جنون صورتی: چرا تقریباً همه بازیکنان جام جهانی ۲۰۲۶ در کفش‌های یک رنگی به میدان آمدند

مسابقه افتتاحیه جام جهانی ۲۰۲۶ بین مکزیک و آفریقای جنوبی. تماشاگران که برای فوتبال درجه یک آماده شده بودند، چیز عجیبی دیدند: از ۲۲ بازیکن تیم‌های اصلی، ۱۹ نفر در کفش‌های صورتی روشن به میدان آمدند. نه یک یا دو ستاره، نه یک برند، بلکه تقریباً همه. این یک اتفاق تصادفی نبود و یک توافق بین بازیکنان نبود. این یک هماهنگی بازاریابی بود که به سرعت به یک مضمون تصویری اصلی مسابقه تبدیل شد. چگونه شد که بزرگترین برندهای ورزشی جهان — Nike، Adidas، Puma، New Balance و Skechers — همزمان روی یک رنگ خاص سرمایه‌گذاری کردند؟

از سیاه به صورتی: چرخش رنگی دهه

هنوز ۳۰–۴۰ سال پیش، کفش‌های فوتبال فقط در یک رنگ — سیاه — تولید می‌شدند. در یک چهارم بعد از این، تولیدکنندگان همه رنگ‌های طیف رنگین‌کمان را بررسی کردند تا خود را نشان دهند و یک شکل فردی برای سفیران ستاره‌شان ایجاد کنند. اما در جام جهانی ۲۰۲۶، وضعیت کاملاً تغییر کرد: بازیکنان دوباره در کفش‌های یک رنگ به میدان آمدند — فقط این بار رنگ آن صورتی بود.

این یک نتیجه توافق پنهانی نبود. مانند بورن گولدن، رئیس Adidas توضیح داد که فرآیند توسعه مجموعه‌های جام جهانی ۲۰۲۶ در محرمانگی شدید انجام شد و رقبا از برنامه‌های یکدیگر مطلع نبودند. اما همه آنها بر اساس یک پیش‌بینی مشابه از آژانس مد روز WGSN استناد کردند که در سال ۲۰۲۴ پیش‌بینی کرد که رنگ اصلی تابستان ۲۰۲۶ «فوکسیا الکترونیکی» خواهد بود — یک رنگ نئون روشن که در مرز صورتی و بنفش قرار دارد. و همه برندها، در حالی که روی مجموعه‌های خود کار می‌کردند، حدود یک و نیم تا دو سال قبل از مسابقه، به طور مستقل به یک تصمیم تصویری مشابه رسیدند.

چرا صورتی: تضاد، دیده شدن و روان‌شناسی

انتخاب رنگ صورتی یک اتفاق تصادفی نبود. دلیل اصلی دیدنی بودن آن بود. رنگ صورتی روشن به طور ایده‌آلی با چمن سبز و خطوط سفید زمین تضاد دارد و به سرعت در تصویر تلویزیون، تکرارهای آهسته و ویدئوهای کوتاه که سپس در اینترنت پخش می‌شوند، به چشم می‌خورد. علاوه بر این، هیچ یک از ۴۸ تیم شرکت‌کننده در رنگ صورتی بازی نمی‌کنند، بنابراین کفش‌ها با اطاق‌های لباس ترکیب نمی‌شوند.

اما یک عامل روان‌شناختی نیز وجود دارد. مانند مانیجر Nike، Odin Nymark، تحقیقات شرکت نشان داد که ورزشکاران وقتی کفش‌های روشن و شجاعانه می‌پوشند، اعتماد به نفس بیشتری دارند. «وقتی شما چنین رنگی روشنی مانند صورتی می‌پوشید، باید واقعاً ماهر باشید تا در این کفش‌ها بازی کنید — او گفت. — این نوعی بیانیه است: \"من آنقدر ماهر هستم که می‌توانم این کفش را بپوشم\".

پارادوکس بازاریابی: تلاش برای برجسته شدن که به وحدت منجر شد

رئیس Adidas این واقعه را \"اتفاقی ناخوشایند\" نامید و به دلیل تعداد زیاد کفش‌های صورتی در مسابقه عذرخواهی کرد. برخی از روزنامه‌نگاران \"جنون صورتی\" را بزرگترین شکست بازاریابی در تاریخ صنعت ورزشی نامیدند. اما اشکال در اینجا بود که هر یک از برندها تلاش می‌کردند تا از بقیه برجسته شوند، اما در نهایت همه به یک فکر رسیدند و پاهای بازیکنان به یک جسم صورتی یکپارچه تبدیل شدند.

اما این تئوری که شکست است تنها تا حدی صحیح است. کفش‌های صورتی جدید خطوط فروش در فروشگاه‌های سراسر جهان رکورد زدند، بنابراین شرکت‌های لباس‌های ورزشی اهداف خود را به دست آوردند. مانند BBC: \"اشکال اینجاست که با این تعداد تولیدکننده، ممکن است طراحی آنها سخت‌تر از بقیه برجسته شود\".

کسی که در مد روز صورتی جا نیافت

با وجود غلبه کامل رنگ صورتی، استثناهایی نیز وجود داشت. مدل‌های صورتی به عنوان \"سرعت\" معرفی شدند که به بازیکنان حمله‌کننده بسیار مناسب است. دفاع‌ها بیشتر از رنگ‌های تیره انتخاب می‌کنند تا در مبارزات مشکل‌برانگیز توجه داوران را جلب نکنند. به عنوان مثال، دفاع تیم آلمان، آنتونیو رودیر، لگوی تولیدکننده را در کفش‌های سیاه خود پاک کرد.

ستاره‌هایی که قراردادهای شخصی دارند نیز مدل‌های منحصر به فرد دریافت کردند. لیونل مسی در کفش‌های سفید و آبی Adidas El Último Tango با نکات طلایی بازی کرد، و برای کریستیانو رونالدو، Nike کفش‌های طلایی کامل ایجاد کرد.

این چه معنایی برای آینده دارد

رونق صورتی در جام جهانی ۲۰۲۶ یک طوفان ایده‌آل است: هماهنگی مستقل تصمیمات بازاریابی، دقیق بودن در پیش‌بینی مد و تمایل برندها برای برجسته شدن در بزرگترین مسابقه. اما پارادوکس اصلی این است که تلاش برای منحصر به فرد بودن به نتیجه عکس منجر شد. مانند کارشناسان، این مورد می‌تواند به عنوان نمونه‌ای از اینکه چگونه تلاش برای منحصر به فرد بودن به یکپارچگی جهانی منجر شد، وارد تاریخ شود.

با این حال، هرچند که این حمله صورتی مورد انتقاد قرار گرفت، آن را بخشی از تاریخ تصویری جام جهانی تبدیل کرده است. ممکن است در چهار سال آینده ما جام جهانی ۲۰۲۶ را نه به خاطر گل‌ها و برندگان، بلکه به خاطر همین رنگ — رنگی که همه بازیکنان را، بدون توجه به قراردادها و اهدافشان، متحد کرد — به یاد بیاوریم.

Permanent link to this publication: