چرا بچه‌ها در روز سنت مارتن با چراغ‌های کوچک راه می‌روند؟ نماد روشنایی در سنت‌های پیش‌مسیحی و مسیحی

هر سال در ۱۱ نوامبر، با فرا رسیدن شب‌های زودرس، در آلمان، اتریش، بخشی از سوئیس، هلند، فلاندر و مناطق دیگر اروپای مرکزی، خیابان‌های شهرها و روستاها با راهپیمایی‌های چراغ‌های چرخان (Laternenumzug) روشن می‌شوند: صدها کودک با چراغ‌های دست‌ساز پر رنگی (Laternenumzug) آواز می‌خوانند تا به سنت مارتن تبریک بگویند. این سنت شاعرانه، که به نظر می‌رسد یک جشن کودکانه ساده است، در واقع یک پدیده فرهنگی و تاریخی پیچیده است که در آن مراسم‌های agrarian پیش‌مسیحی، آیین‌های مسیحی و آموزش اجتماعی در هم تنیده‌اند.

هسته تاریخی: دو افسانه از سنت مارتن

مارتین تورسکی (حدود ۳۱۶–۳۹۷ میلادی) یکی از شخصیت‌های محبوب در مسیحیت غربی است. از زندگینامه او برای سنت، دو امر مهم است:

1. تقسیم پوشش (نیمه با بی‌خانمان). در حالی که یک سرباز رومی بود، مارتین در دروازه آمین با یک بی‌خانمان لرزان برخورد کرد. با شمشیر خود پوشش نظامی خود را به دو نیمه تقسیم کرد و یک نیمه را به بی‌خانمان داد. در شب بعدی، او در رویا به خدای خود ظاهر شد که با نیمه‌ای از پوشش پوشیده بود و به فرشتگان گفت: «مارتین، هنوز فقط یک معرفی‌شده (یعنی آماده برای کفاره) بودم، این لباس را به من پوشاندی». این عمل مهربانی (caritas) به عنوان فضیلت مرکزی، با این مقدس مرتبط شد.

2. مخفی شدن در گله و انتخاب به عنوان اسقف. بر اساس افسانه، وقتی ساکنان تور تصمیم گرفتند مارتین را به عنوان اسقف خود انتخاب کنند، این روحانی ساده‌لوح، که از این افتخار خودداری می‌کرد، در یک گله مخفی شد. اما گوسفندان جیغ زدند و مکان او را فاش کردند. این داستان خنده‌دار، که احتمالاً از دوران بعدی است، ارتباط مقدس با قوسی را توضیح داد که تبدیل به غذای سنتی روز سنت مارتن (Martinsgans) شد.

ریشه‌های پیش‌مسیحی: آتش در شروع «زمان تاریک» سال

تاریخچه ۱۱ نوامبر به صورت تصادفی انتخاب نشده است. در تقویم رومی این روز جشن وینالیوس بود – پایان تولید شراب. اما برای قوم‌های کلت و ژرمنی این زمان دارای معنای عمیق‌تری بود. این زمان در آغاز زمستان از نظر نجومی بود و با مراسم‌های مهمی مرتبط بود:

• پایان سال کشاورزی: بازار جمع‌آوری شده بود، دام‌هایی که برای تغذیه زمستان مورد استفاده قرار نمی‌گرفتند، ذبح شدند. این زمان جشن‌هایی بود که گوشت (شامل گوشت قوسی) در فراوانی بود.

• جشن‌های مذهبی روشنایی: آمدن به تاریک‌ترین زمان سال باعث ترس از نیروهای تاریکی و هرج و مرج می‌شد. برای حمایت از «سوختن» خورشید، مردم آتش‌ها، فانوس‌ها و چرخ‌های آتش را روشن می‌کردند که از تپه‌ها به پایین می‌چرخیدند. آتش نماد پاکسازی، حفاظت و امید به بازگشت خورشید بود. این دوره در ژرمن‌ها با خدای باروری و جنگ ووتان (اُدین) مرتبط بود که باور می‌شد که شکارهای وحشیانه‌اش در آسمان زمستانی پرواز می‌کند.

• شماره مقدس ۱۱: ۱۱ نوامبر یازدهمین روز از یازدهمین ماه است. در نحستاری عوام، شماره ۱۱ به عنوان «غیرعاقل»، گذرنده، بین شماره کامل ۱۰ و شماره مقدس ۱۲ قرار دارد. این شماره نشان‌دهنده یک گذرگاه بین‌جهانی است، زمانی که مرز بین جهان انسان‌ها و روح‌ها نازک می‌شود و نیاز به حفاظت خاصی (به صورت آتش) وجود دارد.

ترکیب سنت‌ها: چگونه مسیحیت سنت‌های قدیمی را مقدس کرد

کلیسا، برای رانده شدن از عادات مذهبی، نه تنها آنها را ممنوع نکرد، بلکه آنها را با محتوای جدید مسیحی پر کرد. شخصیت سنت مارتن به عنوان یک « جایگزین ایده‌آل» بود:

• آتش و نور از یک محافظه‌کار زرتشتی به نماد نور ایمان مسیحی، مهربانی و روشنایی معنوی که سنت به ارمغان می‌آورد، تبدیل شد.

• جشن‌های پاییزی با داستان قوسی توضیح داده شد.

• تاریخچه ۱۱ نوامبر نه تنها با جشن‌های مذهبی مذاهب پیرامون این تاریخ، بلکه با روز مرگ مارتین (۱۱ نوامبر ۳۹۷ میلادی) همزمان شد، که به طور کامل در تقویم تثبیت شد.

بنابراین، راهپیمایی با چراغ‌ها نسخه مسیحی قدیمی‌ترین راهپیمایی‌های آتشین است، جایی که سنت مارتن، اغلب به عنوان یک سوار در پوشش قرمز (یادآوری گذشته نظامی او)، مردم را از تاریکی به سوی روشنایی هدایت می‌کند.

معنا آموزشی و اجتماعی در دوران مدرن

امروز برای کودکان و جامعه، جشن چندین عملکرد واضح و عملی دارد:

1. الگوبرداری از خوبی و شفقت: با استفاده از داستان ساده و روشن از تقسیم پوشش، به کودکان ارزش‌های مهمی مانند کمک ناشی از رضایت و توجه به همسایگان آموزش داده می‌شود. فانوس در دست کودک به عنوان یک « آتش مهربانی شخصی » او در جهان است.

2. مغلوب کردن ترس از تاریکی: راهپیمایی رituale و شادی با چراغ‌ها در شب‌های تاریک، به کودکان کمک می‌کند تا در محیطی امن و جشنانه با ترس از تاریکی خود به طور مؤثر مقابله کنند و آن را به یک تجربه مثبت از جامعه و زیبایی تبدیل کنند.

3. ساخت جامعه و میراث: تهیه فانوس‌ها در مهدکودک یا مدرسه، یادگیری آوازها (Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne... یا Ich geh' mit meiner Laterne) و خود راهپیمایی – رituels جمعی قوی هستند که پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کنند و کد فرهنگی را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کنند.

4. ارتباط با چرخه‌های طبیعی: جشن به طور آرام یک تغییر مهم در طبیعت را یادآوری می‌کند – پایان پاییز و ورود به زمستان، و به کودکان یاد می‌دهد که ریتم‌های سال را ببینند و به آنها احترام بگذارند.

نکته جالب: شکل فانوس‌ها اغلب بی‌دلیل نیست. علاوه بر نمادهای سنتی ستاره و ماه، کودکان فانوس‌هایی در شکل آسیاب‌ها، خانه‌ها، کشتی‌ها و البته قوسی حمل می‌کنند. این نمادها به زندگی کشاورزی و افسانه‌های سنت مارتن اشاره دارند. در برخی مناطق پس از راهپیمایی، کودکان به خانه‌ها می‌زنند، آواز می‌خوانند و شیرینی‌ها دریافت می‌کنند (این عرف به عنوان یک پیش‌نمونه از هالووین آمریکایی و کولادو است).

نتیجه‌گیری

فانوس‌های کودکان در روز سنت مارتن نه تنها یک بازی زیبا است. این یک لایه زنده از فرهنگ اروپایی است که آتش زرتشتی، که از دوزخ دفع می‌کند، با متافیورای مسیحی روشنایی معنوی ترکیب شده است و افسانه‌های قرون وسطی درباره مقدس شفقت‌آمیز مارتین به شکل یک ریتوئال آموزشی مدرن درآمده است. با حمل شعله خود در تاریکی نوامبر، کودک به طور ناخودآگاه راهی را تکرار می‌کند که هزاران نسل پیش از او در این زمان سال آتش روشن می‌کردند – تا گرم شوند، محافظت شوند، خورشید را حمایت کنند و در نهایت، پیروزی نور، خوبی و سخاوت انسانی را بر سرما، تاریکی و خودخواهی تثبیت کنند. این یک روش عمیق و عملی است که در سطح ناخودآگاه آموزش می‌دهد: حتی کوچک‌ترین شعله در دست یک کودک در تاریکی بزرگ معنوی اهمیت دارد.

Permanent link to this publication: