تا سال ۲۱۰۰، انسانیت احتمالاً با یک وضعیت ضد و نقیض روبرو خواهد شد: کاهش جمعیت و پیری در برخی مناطق با رشد و جوانی در مناطق دیگر ترکیب خواهند شد، و تکنولوژی‌ها، به ویژه هوش مصنوعی، به عنوان موتور اصلی اقتصاد خواهند شد. انتخاب کلیدی بین سناریوهای «خیلی کم، خیلی دیر» و «پرش بزرگ» خواهد بود.

جمعیت‌شناسی: اوج گذشت، جهان در حال پیری است

بر اساس پیش‌بینی‌های سازمان ملل، جمعیت زمین تا سال ۲۰۸۴ به حداکثر خواهد رسید حدود ۱۰,۳ میلیارد، سپس به آرامی کاهش خواهد یافت و تا سال ۲۱۰۰ به حدود ۱۰,۲ میلیارد خواهد رسید. دلیل اصلی کاهش بهره‌وری: کاهش تولد نوزادان: در بیش از نیمی از کشورهای جهان نرخ تولد جمعیت کمتر از سطح تولید (۲,۱ فرزند برای هر زن) است.

این باعث تغییر ساختار جمعیت به طور رادیکال خواهد شد.

• پیری. تعداد افرادی که بالای ۶۵ سال هستند بیش از دو برابر خواهد شد — از ۸۵۷ میلیون امروز تا ۲,۴ میلیارد تا سال ۲۱۰۰. سهم آن‌ها از ۱۰٪ به ۲۴٪ افزایش خواهد یافت. برای اولین بار در تاریخ، جمعیت سالمند و جوانان زیر ۲۵ سال با سهم تقریباً برابر خواهد بود.
• تغییر رهبران. چین، که پیش‌بینی می‌شود جمعیت آن از ۱,۴ میلیارد به ۶۳۳ میلیون کاهش یابد، جای خود را به هند خواهد داد. کشورهای آفریقایی (نیجریه، جمهوری دموکراتیک کنگو، اتیوپی، تانزانیا) به عنوان محرک‌های اصلی رشد جهانی خواهند شد.
• مهاجرت. برای کاهش تأثیرات پیری، کشورهای توسعه‌یافته مجبور خواهند شد یا تولد نوزادان را تشویق کنند یا مهاجران را به طور فعال‌تر جذب کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که اگر ورود مهاجران به طور کامل متوقف شود، سهم ایالات متحده در تولید ناخالص داخلی جهانی تا سال ۲۱۰۰ ممکن است از ۱۴,۴٪ به ۹,۲٪ کاهش یابد.

تکنولوژی‌ها: هوش مصنوعی به عنوان اساس اقتصاد و جنگ

تا سال ۲۱۰۰، تکنولوژی‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از اقتصاد و امنیت خواهند شد. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند که هوش مصنوعی و خودکفایی تعیین‌کننده قدرت جهانی خواهند بود.

آب و هوا و منابع: دو راه‌حل

آینده تا سال ۲۱۰۰ به سرعت اینکه جهان چقدر سریع از سوخت‌های فسیلی دست خواهد کشید، وابسته است. دو راه‌حل اساساً متفاوت وجود دارد.

• سناریوی «خیلی کم، خیلی دیر». با حفظ سیاست‌های فعلی و واکنش آهسته به چالش‌های اقلیمی، جهان با یک فروپاشی تدریجی مواجه خواهد شد: افزایش نابرابری، افزایش تنش‌های اجتماعی، کاهش دموکراسی و اکوسیستم‌ها. گرمایش جهانی ممکن است تا سال ۲۱۰۰ به ۳,۲ درجه سانتی‌گراد برسد که منجر به وقوع وقایع اقلیمی حاد، خشکسالی‌ها و آتش‌سوزی‌ها خواهد شد.
• سناریوی «پرش بزرگ». اگر انسانیت بتواند پنج چرخش فوق‌العاده را (مبارزه با فقر، کاهش نابرابری، گسترش حقوق زنان، تغییر نظام غذایی و انرژی) تحقق بخشد، شانس دارد که گرمایش جهانی را در محدوده ۲ درجه سانتی‌گراد نگه دارد و رفاه پایدار ایجاد کند. این نیازمند سطح بی‌سابقه‌ای از همکاری بین‌المللی خواهد بود.
• منابع و فروپاشی. برخی مدل‌های سیستم‌های دینامیک نشان می‌دهند که با حفظ روند فعلی، رشد اقتصادی جهانی ممکن است تا این قرن به اوج برسد و به فروپاشی تبدیل شود به دلیل تمام شدن منابع و آسیب‌های اقلیمی.
• جریان‌های اقیانوسی. ازدحام احتمالی جریان‌های اقیانوسی بعد از سال ۲۱۰۰ با افزایش تخلیه‌های بالای کربن باعث کاهش ناگهانی سرمای اروپا و تغییر بارش‌های مناطق گرمسیری خواهد شد.

نتیجه‌گیری: قرن وفور یا قرن فروپاشی

پیش‌بینی‌های سال ۲۱۰۰ یک تصویر واحد را نشان نمی‌دهد، بلکه یک راه‌حل را بازگذاشته است. سناریوهای خوشبینانه نشان می‌دهند که با افزایش اقتصاد به ۲,۶٪ در سال و سرمایه‌گذاری‌های گسترده در انرژی سبز، حتی قشرهای فقیرتر جامعه نیز می‌توانند به سطح امروزه سوئیس زندگی کنند. جهان از نظر اقتصادی ۸,۵ برابر بزرگ‌تر خواهد شد و جمعیت به ۱۲ میلیارد خواهد رسید.

اما بدون اقدامات سیاسی قاطع، انسانیت در خطر سقوط به سناریوی فروپاشی تدریجی خواهد بود، جایی که پیشرفت فناوری و ثروت به طور نابرابر بسیار ناهمگون توزیع خواهند شد در برابر بحران‌های اقلیمی.

Permanent link to this publication: