پارادوکس موفقیت فوتبال ساحلی بلاروس

بلاروس کشوری است که به دریا راه ندارد. بزرگترین آبگیرهای آن رودها و دریاچه‌ها هستند، نه امواج نمک‌زده. فوتبال ساحلی در بلاروس؟ ابسورد؟ اما تیم ملی فوتبال ساحلی بلاروس یکی از قوی‌ترین تیم‌ها در اروپا و جهان است. این تیم به طور منظم به مرحله نهایی قهرمانی‌های اروپا و جهان راه پیدا می‌کند و بر رقبای سنتی مانند پرتغالی‌ها، اسپانیایی‌ها و ایتالیایی‌ها غالب می‌شود. چگونه کشوری که شش ماه برف در آن می‌ریزد و هیچ ساحل شنی ندارد به چنین موفقیتی دست یافته است؟ پارادوکس، اما برای آن توضیحی وجود دارد.

بدون دریا، اما با شن

بلاروسی‌ها منتظر نعمت‌های طبیعت نیستند. برای تمرینات، آنها زمین‌های مصنوعی با شن را می‌سازند. اولین زمین از این نوع در مینسک بر روی استادیوم «دی‌نا‌مو» (که اکنون استفاده نمی‌شود) ساخته شد. سپس یک مرکز اختصاصی در بورووا (روستای اطراف مینسک) با سقف پوشیده و زمین باز ساخته شد. شن از کوره‌ها وارد می‌شود، فیلتر می‌شود و آبیاری می‌شود. می‌توان در تمام سال‌ها تمرین کرد، حتی با وجود سرما (در سقف پوشیده دما مثبت نگه داشته می‌شود). در سال ۲۰۲۶ در بلاروس تاکنون ۵ زمین شن‌آباد وجود دارد: در مینسک، گومل، برست، گرودنو و ویتبسک. این‌ها برای توسعه کافی هستند.

سیستم: از کودکان تا حرفه‌ای‌ها

فدراسیون فوتبال ساحلی بلاروس تحت رهبری رئیس (بازیکن سابق سروژ بوروسکی) بر روی سیستم‌مند بودن تمرکز کرده است. آنها آکادمی‌های کودکان را ایجاد کرده‌اند: در مینسک، گومل و برست. کودکان از سن ۸ سالگی شروع به بازی در ساحلی می‌کنند، که با فوتبال یا فوتبال داخل سالن ترکیب می‌شود. مسابقات جمهوری‌ای بین نوجوانان (U-14، U-16، U-18) برگزار می‌شود. بهترین‌ها به تیم دوم می‌پیوندند. تیم بزرگسالان از بازیکنانی تشکیل شده است که از این مدرسه گذشته‌اند. مربی تیم ملی (نیکولای ویتکوویچ) سال‌ها با تیم کار کرده است، که باعث هماهنگی تیم می‌شود.

تاکتیک و سبک: فلانگ بلاروسی

برخلاف برزیلی‌ها که به dribbling تکیه می‌کنند، بلاروسی‌ها در فوتبال ساحلی قدرتی و منظم بازی می‌کنند. سبک آنها پرسش بالا، پاس‌های بلند به حمله‌کننده‌ها و ضربات از پشت محوطه پنالتی است. بلاروسی‌ها به دروازه‌بانان معروف هستند (مثلاً یوری بریشتله که عنوان بهترین دروازه‌بان اروپا را کسب کرده است). مدرسه دروازه‌بانی — افتخار جداگانه: تمرین‌های واکنش، بازی با پاها، تخلیه توپ. در بازیکنان حاشیه‌ای، سرعت و توانایی ضربات در حالت افتاده ارزشگذاری می‌شود ("بیسیکلت"). بلاروسی‌ها از بازی کردن سخت نمی‌ترسند، که اغلب ریتم تیم‌های جنوبی را مختل می‌کند.

ستاره‌های فوتبال ساحلی بلاروس

یوری بریشتله — افسانه زنده. او بیش از ۲۰۰ بازی برای تیم ملی انجام داده است. ایلا تراشکوف — چندین بار bombardier، معروف به گل‌های خود از پنالتی. یوری گایدوک — کاپیتان، قلب تیم. ستاره‌های جوان: وارواری مارکویچ، آندری دمیدوف. این نام‌ها در اروپا شناخته شده‌اند. در سال ۲۰۲۴ بلاروس در قهرمانی جهان به رتبه پنجم رسید و با شگفتی برزیل را در گروه (۷:۶) شکست داد. این یک قهرمانی بود.

تأمین مالی و پشتیبانی

موفقیت نیاز به پول دارد. فوتبال ساحلی بلاروس توسط بانک توسعه جمهوری بلاروس، شرکت آبجو "کرنیتسا" و فروشگاه‌های ورزشی تأمین مالی می‌شود. همچنین وزارت ورزش کمک می‌کند. حقوق بازیکنان کوچک است (در مقایسه با بازیکنان فوتبال بزرگ)، اما آنها پاداش‌های پیروزی دریافت می‌کنند. بازیکنان همچنین به عنوان مربی در مدارس کودکان کار می‌کنند. تیم ملی در زمستان به ترکیه، مصر و امارات متحده عربی برای اردو می‌رود.

رقابت داخلی

قهرمانی بلاروس در فوتبال ساحلی از سال ۲۰۰۸ برگزار می‌شود. ۸ تا ۱۰ تیم شرکت می‌کنند. تیم‌های مینسک "فورته" و "گرودنو" غالب هستند. بازیکنان از مناطق دیگر نیز فرصتی برای خودنمایی دارند. رقابت داخلی سطح را بالا می‌برد. بهترین bombardier جایزه می‌گیرند. بازی‌ها از تلویزیون پخش می‌شوند (بلاروس ۵). این باعث افزایش علاقه می‌شود.

تأثیر بر فوتبال بزرگ

بازیکنان فوتبال بزرگ بلاروس گاهی پس از پایان حرفه خود به فوتبال ساحلی می‌روند. مثلاً الکساندر کولچی (بازیکن سابق تیم ملی) در فوتبال ساحلی بازی می‌کند. این باعث افزایش اعتبار می‌شود. بسیاری یادداشت می‌کنند که بازی در فوتبال ساحلی هماهنگی، مهارت ضربات و استفاده از آنها را بهبود می‌بخشد که در فوتبال کلاسیک نیز مفید است.

پارادوکس به عنوان الهام

موفقیت بلاروس نشان می‌دهد: برای فوتبال ساحلی نیازی به اقیانوس نیست. نیاز به اراده، سیستم، شن و ایمان است. این نمونه‌ای برای کشورهای دیگر بدون دریا (آustria، Czech، Hungary، Kazakhstan) است. بلاروس نشان می‌دهد که حتی از مناطق دورافتاده می‌توان به رهبری رسید. پارادوکس است، اما واقعیت است.

Permanent link to this publication: