فوتبال — بازی میلیون‌ها نفر. متاسفانه، گاهی اوقات شور و هیجان در جایگاه‌ها به خشونت، دعوا و آشوب می‌انجامد. اما کشورهایی هستند که طرفداران آن‌ها ثابت می‌کنند که فوتبال می‌تواند جشن باشد، نه میدان جنگ. حمایت آن‌ها هنر است، احترام به رقیب و عشق به بازی، نه تخریب. چه کسانی هستند، طرفداران فوتبال صلح‌آمیزترین در جهان؟

ژاپن: پاکی و سکوت به عنوان ایده ملی

طرفداران ژاپنی در سراسر جهان شناخته می‌شوند. پس از بازی‌ها، آن‌ها در جایگاه‌ها می‌مانند تا زباله‌ها را جمع کنند. این یک کمپین تبلیغاتی نیست، بلکه بخشی از فرهنگ است. در جام جهانی ۲۰۱۸ در روسیه، ژاپنی‌ها همه را شگفت‌زده کردند: پس از شکست از بلژیک، نه تنها بسته‌های خود را جمع کردند، بلکه در اتاق رختکن نیز تمیز کردند و یادداشت تشکر به زبان روسی گذاشتند. صدای آن‌ها منظم است، اما نه تهاجمی. آن‌ها رقیبان را تحقیر نمی‌کنند، بلکه به گل‌های زیبا تشویق می‌کنند، حتی در دروازه خود. علاوه بر این، طرفداران ژاپنی به ندرت با پلیس یا طرفداران کشورهای دیگر درگیر می‌شوند. دلیل این است که آموزش آن‌ها به احترام به فرهنگ دیگران و نظم عمومی برتر است. حتی پس از خروج تیم ملی، آن‌ها هیچگونه تخریب ویرانی نمی‌کنند، بلکه با اشک و احترام به تیم تشکر می‌کنند.

ایسلند: کریچ وudes و محیط خانوادگی

ایسلند کوچک در جام جهانی ۲۰۱۶ به عنوان یک معجزه فوتبالی شناخته شد، اما نه تنها به خاطر بازی. طرفداران آن‌ها به جهان «کریچ وudes» — هماهنگی ضرب و نفخ و نفس‌کشیدن دادند که استادیوم را با قدرت اولیه پر می‌کند. اما پشت این قدرت خشونت نیست. طرفداران ایسلندی معمولاً خانواده‌های کامل با فرزندان هستند. آن‌ها برای تورنمنت‌ها به منظور صلح آمیز می‌آیند، اغلب با لباس‌های ملی و دختران بر دوش. کشوری با جمعیت کمی بیش از ۳۰۰ هزار نفر نمی‌تواند ارتش آشوبگران را داشته باشد. حمایت آن‌ها وحدت است، نه ترس. حتی پس از شکست‌ها، آن‌ها به تیم و رقیبان تشویق می‌کنند و آشوب در جایگاه‌ها یک امر نادر است.

نیوزیلند: کویی‌های خندان

طرفداران نیوزیلندی (All Whites در فوتبال و All Blacks در راگبی) به دوستی‌شان معروف هستند. آن‌ها به ندرت در درگیری‌ها شرکت می‌کنند، زیرا کشور از مرکز فوتبال اروپا دور است و فرهنگ ماوری آن‌ها پذیرایی را تقدیر می‌کند. در جام جهانی ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی، نیوزیلندی‌ها با اجرای یک نمایش رقص هاکا، اما بدون خشونت، برگزار کردند. آن‌ها با مردم محلی عکس گرفتند، آهنگ‌ها را خواندند و دعوا نکردند. عوامل مؤثر: کم‌جمعیت بودن (به صورت گروه‌های کوچک سفر می‌کنند، جایی که هر کسی هر کسی را می‌شناسد)، عدم وجود سنت‌های آشوبگرانه فوتبال (فوتبال در آنجا محبوب است، اما نه به اندازه‌ای که به جنگ بپردازد) و سطح زندگی بالا.

آلمان: حمایت سازمان‌یافته بدون آشوب

آلمان اغلب به خاطر درگیری‌های طرفداران انگلیسی و هلندی در گذشته یاد می‌شود، اما طرفداران مدرن آلمانی نمونه‌ای از مدارکیت هستند. آن‌ها فرهنگ «Kurvekultur» (فرهنگ جایگاه هواداران) را با پرچم‌ها، شعارها و آهنگ‌ها ایجاد کرده‌اند، اما بدون درگیری. شکست را به صورت ساکت یا تشویق پذیرفته می‌کنند، و پیروزی را با شادی، اما نه تخریب. باشگاه هواداران تیم ملی آلمان با پلیس و فدراسیون همکاری می‌کند تا خشونت را کاهش دهد. چرا؟ زیرا کشور پس از جنگ به تجدید نظر در خشونت پرداخت، و در دهه ۱۹۸۰، دولت به شدت با آشوبگران فوتبال مبارزه کرد، سیستم «بولر-مدیریت» ایجاد کرد. امروز هواداران آلمانی به خاطر انتقاد از نژادپرستی و تجاری‌سازی فوتبال معروف هستند، اما آن‌ها این کار را به آرامی انجام می‌دهند — با بیلبوردها و فلاش‌موب‌ها، نه دعوا.

فنلاند و سوئد: آرامش شمالی

اسکاندیناوی‌ها به تعادل شناخته می‌شوند. طرفداران فنلندی، که به عنوان «ультراتراس» شناخته می‌شوند، بیشتر بر نمایش‌های بصری تمرکز دارند تا دعوا. طرفداران تیم ملی سوئد به صورت دوستانه گروه‌های دوستانه‌ای سفر می‌کنند، فوتبال را به عنوان یک هنر می‌پندارند. سطح اعتماد آن‌ها به پلیس بالا است و خشونت توسط جامعه محکوم می‌شود. در جام جهانی ۲۰۲۰ (۲۰۲۱)، طرفداران سوئدی با طرفداران دانمارکی یک اقدام ضد نژادپرستی را سازماندهی کردند، نه تحریک.

چرا این طرفداران صلح‌آمیز هستند

دلایل متعددی وجود دارد. سطح زندگی و آموزش بالا خشونت را کاهش می‌دهد. فرهنگی که جمع‌آوری زباله‌ها و نگذاشتن مزاحمت برای دیگران یک امر عادی است. عدم وجود سنت‌های باشگاه‌های فوتبال (گروه‌های آشوبگرانه سازمان‌یافته). کار قوی باشگاه‌های هواداری و پلیس برای پیشگیری از خشونت. و مهم‌تر از همه، نگرش به فوتبال به عنوان یک نمایش، نه جنگ. متاسفانه، در برخی از کشورها (انگلستان دهه ۸۰، ایتالیا، ترکیه، آرژانتین) خشونت وجود داشته یا وجود دارد. اما مثال ژاپن، ایسلند، نیوزیلند نشان می‌دهد: می‌توان با شور و هیجان بازی کرد، اما همچنان انسان بود.

نتیجه‌گیری

طرفداران صلح‌آمیز در صدای بلندتر از طرفداران خشن نیستند. آن‌ها محیط جشن را ایجاد می‌کنند، خانواده‌ها و کودکان را به استادیوم‌ها جذب می‌کنند، فوتبال را دسترس‌پذیر و امن می‌کنند. راز آن‌ها احترام است. احترام به رقیب، به فرهنگ دیگران، به قوانین. شاید روزی هواداران همه کشورها بفهمند: پیروزی نیازی به تخریب ندارد، و عشق به تیم خود نیازی به نفرت از دیگران ندارد.

Permanent link to this publication: