در میان محله‌های سبز پاریس، در شرق جنگل بولون، یک گوشه‌ای پنهان است که زمان به طور خاصی جاری می‌شود. رزاری بگاتل (Roseraie de Bagatelle) نه تنها یک مجموعه از گل‌هاست. این باغ فلسفی، یادبود عشق انسان به زیبایی و یک تاریخ زندگی باغبانی است. برخلاف ورسای با هندسه قدرت، بگاتل یک پناهگاه رمانتیک است، جایی که رز به عنوان نماد پادشاهی نیست، بلکه یک وسیله از زیبایی است.

هدیه‌ای که در ۶۴ روز ساخته شد

تاریخ پارکی که رزاری در آن قرار دارد، به سال ۱۷۷۵ برمی‌گردد. کنت د آرتوا، برادر لوئی شانزدهم، یک ملک خرید و با ماریا آنتونیتا رقابت کرد که یک قصر را در دو ماه بسازد. معماران پاریسی در ۶۴ روز کار کردند — قصر بگاتل (که به معنای "بی‌اهمیت" است) به دنیا آمد. اما رزاری خیلی بعدتر، در سال ۱۹۰۵، به وجود آمد. آن را معروف‌ترین پرورش‌دهنده‌ی رز، ژول گرو (Jules Gravereaux)، ایجاد کرد که هدف جسورانه‌ای برای خود قرار داد — جمع‌آوری همه‌ی گونه‌های شناخته‌شده از رز در جهان. تا سال ۱۹۱۴، مجموعه بیش از ۸۰۰۰ نوع را شامل می‌شد. امروز — حدود ۱۰ هزار نوع، از جمله رزهای وحشی از هیمالیا و شگفتی‌های جدیدترین انتخابات.

معماری باغ: سبک انگلیسی و ظرافت فرانسوی

برخلاف باغ‌های منظم (مانند ورسای)، جایی که رزها به شکل‌های هندسی برید شده‌اند، بگاتل یک پارک منظره‌ای با راه‌های پیچ‌درپیچ، کلاس‌های نیم‌دایره‌ای، و ابواب، که با رزهای پیچیده شده، است. ترکیب بر اساس تضاد‌ها ساخته می‌شود: شارب‌های بلند با گیاهان پوشاننده خاک، چای‌های پیوندی با رزهای قدیمی "گالیک" (Rosa gallica officinalis). در مرکز یک چشمه با نیلوفارها قرار دارد، که اطراف آن گونه‌هایی کاشته شده‌اند که در آب منعکس می‌شوند. باغ به گونه‌ای طراحی شده است که در هر فصل (از مه تا اکتبر) یک نقطه خاص به طور خاص زیبا شود. نیمکتهای به گونه‌ای قرار داده شده‌اند که بازدیدکننده بتواند به رزها از یک سطح یکسان نگاه کند — مانند دوست.

مجموعه مانند یک دایرةالمعارف

بگاتل یک موزه زنده است. در اینجا می‌توان رزهایی را دید که در باغ‌های روم باستان (Rosaceae gallica) رشد می‌کردند، رزهای "آب‌درمانی" قرون وسطی (Rosa gallica officinalis)، رزهای چای قدیمی چینی، که در قرن نوزدهم به اروپا آورده شدند، و "فلورباندهای" مدرن، که در طول تابستان می‌رویند. بخش خاصی به رزهایی اختصاص داده شده که توسط پرورش‌دهندگان معروف پرورش داده شده‌اند: دیوید آستین (روزی‌های انگلیسی با عطر چارزین)، مایان (معلوم‌الشهر "گلوری دی"). هر بوته دارای یک تابلوی نام، سال ثبت و نام پرورش‌دهنده است. این یک کتابخانه است که به جای کتاب‌ها، گل‌ها را دارد.

فلسفه زیبایی: چرا پاریسی‌ها به اینجا می‌آیند

برای ساکنان پاریس، بگاتل یک مکان گردشگری نیست (مانند لوور)، بلکه یک مکان برای مدیتیشن است. در اینجا هیچ آشوبی، راهنماهای با چتر و صف‌های منتظر وجود ندارد. فلسفه باغ در نظاره است. بودن یک رز به معنای این است که در اینجا و در حال حاضر شکوفا شوید، بدون اینکه نگران باشید که آیا شما را خواهند دید یا نه. طبیعت به برنامه‌ریزی متعهد نیست. بنابراین رزاری به صلح و پذیرش لحظه درس می‌دهد. ممکن است به همین دلیل است که پاریسی‌هایی که در روزهای کاری به اینجا می‌آیند، برای مدت طولانی روی نیمکتهای می‌نشینند، می‌خوانند یا فقط نفس می‌کشند. گفته می‌شود که هر کسی که یک رز در بگاتل کاشته است، ردپایی در تاریخ برجای گذاشته است. اما باغ بدون انسان نیز وجود دارد — این قدرتش است.

مسابقه "رزهای جدید" و شناخته‌شدگی بین‌المللی

از سال ۱۹۰۷، مسابقه بین‌المللی "رزهای جدید" (Concours international de roses nouvelles) در بگاتل برگزار می‌شود. پرورش‌دهندگان از سراسر جهان بهترین پیوندهای خود را به اینجا ارسال می‌کنند. آنها را در باغ تستی خاصی کاشته و در طول دو سال توسط هیئت داوران (بوتانیک‌ها، طراحان منظره) ارزیابی می‌کنند. معیارها: زیبایی گل، مقاومت در برابر بیماری‌ها، عطر، وفور شکوفایی. برنده جایزه و حق نام‌گذاری گونه به نام یک شخصیت معروف دریافت می‌کند (به همین دلیل رز "آلن دلون"، رز "فردریک شوبن"، رز "آنجلیکا جولی" به وجود آمد). مسابقه در ژوئن برگزار می‌شود و یکی از مهم‌ترین رویدادهای اجتماعی پاریس است.

تأثیر بر باغبانی جهانی

بگاتل نمونه‌ای برای رزاری‌های سراسر جهان شده است — از نیویورک تا توکیو. دقیقاً در اینجا بود که مفهوم "رزاری اکولوژیکی" معرفی شد: از دست دادن حشره‌های شیمیایی، استفاده از کمپوست و کاشت گیاهان همراه (lavande، ail)، که حشرات مضر را دفع می‌کنند. بسیاری از گونه‌های مدرن (مانند سری "Generosa" از Delibar) با توجه به نیازهای بگاتل ایجاد شده‌اند. علاوه بر این، باغ به طور فعال در حفاظت از گونه‌های در حال انقراض از رز (مانند رزهای قدیمی دمشق، centifolies) مشارکت دارد. بدون بگاتل، بسیاری از گونه‌های تاریخی ممکن بود برای همیشه از بین بروند.

اطلاعات عملی برای بازدید

رزاری هر روز از ۹:۰۰ تا ۲۰:۰۰ (از آوریل تا سپتامبر) باز است. ورودی پولی (حدود ۶ یورو) است، اما برای کودکان رایگان است. بهترین زمان برای بازدید اواخر مه تا اوایل ژوئن، زمانی که بیشتر گونه‌ها شکوفا می‌شوند. صبح (تا ۱۱:۰۰) عطر غلیظ‌تر است، شب روشنایی نرم‌تر، به طور ایده‌آل برای عکس‌برداری. نزدیک به آن یک کافه کوچک وجود دارد که چای با عسل از گل‌های خود باغ سرو می‌کند. برای رزاری‌ها — فروشگاه یادبود با کتاب‌ها و شاخه‌ها. مهم: گل‌ها را نکنید (جریمه). اما می‌توانید گلبرگ‌های افتاده را انتخاب کنید — این مجاز است.

بگاتل امروز و فردا

در سال ۲۰۲۶، بگاتل به توسعه خود ادامه می‌دهد. برنامه "رزهای آینده" راه‌اندازی شده است: ایجاد گونه‌هایی که به خشکسالی و گرمایش جهانی مقاوم هستند. در برنامه‌های آینده — نصب سیستم آبیاری خودکار بر اساس داده‌های سنجش رطوبت خاک. همچنین باغ مجموعه را دیجیتالی می‌کند: به زودی می‌توانید کد QR روی تابلوی آن را اسکن کنید و مدل ۳D گل را ببینید یا تاریخ گونه را روی تلفن همراه بخوانید. اما مهم‌ترین چیز — فلسفه باغ تغییر نکرده است: این مکانی است که زیبایی نیاز به توجیه ندارد.

رزاری بگاتل نه تنها در مورد رزهاست. این در مورد توانایی دیدن معجزه در هر گل است، در مورد شکیبایی باغبان و اینکه حتی در مرکز یک شهر بزرگ نیز می‌توان یک گوشه بهشت داشت. اگر در ژوئن در پاریس باشید، برج ایفل را نگذارید — او به هیچ وجه از بین نمی‌رود. بیایید اینجا. روی نیمکت بنشینید. و شما خواهید فهمید که چرا فرانسوی‌ها می‌گویند: «رز — کلمه‌ای است که می‌خواند».

Permanent link to this publication: