گمرک با اجازه (عنوان اصلی - Rien à déclarer) — یک کمدی فرانسوی از سال ۲۰۱۰ است که از دقیقه‌های اول با ابسوردی که رخ می‌دهد، بیننده را به خنده می‌اندازد و او را تا حدی که به درد بخورد می‌خنداند. این نه فقط یک فیلم درباره مرز است، بلکه داستانی است درباره دو همسایه که نمی‌توانند یکدیگر را تحمل کنند و مجبورند با هم بمانند زیرا اروپا این را فرمان داده است.

درباره اینکه فیلم واقعاً چه چیزی است

داستان در اواخر سال ۱۹۹۲ در مرز فرانسه و بلژیک رخ می‌دهد[citation:4][citation:6]. قهرمان اصلی — روبن وندروود (بنیو پولورد)، یک گمرکدار بلژیکی. او به طور بیمارگونه از فرانسوی‌ها متنفر است. نه فقط دوست ندارد، بلکه به طور جدی از فرانکوفوبی خود رنج می‌برد[citation:1][citation:8]. او با تلاشی خاص ماشین‌های دارای پلاک فرانسوی را بازرسی می‌کند و راه‌های طولانی ایجاد می‌کند و در شب‌ها به طور مخفیانه ستون‌های مرزی را به داخل سرزمین فرانسه حرکت می‌دهد تا بلژیک را گسترده‌تر کند[citation:4].

همکار او از سوی دیگر مرز، ماتیاس دوکاتور (دانی بون) است. برخلاف روبن، او آرام و مهربان است. فقط یک مشکل وجود دارد: ماتیاس یک سال است که به طور مخفی با خواهر کوچک روبن، لویز، دیدار می‌کند و تصمیم دارد به او پیشنهاد ازدواج بدهد[citation:1][citation:8]. در چنین شرایطی نمی‌توان به راحتی با پدر زن آینده ارتباط برقرار کرد — این یک مأموریت غیرممکن است.

و حالا سیاست نیز دخالت می‌کند. در سال ۱۹۹۳، کشورهای اتحادیه اروپا پیمان شنگن را امضا می‌کنند که کنترل پاسپورت در مرزها را لغو می‌کند[citation:4][citation:6]. پست‌های گمرکی ثابت حذف می‌شوند و به جای آن گروه‌های مشترک فرانسوی-بلژیکی موبایل ایجاد می‌شوند. روبن و ماتیاس مجبور می‌شوند تا به عنوان همکاران در یک ماشین به مرز پاتруلی کنند[citation:1][citation:5]. آن‌ها باید به طور کامل در منطقه مرزی حرکت کنند، در عملیات مشکوک برای دستگیری قاچاقچیان شرکت کنند و در عین حال مشخص کنند که کدام یک از آن‌ها ملی‌گرا بیشتر است.

کسی که فیلم را گرفته و کسی که بازی کرده است

فیلم توسط دانی بون گرفته شده است — یک کمدی مشهور فرانسوی، نویسنده کمدی پرطرفدار «بوبرو پورهولار» (۲۰۰۸)[citation:3][citation:4]. او با همسر خود یعال بون صحنه‌نویسی را نوشته است[citation:4]. این دومین پروژه مشترک آن‌هاست و آن‌ها به همان روش رفتند: دوباره یک مناقشه اجتماعی تند را به عنوان زمینه برای یک کمدی موقعیت انتخاب کردند.

بنیو پولورد نقش قهرمان بلژیکی فرانکوفوب را بازی کرده است به طوری که متن به طور خاص برای او نوشته شده است[citation:6][citation:10]. شخصیت او یک ملی‌گرای کاریکاتوری است که هر چیز کوچکی را بهانه‌ای برای نمایش برتری ملت خود می‌داند. دانی بون، در عین حال، نقش یک فرانسوی دوست‌داشتنی و ساده‌لوح را بازی کرده است که به همسایه بلژیکی خود با لبخندی ساده‌لوحانه نگاه می‌کند[citation:9].

یک واقعیت جالب: فیلم‌برداری در یک پست واقعی مرزی فرانسوی-بلژیکی انجام شد و برای اولین بار در تاریخ سینما، یک کنفرانس مطبوعاتی برای فیلم قبل از شروع فیلم‌برداری برگزار شد — چون انتظارات عموم بسیار بالا بود[citation:1]. بودجه فیلم ۲۲ میلیون یورو بود — دو برابر بیشتر از فیلم قبلی بون[citation:1].

چه چیزی از تماشای فیلم انتظار می‌روید

کمدی در این فیلم بر اساس خودیاری فرانسوی و تمسخر همسایگان ساخته شده است. بلژیکی‌ها در این کمدی به عنوان عقب‌مانده‌های محلی نشان داده می‌شوند که کشور خود را به طور کامل می‌ستایند و به هر چیزی فرانسوی با تردید نگاه می‌کنند[citation:3]. فرانسوی‌ها به عنوان همیشه ناراضی و خودشان را بهتر از همه می‌دانند[citation:7]. فیلم پر از صحنه‌های گротسک است: مثلاً روبن با جدیت کامل ثابت می‌کند که ویفر بلژیکی نه غذاست، بلکه نماد افتخار ملی است.

در عین حال، خط داستانی عاشقانه نیز در حال پیشرفت است. روابط ماتیاس و لویز از روبن مخفی است و وقتی حقیقت فاش می‌شود، شرایط به اوج می‌رسد[citation:1][citation:9].

و البته، بخش داستانی جاسوسی: در منطقه مرزی یک گروه قاچاقچی مواد مخدر فعالیت می‌کند که سعی می‌کند یک محموله بزرگ را جابجا کند. روبن و ماتیاس به طور تصادفی در یک عملیات برای دستگیری آن‌ها درگیر می‌شوند[citation:2][citation:6].

مفهوم اصلی فیلم

لاین‌موتیف کمدی — «گرایش بین هر کسی». در طول فیلم، روبن و ماتیاس به تدریج به همدیگر علاقه‌مند می‌شوند و می‌فهمند که پیش‌داوری‌های آن‌ها تنها استرآتیотип‌هایی بودند که توسط جامعه و خانواده تحمیل شده بود[citation:6][citation:7]. همانطور که یکی از شخصیت‌ها می‌گوید، «جهان برای همه مردم است»[citation:6]. جالب اینجاست که روبن که به پسر خود یاد می‌دهد که فرانسوی‌ها را بکشد، در نهایت این اصل را نقض می‌کند[citation:6].

با اینکه کمدی از نظر محبوبیت به «بوبرو پورهولار» باخت، اما این فیلم گرم، احساسی و مهم‌تر از همه، واقعاً خنده‌دار شد[citation:3][citation:9]. این یک انتخاب عالی برای شب‌هایی است که می‌خواهید از دردسرهای درام‌های جدی خلاص شوید و به طور کامل بخندید.

Permanent link to this publication: