ. او تا نزدیک به آخرین روزها کار می‌کرد و معتقد بود که شادترین سال‌های او پس از شصت و پنج سالگی بود. او به بیماران خود «سالخوردگی» را می‌فروخت، و آنها را تشویق می‌کرد که این زمان آزادی و تجربه است.
• لئو لیشنکو (هشتاد و سه سال). هنرپیشه معروف روسی که در هشتاد و سه سالگی همچنان فعال و شاداب است. او به سوال در مورد راز اپتیماستی می‌گوید: زندگی با خوبی، هیچ چیز دیگری نیست. شکرگذاری به سرنوشت، مردم، خانواده.
• آلکساندر سولودوکا. هنرپیشه ارجمند بلاروس به عنوان قولی به نکته «پیشرفت و بالاتر رفتن» اشاره می‌کند و از وقتی که بیدار می‌شود تا لبخند می‌زند. او می‌گوید که فرد لبخنددار جذاب است، و فرد غمگین دفع‌کننده است.

پessi‌میزها: فلسفه در مقابل زندگی

در میان پessi‌میزهای معروف نیز برخی از شخصیت‌های برجسته وجود دارد، اما زندگی آنها اغلب تراژیک‌تر بود.

• آرتور شپنهاور (هفتاد و سه سال). معروف‌ترین فلسفه‌دان پessi‌میز، که جهان موجود را بدترین ممکن می‌نامید. با وجود فلسفه‌اش، او هفتاد و سه سال زندگی کرد — بر اساس معیارهای قرن نوزدهم، این سن بسیار قابل احترام بود. اما جالب این است که وقتی در شهرش وبا برپا شد، بزرگترین پessi‌میز به سرعت از مکان خطرناک خارج شد، انتخاب زندگی کرد.
• فلیپ ماینلندر (چهل و چهار سال). فلسفه‌دان آلمانی که پیرو شپنهاور بود. وفادار به نظریه خود که زندگی استبداد است، او در چهل و چهار سالگی خودکشی کرد. محققان اشاره می‌کنند که این مثال یک استثنا تراژیک است، اما نشان می‌دهد که به کجا می‌تواند پessi‌میزم افراطی منجر شود.
• میخائیل زوشکنکو (شصت و دو سال). ساتیر نویسنده برجسته شوروی، نویسنده داستان‌های طنز. اما او از افسردگی عمیق رنج می‌برد. یک حکایت معروف: زوشکنکو به پزشک با شکایت از غمگینگی آمد و پزشک به او توصیه کرد که داستان‌های زوشکنکو را بخواند که هر پessi‌میز را بخنداند. اما نویسنده با اندوه پاسخ داد: من خود زوشکنکو هستم.

نتیجه‌گیری

داده‌های علمی و زندگی انسانی در یک نکته متفق‌القول هستند: اپتیماستی نه تنها یک افزودنی خوشایند به زندگی است، بلکه عاملی است که می‌تواند طول عمر را افزایش دهد. اپتیماست‌ها بیشتر به عادات مفید توجه می‌کنند، بهتر با استرس مقابله می‌کنند و به زندگی علاقه بیشتری برای مدت طولانی‌تری دارند. اما پessi‌میزم، به ویژه پessi‌میزم افراطی، اغلب منجر به خود تخریب می‌شود.

البته، اپتیماست بودن به معنای نادیده گرفتن مشکلات نیست. این بیشتر توانایی دیدن آنها، اما اجازه ندهید که آنها زندگی شما را مدیریت کنند.

Permanent link to this publication: