پذیرش و ساخت زندگی جدید. این یک عمل نیست. این دو حرکت است: ابتدا رها کردن، سپس گرفتن. ابتدا توقف در مبارزه با آنچه که هست. سپس شروع به ایجاد آنچه که خواهد شد. اما بین آنها — شکافی. شکافی که در آن انسان زمین عادی خود را از دست می‌دهد. در این مقاله ما این راه را خواهیم پیمود: از انکار به پذیرش، از پذیرش به عمل، از عمل به زندگی جدید.

پذیرش چیست

پذیرش اغلب با تسلیم اشتباه می‌شود. اما پذیرش ضعف نیست. این شجاعت است که به حقیقت نگاه کنیم. وقتی می‌گوییم «من می‌پذیرم»، نمی‌گوییم «این به من خوش می‌آید». ما می‌گوییم: «من انرژی خود را صرف مبارزه با واقعیت نمی‌کنم». پذیرش شفافیت است. این ترک از توهم‌ها است. تنها زمانی که ما می‌پذیریم که وضعیت به این صورت است، می‌توانیم شروع به انجام چیزی با آن کنیم. تا زمانی که ما انکار می‌کنیم، ما در حالت سکون هستیم. پذیرش اولین قدم به سوی آزادی است.

چرا ما نمی‌پذیریم

ما نمی‌پذیریم، زیرا می‌ترسیم. می‌ترسیم که اگر از دست دادن را بپذیریم، آن نهایی خواهد شد. می‌ترسیم که اگر اشتباه را بپذیریم، ضعیف خواهیم شد. می‌ترسیم که اگر جهان ناعادلانه بودن را بپذیریم، معنای خود را از دست خواهیم داد. انکار یک محافظت است. اما محافظتی که دیگر کار نمی‌کند. انکار واقعیت را تغییر نمی‌دهد. آن تنها درد را به تأخیر می‌اندازد. و درد به تأخیر افتاده به درد مزمن تبدیل می‌شود. پذیرش، آزاد کردن از درد نیست. این انتخاب زندگی با درد است تا آن را به اولویت تبدیل نکند.

چگونه آنچه که نمی‌توان تغییر داد را بپذیریم

چیزهایی هستند که نمی‌توانیم تغییر دهیم. مرگ نزدیکان، بیماری غیرقابل درمان، شکست، گذشته. پذیرش این به معنای توقف در پرسیدن «چرا؟» و شروع به پرسیدن «چه کاری می‌توانم با آنچه باقی مانده انجام دهم؟» است. تکنیک: به خود اجازه دهید که غمگین شوید. به خود زمان دهید. به خود اجازه دهید که عصبانی شوید. اما پس از آن بپرسید: «چه کاری می‌توانم با آنچه باقی مانده انجام دهم؟». پذیرش این به معنای این نیست که باید خوشحال باشید. این به معنای این است که شما با مبارزه با باد متوقف می‌شوید و به دنبال باد مناسب می‌روید.

از پذیرش به عمل

پذیرش پایان نیست. این شروع است. وقتی شما واقعیت را پذیرفتید، ساخت شروع می‌شود. زندگی جدید از هیچ نمی‌آید. آن از آنچه باقی مانده ساخته می‌شود. از منابعی که وجود دارند. از روابطی که باقی مانده‌اند. از دانشی که به دست آورده‌اید. ساخت زندگی جدید نیاز به زمان، صبر و شجاعت دارد. اما آن از یک قدم کوچک شروع می‌شود. انجام چیزی که شما را به سوی جدید نزدیک‌تر می‌کند. حتی اگر این قدم بی‌معنا به نظر برسد.

ایجاد معنای جدید

زندگی قدیمی بر معانی قدیمی تکیه داشت. زندگی جدید به معانی جدید نیاز دارد. شاید شما شغل، روابط، سلامت خود را از دست داده‌اید. اما شما توانایی ایجاد معنا را از دست نداده‌اید. این یک امتیاز انسانی است. از خود بپرسید: «چه چیزی برای من مهم است؟ چه کاری می‌توانم انجام دهم تا این روز معنادار باشد؟». معنا آماده نیست. آن در فرآیند ایجاد می‌شود. از طریق توجه به دیگران، از طریق خلاقیت، از طریق جستجوی زیبایی. حتی در آثار ویران شده می‌توان مکانی برای باغ پیدا کرد.

موانع بر سر راه

زندگی جدید ترسناک است. او ناشناخته است. ما می‌توانیم شروع به ساخت کنیم و سپس متوقف شویم. این طبیعی است. مهم است که بفهمیم ترس نشانه‌ای نیست که شما نباید بروید. ترس نشانه‌ای است که شما به جایی می‌روید که رشد وجود دارد. موانع دیگر: عادت به ترحم بر خود، ترس از محکومیت، عدم اعتماد به نفس. برای غلبه بر آنها نیاز به پشتیبانی دارید. دوستان، روانشناس، جامعه. زندگی جدید را تنها به تنهایی بسازید. به دیگران اجازه دهید که در کنار شما باشند.

زمان به عنوان متحد

زندگی جدید در یک روز ساخته نمی‌شود. این یک فرآیند است. گاهی اوقات آن به آرامی پیش می‌رود. به نظر می‌رسد که هیچ چیز تغییر نمی‌کند. اما تغییرات در سطحی که فوراً دیده نمی‌شود رخ می‌دهد. مانند درختی که رشد می‌کند. تسلیم نشوید. به خود زمان دهید. به خود اجازه دهید که اشتباه کنید. به خود اجازه دهید که عقب بروید. مهم این است که ادامه دهید. حتی اگر قدم‌ها کوچک هستند. حتی اگر شما در یک چرخه راه می‌روید. در نهایت خواهید دید که شما دیگر در جایی نیستید که یک سال پیش بودید.

زندگی جدید، فراموشی زندگی قدیمی نیست

وقتی زندگی جدیدی می‌سازیم، نباید زندگی قدیمی را خط بزنیم. او بخشی از ما بود. ما می‌توانیم با احترام از آن یاد کنیم برای آنچه که به ما داده است. ما می‌توانیم آنچه که با ارزش بود را باقی بگذاریم. ایده‌ها، عادت‌ها، آدم‌هایی که باقی ماندند. زندگی جدید، شکست نیست، بلکه تغییر است. ما نمی‌شویم به دیگران تبدیل می‌شویم. ما بیشتر خودمان می‌شویم. بیشتر کامل. بیشتر آزاد. زیرا ما پذیرش کرده‌ایم و آنچه گذشته است و آنچه می‌آید.

پذیرش و ساخت زندگی جدید یک راه خطی نیست. این یک حلقه است. شما به موضوعات مشابه بازمی‌گردید، اما هر بار در سطح جدیدتری. به خود صبور باشید. به خود اعتماد کنید که حتی از خاکستر می‌توان گل رویید. و به خاطر داشته باشید: شما تنها نیستید. هزاران نفر این راه را می‌روند. و شما هم خواهید گذشت.

Permanent link to this publication: