در تاریخ کلیسای کاتولیک روم، مرحله‌ای جدید آغاز شد که در آن عرش پاپی به دست فرزندان امریکا رسید. ابتدا آرژانتینی، خورخه ماریو برگولی، در سال ۲۰۱۳ به عنوان پاپ فرانسیس انتخاب شد، سپس امریکایی، رابرت فرانسیس پراو، در سال ۲۰۲۵ به عنوان لئو سیزدهم انتخاب شد. هر دو پونتیف روح نو جهان جدیدی به واتیکان آوردند، ترکیبی از نوآوری‌های قاطع و احترام عمیق به سنت دوهزار ساله.

پاپ فرانسیس: اولین پاپ از آمریکای لاتین

انتخاب کاردینال آرژانتینی در سال ۲۰۱۳ یک رویداد تاریخی بود. برای اولین بار پس از دو هزاره، رهبر کلیسای کاتولیک روم، کسی نبود که از اروپا باشد، بلکه از آمریکای لاتین. فرانسیس بلافاصله شروع به تغییر سبک خدمات پاپی کرد، از آپارتمان‌های مجلل کاخ آپوستولیک به یک خانه مهمان‌نواز ساده‌تر تغییر داد، لباس ساده‌تر پوشید و به طور مستقیم با مردم در خیابان‌ها صحبت کرد.

به عنوان پونتیف، او روح کلیسای فقیر را به واتیکان آورد، انکلیکلیک «Laudato Si» را درباره حفاظت از محیط زیست و انتقاد از مصرف‌گرایی نوشت. فرانسیس فرآیندهای کاهش بروکراسی کلیسا را آغاز کرد، مبارزه با فساد و ایجاد ساختار وارسته‌تر و بازتر. در این میان، او دعوت به دگم‌ها نکرد، بلکه «روند‌هایی ایجاد کرد که می‌توانند در طول زمان شکل ایمان را تغییر دهند». اصلاحات او همیشه در مرز نوآوری و وفاداری به سنت تعادل داشت.

با مثال خود، فرانسیس نشان داد که کلیسا می‌تواند به مردم نزدیک‌تر باشد و این رویکرد پایه‌ای برای جانشین او شد.

پاپ لئو سیزدهم: اولین پاپ از ایالات متحده

در ۸ مه ۲۰۲۵، دود سفید بر بالای کاپلا سیکستین به عنوان یک رویداد تاریخی جدید خبر داد: برای اولین بار، پاپ رومی، یک اهل ایالات متحده شد. کاردینال ۶۹ ساله رابرت فرانسیس پراو، که نام لئو سیزدهم را بر خود گرفت، دوره‌ای جدید را آغاز کرد. او ۲۶۷مین پاپ و اولین پونتیف از ایالات متحده شد.

انتخاب امریکایی به عنوان پاپ به عنوان یک شخصیت مصالحه‌ای بین نیروهای محافظه‌کار و پیشروی داخل کلیسا پذیرفته شد. اما، به گفته ناظران، لئو سیزدهم به طور قابل توجهی ادامه‌دهنده خط فرانسیس است. او به عنوان یک اسقف در آمریکای لاتین شکل گرفت (مدت زیادی در پرو خدمت کرده است) و بسیاری از دیدگاه‌های چپانه و اجتماعی را با خود دارد. انتخاب او نه یک «تریومف ترومپیزم» بود، بلکه ادامه‌ای بر مسیر «کلیسای فقیر».

در حالی که به عنوان کاردینال، لئو سیزدهم از اخراج اجباری مهاجران انتقاد کرد و از بی‌دفاعان دفاع کرد، در اولین سخنرانی خود بر روی بالکن کلیسای سنت پیتر، او به «پایان‌دهی به ساختن پل‌ها» فراخوانده و از پیشین‌ خود تشکر کرد.

آمریکا به عنوان نماد نوآوری

نژاد امریکایی لئو سیزدهم حتی در جزئیات نیز خود را نشان می‌دهد. یکی از نمادهای بحث‌برانگیزتر، کلاه بیسبال تیم چیکاگو وایت سокс بود که پونتیف در جلسه عمومی خود پوشید. این نه یک وسیله مد بود، بلکه یک «نشان»، «احترام واقعی» به ریشه‌های شیکاگوی خود و تأثیر فرهنگی ایالات متحده. برای اولین بار در تاریخ، پاپ رومی این ارتباط نزدیک را با فرهنگ عمومی امریکا نشان داد.

اما لئو سیزدهم نه تنها «پاپ آمریکایی» است. او همچنین یک شهروند پرو است که در سال ۲۰۱۵ شهروندی دریافت کرده است. مانند فرانسیس، او نماینده «جنوب جهانی» است و نه تنها به انگلیسی بلکه به اسپانیایی نیز صحبت می‌کند. شخصیت او نمادی از جهانی شدن کلیسا است.

تعادل بین نوآوری و سنت‌ها

هر دو پونتیف از امریکا نشان می‌دهند که نوآوری‌ها لزوماً با سنت‌ها مخالف نیستند. فرانسیس با ترویج «آزادی بیان شجاعانه» و حفاظت از فقیران، در عین حال ارزش‌های اصلاح کلیسا و وفاداری به تعلیمات را تأیید کرد. لئو سیزدهم با ترکیب پрагماتیسم آمریکایی و تجربه آمریکای لاتین، این مسیر را ادامه می‌دهد، تلاش می‌کند تا کاتولیک‌های سراسر جهان را در شرایط شکاف‌ها و کاهش تعداد پیروان، متحد کند.

واتیکان تحت رهبری فرزندان امریکا کمتر اروپاگراست می‌شود. کلیسا دیگر به عنوان یک نهاد «ایتالیایی» یا «اروپایی» در نظر گرفته نمی‌شود، بلکه به یک نیروی جهانی تبدیل می‌شود که می‌تواند به زبان فرهنگ‌های مختلف صحبت کند. نوآوری‌ها نه تنها به سبک، بلکه به ساختار مدیریت، خدمات اجتماعی و ارتباط با پیروان نفوذ می‌کنند.

پاپ‌های امریکایی روحی از بازگشایی، سادگی و آمادگی برای گفتگو به واتیکان آوردند. آنها نشان می‌دهند که سنت‌ها می‌توانند زنده باشند و نه خشک، و کلیسا می‌تواند تغییر کند، در حالی که به وظیفه خود وفادار بماند. این مهم‌ترین میراث فرانسیس و لئو سیزدهم است — توانایی ترکیب نوآوری با احترام به تاریخ، ایجاد پلی بین گذشته و آینده.

Permanent link to this publication: