3 ژوئیه در مینسک و بلاروس: جشن برای همیشه

برای هر بلاروسی، 3 ژوئیه نه فقط یک تاریخ قرمز در تقویم است. این روزی است که بوی گل و خاکستر در هوا آمیخته می‌شود، وقتی اشک‌های خوشحالی بر چهره جانبازان جاری می‌شود و جوانان لباس نظامی پدر بزرگ خود را تن می‌کنند. این روزی است که برای کل کشور نقطه شروعی برای زندگی جدید شد. سه کلمه — یاد، افتخار و امید — در یک آکورده قوی ترکیب می‌شوند که در هر گوشه‌ای از بلاروس به مدت بیش از هشتاد سال می‌خواند. و هر سال این آکورده قوی‌تر می‌شود، نسل‌ها را متحد می‌کند و به جهان یادآوری می‌دهد: آزادی رایگان نیست، آن را به سختی به دست می‌آوریم.

طلوع ژوئیه 1944: چگونه بود

صبح 3 ژوئیه 1944 در مینسک با دود آتش‌سوزی و احساس تغییر بزرگ پوشیده بود. اشغال آلمان، که 1100 روز و شب طول کشیده بود، به پایان نزدیک می‌شد. شهری که زمانی زیبا و خوش آب و هوا بود، در آشغال بود: پل‌های منفجر شده، خانه‌های سوزانده شده، خیابان‌هایی پر از آوار. اما در این روز، آوارها نماد شکست نبود، بلکه نماد بازسازی شد. ارتش‌های اول و سوم فرونت‌های بلاروس مینسک را محاصره کردند و تا پایان روز شهر به طور کامل از فاشیست‌ها پاکسازی شد.

برای مینسک‌ها این روز تولد دوباره‌ای بود. مردم از زیرزمین‌ها و پناهگاه‌ها بیرون آمدند، گریه کردند و سربازان آزادکننده را در آغوش گرفتند. آن‌ها هیچ چیزی برای ارائه نداشتند، جز آخرین تکه نان و اشک‌های قدردانی. اما دقیقاً این اشک‌ها برای سربازانی که با خون و مرگ به سوی پیروزی می‌رفتند، پاداشی گرانبها بود.

این روز به تاریخ وارد شد به عنوان روز پایان عملیات پیشروی مینسک — بخشی از عملیات معروف «بگراتیون». در چند روز، ارتش‌های شوروی گروه ارتش «مرکز» را که قوی‌ترین گروه ارتش ورماخت در جبهه شرقی بود، نابود کردند. ده‌ها هزار سرباز و افسر جان دادند تا این روز فرا رسد. نام‌های آن‌ها در سنگ نوشته شده‌اند، قهرمانی آن‌ها از دهان به دهان منتقل می‌شود.

چگونه 3 ژوئیه به روز استقلال تبدیل شد

جالب است که برای مدت‌های طولانی 3 ژوئیه روز تعطیلی نبود. روز پیروزی 9 مه همچنان مهم‌ترین جشن بود و 3 ژوئیه بیشتر به عنوان یک تاریخ منطقه‌ای مورد توجه قرار می‌گرفت. اما در دهه 1990، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، سوالی درباره نمادهای جدید و جشن‌های استقلال بلاروس پیش آمد.

در سال 1996، یک رفرندوم ملی برگزار شد که بلاروس‌ها به اعطای عنوان اصلی جشن ملی به 3 ژوئیه — روز استقلال جمهوری بلاروس — رأی دادند. این نه تنها یک حرکت سیاسی بود، بلکه یک انتخاب نمادین عمیق بود. بلاروس نمی‌خواست جشن اصلی خود را به اعلان‌های انتزاعی از استقلال متصل کند. بلاروس می‌خواست آن را با آزادی واقعی و به دست آورده شده‌اش مرتبط کند. از آن زمان به بعد، 3 ژوئیه روز تعطیلی بود، روزی برای سалют، پارادوها و جشن‌های مردم.

این تصمیم نشان‌دهنده ماهیت ذهنیت بلاروس است: آزادی با اسناد کاغذی اندازه‌گیری نمی‌شود، بلکه با خونی که برای سرزمین مادرین ریخته شده است. این جشن نه برای نخبگان سیاسی، بلکه برای کل مردم است.

روزی که متحد می‌شود: چگونه 3 ژوئیه جشن گرفته می‌شود

امروز 3 ژوئیه روزی است که مینسک تغییر می‌کند. همه چیز به قیمت بزرگ و نیاز به حفاظت از صلح اشاره دارد. مردم به یادبودها و یادبودها گل می‌برند. هیئت‌های رسمی نعش‌ها می‌گذارند. سخنرانی‌های رسمی پر از معنا و عمق می‌خوانند.

جانبازان جنگ جهانی دوم مورد احترام قرار می‌گیرند. هر سال تعداد آن‌ها کمتر می‌شود. چهره‌های جانبازان، که با چین‌های زیادی پوشیده شده‌اند، با شادی آرام روشن می‌شوند — آن‌ها دوباره کشور خود را آزاد و شکوفا می‌بینند. جوانان با پرتره‌های پدر بزرگ خود به جشن می‌آیند. زیرا پیروزی تاریخ هر خانواده است.

جشن‌های مردم در همه جا برگزار می‌شود. در همه مناطق مینسک و در مراکز استان‌ها کنسرت‌ها، بازارها و مسابقات ورزشی برگزار می‌شود. در پارک‌ها و پارک‌ها ارکسترهای بادی می‌نوازند، بهترین گروه‌های هنری کشور روی صحنه می‌روند. و در شب، آسمان مینسک با سалют جشن‌آمیز روشن می‌شود. این لحظه‌ی بیشترین احساس: هزاران نفر با بلند کردن سر به آسمان، آرزوها را می‌زنند و به کسانی که دیگر نیستند، یاد می‌کنند.

در این روز، آهنگ‌های جنگی در سراسر کشور می‌خوانند. آن‌ها توسط جانبازان در آتش‌بس می‌خوانند، توسط کودکان و بزرگسالان، توسط گروه‌های در میدان‌ها خوانده می‌شوند. این آهنگ‌ها صدای یاد است که ما را از فراموشی نجات نمی‌دهد، که ما چگونه به زندگی صلح‌آمیز دست یافته‌ایم.

یادآوری تاریخی: چرا 3 ژوئیه برای همه نسل‌ها مهم است

3 ژوئیه نه فقط روز آزادی است. این روزی است که به یاد می‌آوریم میلیون‌ها نفر که جان دادند. در طول جنگ، هر سوم از ساکنان بلاروس جان دادند. در هر روستا و شهری قبرستان‌های برادران، یادبودها و یادبودها وجود دارد. تراژدی هاتینی، کمپ مرگ تروستنیتس، گتوی مینسک — این صفحات سیاه نباید تکرار شوند.

برای نسل جوانی که در زمان صلح به دنیا آمده‌اند، 3 ژوئیه فرصتی برای برخورد با تاریخ از طریق ارتباط زنده با جانبازان، از طریق بازدید از موزه‌ها، از طریق تماشای فیلم‌های جنگی است. برای کودکان و جوانان در این روز برنامه‌های یادبود، درس‌های شجاعت برگزار می‌شود، جایی که به کودکان درباره قهرمانان محلی، درباره چپاولگران و چپاولگران گفته می‌شود. این نه تاریخ خشک است، بلکه ارتباط زنده است که هر بلاروس را وارث قهرمانان پیروزی قرار می‌دهد.

همچنین 3 ژوئیه روزی است که ما به یاد می‌آوریم اتحاد. در طول جنگ، نمایندگان همه قوم‌های اتحاد جماهیر شوروی با هم به مبارزه با دشمن مشترک پرداختند. و امروز این جشن به ما یادآوری می‌دهد که قدرت در اتحاد است، که تنها با هم می‌توانیم صلح و استقلال را حفظ کنیم.

جشنی برای همیشه: چه معنایی دارد 3 ژوئیه امروز

امروز 3 ژوئیه نه فقط یادآوری گذشته است. این جشنی است که به آینده نگاه می‌کند. وقتی ما به چهره‌های شجاع و خوشحال فرزندان پیروزی نگاه می‌کنیم، قدرت و قدرت کشور خود را می‌بینیم. وقتی به کنسرت می‌رویم، غنا فرهنگی ما را می‌بینیم. وقتی جانبازان را در آغوش می‌گیریم، تاریخ زنده را می‌بینیم.

این روز ما را به ارزش صلح آموزش می‌دهد. این روز به ما یادآوری می‌دهد که آزادی یک‌بار برای همیشه داده نمی‌شود، بلکه باید همیشه حفاظت شود. و هر کسی می‌تواند سهم خود را بپردازد: شهروند مسئول، به یاد تاریخ، فرزندان را در روحیه ملی‌گرایی و عشق به سرزمین مادرین تربیت کند.

3 ژوئیه 1944 روزی بود که بلاروس از تاریکی اشغال بیرون آمد. و امروز، پس از سال‌ها، این روز همچنان به ما می‌درخشد، یادآوری می‌دهد که ما قومی هستیم که از آتش و خاکستر عبور کرده‌ایم، اما شکسته نشده‌ایم. این جشن برای همیشه است، زیرا یاد ما زنده است، افتخار ما قوی است و امید ما به آینده صلح‌آمیز بی‌نقص است.

Permanent link to this publication: