مسافر یا توریست: دو دنیا، یک تعطیلات

از هر کسی‌که تازه از یک سفر بازگشته بپرسید: «آیا شما توریست بودید یا مسافر؟» — احتمالاً شما پاسخ‌ای لطیف و ناراحت‌کننده خواهید شنید. هیچ کس نمی‌خواهد توریست باشد. این کلمه تقریباً به یک لغت زشت تبدیل شده است. اما آیا تفاوت واقعاً اینقدر بزرگ است؟ و چرا می‌گویند که مهمانسراها برای مسافران ساخته شده‌اند، نه برای توریست‌ها؟ این پشت این موضوع نه فقط سnobism بلکه یک تفاوت عمیق در نگرش، در روش زندگی و چیزی که ما خارج از خانه خود جستجو می‌کنیم، وجود دارد. بیایید بی‌پیشداوری و با یک نگاه صادقانه به این موضوع بپردازیم.

توریست: مشتری صنعت استراحت

توریست کسی است که تعطیلات را مانند یک محصول می‌خرد. او کشور را بر اساس عکس‌های شبکه‌های اجتماعی انتخاب می‌کند، نظرات Booking را می‌خواند، یک هتل با صبحانه رزرو می‌کند و از راهنما در سالن رزرو تور می‌کند. هدف او استراحت، تغییر محیط و دریافت تجربیات درخشان است، اما در عین حال می‌خواهد سطح راحتی خود را حفظ کند. او می‌خواهد همه چیز قابل پیش‌بینی باشد: کولر، آب گرم، اینترنت بی‌سیم، شبه‌ناهار و انتقال از فرودگاه. توریست برای خدمات پول می‌پردازد و حق دارد کیفیت را بخواهد.

توریست از مسیری پیروی می‌کند که توسط میلیون‌ها نفر پیموده شده است. او به برج ایفل، امپایر و یا سواحل بالی می‌رود، زیرا «هر کسی باید آنجا باشد». او در مقابل جاذبه‌های گردشگری عکس می‌گیرد، سوغاتی در نزدیک‌ترین فروشگاه می‌خرد و در رستورانی با منوی انگلیسی شام می‌خورد. این خیلی بد نیست. این فقط یک روش برای زندگی در دنیای مدرن است که زمان محدود است و پول با کار سخت به دست آمده است. گردشگری یک صنعت است و توریست‌ها مشتریان اصلی آن هستند.

اما این روش نیز معایب خود را دارد. توریست در یک «بالون» باقی می‌ماند: او کشور را از طریق هتل، اتوبوس تور و فروشگاه سوغاتی می‌بیند. او به ندرت از منطقه گردشگری خارج می‌شود، به ندرت با مردم محلی به زبان خودشان صحبت می‌کند، به ندرت غذای خیابانی را امتحان می‌کند. او تجربیات را می‌گیرد، اما تجربه نمی‌کند. او با چمدان آویزهای آهن به خانه بازمی‌گردد، اما با ذهن تغییرنکرده. و این طبیعی است، اگر هدف او فقط استراحت باشد.

مسافر: پیاده‌روی‌کننده‌ای که به جایی که در زیر پوست است می‌رود

مسافر نوع دیگری است. او بلیط سفر نمی‌خرد، مسیر را ایجاد می‌کند. او به دنبال هتل با استخر نمی‌گردد، بلکه به دنبال خانه‌ای می‌گردد که او را به عنوان مهمان می‌پذیرد، نه به عنوان مشتری. او آماده است که در اتاقی بدون کولر زندگی کند، غذای محلی را بخورد و با استفاده از حرکات و واژگان صحبت کند. هدف او نگاه کردن نیست، بلکه فهمیدن است. نه استراحت، بلکه تغییر. او به داخل می‌رود، نه به بیرون.

مسافر اغلب از مسیرهای گردشگری دوری می‌کند. او در کوچه‌های فرعی پیچ می‌خورد، به کافه‌های کوچک می‌رود که منوی انگلیسی ندارد، با پیرمردان در صندلی‌ها صحبت می‌کند، با اتوبوس‌های محلی سفر می‌کند. او به دنبال تصاویر زیبا نیست، بلکه به دنبال داستان‌هاست. نه سوغاتی، بلکه ملاقات‌ها. او به وقایع غیرمنتظره آماده است: تاخیر در قطار، دوشی که کار نمی‌کند یا غذایی که ممکن است به طور غیرقابل باور خوشمزه باشد.

مسافر از تنهایی نمی‌ترسد، اما به دعوت برای گفتگو آماده است. او می‌داند که ارزشمندترین چیز در سفر آنچه است که او می‌بیند، نه آنچه که او حس می‌کند. او با یک آلبوم عکس به خانه بازمی‌گردد، نه با یک دیدگاه جدید از زندگی. اغلب با دوستان در کشورهای دیگر. این یک سفر نیست، این یک تغییر است.

مهمانسرا: پورتالی به سوی واقعیت دیگری

حالا در مورد این که چرا مهمانسرا برای مسافران انتخاب می‌شود، نه برای توریست‌ها. مهمانسرا نه فقط یک مکان برای اقامت شبانه است. این یک فضایی است که مردم در آن زندگی می‌کنند، جایی که شما به عنوان مهمان و نه مهمان می‌پذیرفته می‌شوید. در اینجا هیچ اتاق استانداردی وجود ندارد، بلکه یک اتاق با شخصیت وجود دارد. در اینجا هیچ شبه‌ناهار نیست، بلکه یک صبحانه که توسط بانوی خانه پخته شده است. در اینجا هیچ پذیرش نیست، بلکه صحبت‌های پشت یک فنجان چای.

برای توریست، مهمانسرا ممکن است ناخوشایند به نظر برسد: بدون آسانسور، دوش کوچک، تخت که صدای می‌دهد، صبح‌ها می‌شنوید که صاحب خانه با تلفن صحبت می‌کند. توریست از аноnimity و راحتی می‌خواهد. اما مسافر دقیقاً آنچه را که او می‌خواهد پیدا می‌کند: این خانه‌ی محلی را حس می‌کند، غذای صبحانه در این کشور را می‌چشد، درباره چیزی که همسایه‌ها صحبت می‌کنند، می‌شنود. مهمانسرا این را به او می‌دهد.

در مهمانسرا مسافر با دیگر چنین پیاده‌روی‌کنندگان ملاقات می‌کند — کسانی که به آرامی سفر می‌کنند، که می‌خواهند داستان‌ها را به اشتراک بگذارند، که به دنبال شریک برای پیاده‌روی در کوه هستند یا فقط برای صحبت درباره زندگی. این نه یک مکان اقامت شبانه است، بلکه یک نقطه جمع‌آوری هم‌اندیشان. و این بسیار ارزشمند است.

خانه‌ای که شما را به خاطر می‌سپارد

در مهمانسرای مسافر شما به خاطر می‌مانید. بانوی خانه می‌داند که شما چه نوع تخم‌مرغ دوست دارید، صاحب خانه باغ خود را به شما نشان می‌دهد، بچه‌ها با بازی‌های خود به شما می‌آیند. شما بخشی از این جهان کوچک می‌شوید، حتی اگر فقط برای چند روز. وقتی می‌روید، نه تنها یک کلید را بر روی میز پذیرش می‌گذارید، بلکه برای خداحافظی آغوش می‌دهید و وعده می‌دهید که بازمی‌گردید. و واقعاً بازمی‌گردید. زیرا مهمانسرا نه یک تخته، بلکه یک خانواده است.

توریست در هتل یک تراکنش است. او پول می‌پردازد، خدمت می‌شود و می‌رود. ممکن است صورت خدمتکار را به خاطر نبرد، اما خدمتکار او را به خاطر نمی‌کند. این طبیعی است برای صنعت. اما مسافر به روابط انسانی نیاز دارد و مهمانسرا محیط ایده‌آلی برای ایجاد آنها است. به همین دلیل می‌گویند که مهمانسراها برای مسافران، نه برای توریست‌ها. زیرا توریست خدمات می‌خواهد، اما مسافر ملاقات می‌خواهد.

چه تجربه‌ای انتخاب کنید: در تنهایی یا در میان محلی‌ها

البته نمی‌توان بین آنها یک مرز قاطع گذاشت. توریست‌هایی هستند که در هاستل‌ها اقامت می‌کنند و با محلی‌ها ارتباط برقرار می‌کنند، و مسافرانی هستند که گاهی اوقات اتاق لوکس رزرو می‌کنند تا استراحت کنند. اما روند واضح است: هرچه بیشتر فرد بخواهد در فرهنگ غرق شود، بیشتر او به هتل‌های استریل شده نیاز ندارد. و هرچه بیشتر فرد بخواهد از فرهنگ دور شود، بیشتر او به چیزی که شناخته شده و امن است، تمایل دارد. مهمانسرا ما را به شکیبایی، انعطاف‌پذیری و باز بودن یاد می‌دهد. او ستیزه‌جویان را شکست می‌دهد: ممکن است آب گرم نباشد، اما صحبت‌های شبانه وجود دارد. ممکن است نردبان خشک باشد، اما بوی نان خانگی وجود دارد. این‌ها نقص‌ها نیستند، بلکه ویژگی‌هایی هستند که سفر را زنده می‌کنند. و اگر آماده‌اید آنها را بپذیرید — شما یک مسافر هستید. اگر نه — شما یک توریست هستید. و در هر دو می‌توانید خوشحال باشید، فقط صادقانه به خود بگویید که چه چیزی را جستجو می‌کنید.

نتیجه‌گیری: هر کسی راه خود را انتخاب می‌کند

مسافر و توریست نه دو طبقه، بلکه دو حالت روحی هستند. می‌توانید در پاریس یک توریست باشید و در دهکده‌های نپال یک مسافر باشید. می‌توانید هر دو روش را در یک سفر ترکیب کنید. مهم‌ترین چیز این است که بدانید چه چیزی می‌خواهید و از انتخاب دیگران قضاوت نکنید. مهمانسرا دعوتی برای تبدیل شدن به یک مسافر است. اما اگر به یک هتل با استخر نیاز دارید — این هم بسیار خوب است. مهم‌ترین چیز این است که به خانه بازگردید با احساس اینکه زمانی را به همان طریقی که می‌خواستید گذراندید.

بار دیگر، وقتی در حال برنامه‌ریزی سفر هستید، از خود بپرسید: «آیا می‌خواهم جهان را ببینم یا می‌خواهم جهان را بشناسم؟» از پاسخ شما بستگی دارد که کجا می‌خوابید، چه چیزی می‌خورید و با چه کسی صحبت می‌کنید. و این شاید مهم‌ترین تصمیمی باشد که در سفر خود می‌گیرید.

Permanent link to this publication: