مزه مانند داستان: غذا و تهیه آن در فیلم، ادبیات و هنر

بوی پیاز سرخ شده، صدای خشک خوردن نان تازه، عطر سوپ پر ادویه. غذا فقط یک راه برای بقا نیست. این یک زبانی است که با آن درباره عشق، درباره خاطره، درباره قدرت و درباره از دست دادن صحبت می‌کنند. در هنر، غذا به عنوان قهرمان، محرک داستان، استعاره و حتی راهی برای بیان فلسفی تبدیل می‌شود. وقتی ما روی صفحه نمایش می‌بینیم که یک آشپز با تمرکز پیاز برش می‌دهد یا توصیفات شام خانوادگی در کتاب‌ها را می‌خوانیم، می‌فهمیم که این فقط درباره کالری نیست. این درباره زندگی است. در این مطلب، ما دنبال غذا خوشمزه در سینما، ادبیات و هنر تجسمی خواهیم رفت و خواهیم دید که تهیه آن اغلب مهم‌ترین عمل در داستان است.

سینما: جایی که بشقاب به مرکز جهان تبدیل می‌شود

در سینما، غذا مدتهاست که فقط یک ابزار بازی نیست. آن یک شخصیت کامل شده است — گاهی بی‌صدا، گاهی صدای بلندتر از هر دیالوگی. بیایید مثال بگیریم از انیمیشن «راتاتوی» (۲۰۰۷). در اینجا تهیه غذا نه فقط یک حرفه است، بلکه یک فلسفه. موش رمی نه فقط می‌خواهد غذا درست کند، بلکه می‌خواهد خلق کند. شعار او: «هر کسی می‌تواند غذا درست کند». و در این بیانیه معنای عمیقی نهفته است: هنر وابسته به اصالت نیست، و غذا یک راه قابل دسترسی برای خودبررسی هر کسی است. صحنه‌هایی که رمی راتاتوی مشهور خود را می‌سازد، واقعی ترانه‌های آشپزی هستند. هر حرکت، هر ادویه، هر بافت با چنان عشقی نشان داده می‌شوند که بیننده به راستی مزه را روی زبانش احساس می‌کند. «راتاتوی» یک فیلم درباره این است که تهیه غذاهای با کیفیت نه یک حرفه، بلکه هنری است که برای کسی که می‌خواهد به مواد گوش دهد، قابل دسترسی است.

مثال دیگری «جولی و جولیا» (۲۰۰۹) است، فیلمی که از طریق تهیه غذا دو زن از دو دوره مختلف را با هم پیوند می‌دهد. جولی چایلد، آمریکایی در پاریس، کوشش می‌کند فرانسوی‌ها را درک کند و آن را به اشتیاق خود تبدیل می‌کند. کتاب او «ماستری فرانسوی» نه فقط یک مجموعه از دستور پخت، بلکه یک منشور است: غذا یک شادی است، یک پشتکار، یک راه برای بودن خود. و پس از پنجاه سال، زن دیگری، جولی پاول، تلاش می‌کند که همه ۵۲۴ دستور پخت این کتاب را در یک سال تهیه کند. این فیلم نشان می‌دهد که تهیه غذا یک گفتگو بین گذشته و حال است، یک راه برای یافتن معنای در زندگی روزمره.

نمی‌توان از فیلم «شکلات» (۲۰۰۰) با بازی جولیت بینوش چشم‌پوشی کرد. در اینجا شکلات نماد آزادی و وسوسه است. در شهر فرانسوی محافظه‌کارانه، قهرمان فیلم یک فروشگاه شکلات باز می‌کند و غذاهای او زندگی مردم را تغییر می‌دهد. هر دسر نه فقط یک شیرینی، بلکه یک داروی ترس، تنهایی و شرمندگی است. در اینجا غذا یک ابزار آزادی است. و در این فیلم تهیه شکلات به عنوان یک عمل جادویی نشان داده می‌شود: ذوب کردن، مخلوط کردن، ایجاد شکل — همه اینها جذاب و هیپنوتیزم‌آمیز هستند.

در فیلم «آشپز روی چرخه» (۲۰۱۴) غذا به عنوان یک راه برای شفا تبدیل می‌شود. قهرمان اصلی، که شغل خود را از دست داده است، خود را پیدا می‌کند زمانی که شروع به پختن برای دیگران می‌کند. آشپزخانه او یک فلاسک است، اما غذاهای او آثار هنری واقعی هستند. این فیلم نشان می‌دهد که تهیه غذا نه درباره محصولات گران قیمت و تکنیک‌های پیچیده است، بلکه درباره توجه، درباره مراقبت، درباره تمایل به خوشحال کردن دیگران.

ادبیات: جایی که مزه به کلمه تبدیل می‌شود

در ادبیات، غذا نیز جایگاه مهمی دارد. توصیفات میزهای شام در نویسندگان بزرگ نه فقط برای پر کردن صفحات است. این یک راه برای گفتن درباره شخصیت، درباره حالت روانی او، درباره جایگاه او در جهان است. بیایید به صحنه معروف از «شارلی و کارخانه شکلات» رولد دال برگردیم. در اینجا شکلات نه فقط یک خوراکی، بلکه یک دنیای جادویی است که رودخانه‌های شکلات مذاب جاری است و درختان از آبنبات‌ها رشد می‌کنند. تهیه شیرینی‌ها در اینجا یک جادو است که کارخانه را به قلعه جادو تبدیل می‌کند. و از طریق این جادو نویسنده درباره خوبی و بدی، درباره طمع و سخاوت صحبت می‌کند.

در ادبیات روسی، غذا همیشه بخشی از کد ملی بوده است. در داستان‌های گوگول در «سرزمین‌های قدیمی» غذا نماد راحتی و آرامش است: «نانی که همچنان در دهان تایید می‌شود». در داستان‌های چخوف در «عشق» شام به عنوان زمینه‌ای برای یک درام می‌شود، جایی که کلمات در گلوی می‌مانند و غذا تنها شاهد احساسات ناشناخته است. در داستان‌های بولگاکوف در «استاد و مارگاریتا» میزبان در واریه یک عمل گротیک و طنزآمیز است، جایی که غذا بخشی از نمایش شیطانی است.

مکان خاصی برای شعر وجود دارد. در شعر یوسف بروکسکی، غذا به عنوان استعاره‌ای برای زمان است: «زندگی مانند نان برش داده شده‌است». در شعر وولادی米尔 ویسوکسکی — ترانه‌ای درباره محصولات خوشمزه، جایی که او با طنز از کمبود در اتحاد جماهیر شوروی توضیح می‌دهد، اما از طریق این طنز اشتیاق واقعی به کیفیت، به واقعیت، به واقعی‌ترین چیزها پیدا می‌شود.

ادبیات مدرن نیز به طور فعال از موضوع تهیه غذا استفاده می‌کند. در رمان «گолод» مارتین کاپاروسو، غذا به عنوان یک بیانیه سیاسی است. نویسنده به سراسر جهان سفر می‌کند و نشان می‌دهد که تولید و مصرف غذا با نابرابری، محیط زیست و قدرت مرتبط هستند. در اینجا تهیه غذا نه یک هنر، بلکه منعکس‌کننده واقعیت اجتماعی است.

هنر تجسمی: نقاشی طبیعت بی‌جان به عنوان فلسفه

در هنر تجسمی، غذا از دوران‌های قدیم یکی از موضوعات اصلی بوده است. نقاشی‌های دیواری در گورهای مصری نشان‌دهند که مهمانی‌ها را برای اینکه مردگان بتوانند در دنیای پس از مرگ از غذا لذت ببرند. اما شکوفایی واقعی موضوع آشپزی در قرن هفدهم در هلند بود، جایی که ژانر طبیعت بی‌جان پدید آمد. نقاشی‌های از میوه‌ها، پنیرها، شکار و نان نه فقط «تصاویر زیبا» هستند. اینها تفکرهای فلسفی درباره فناوری زندگی هستند. رنگ‌های براق و تازه و جزئیات دقیق غذا را به نماد وفور تبدیل می‌کنند که به طور حتم از بین خواهد رفت.

نقاشی‌های طبیعت بی‌جان با میگوها، لیمون‌ها و لیوان‌های شراب خاصی دارند — آنها به سرعت لذت‌ها را یادآوری می‌کنند. در اینجا تهیه غذا نشان داده نمی‌شود، اما آن را پیش‌بینی می‌کند: زیرا غذا باید تهیه شود تا لذت‌بخش باشد. و هنرمندان، با نمایش آن، تصویر آرامش و سخاوت را ایجاد می‌کنند.

در قرن بیستم، پاپ‌آرت غذا را به عنوان قهرمان اصلی خود انتخاب کرد. اندی وارهول با بطری‌های سوپ کمپbell، کنسروها را به هنر تبدیل کرد. و این نیز درباره غذاست، اما درباره محصول انبوهی که از ارتباط با تهیه با کیفیت جدا شده است. با این حال، در این حرکت نیز عشق وجود دارد — به سادگی، به روزمرگی، به چیزی که ما را تغذیه می‌کند.

امروز هنرمندان مدرن از غذا برای ایجادinstallations استفاده می‌کنند. آنها از شکلات، نان، میوه‌ها برای صحبت درباره زمان، هشاشت و زندگی استفاده می‌کنند. و در این آثار تهیه غذا دیگر یک فرآیند نیست، بلکه یک عمل خلاقانه است که برای هر کسی قابل دسترسی است.

چه چیزی همه این تصاویر را متحد می‌کند

غذا خوشمزه و تهیه با کیفیت در هنر همیشه درباره انسان است. درباره این که چگونه از یکدیگر مراقبت می‌کنیم. درباره این که چگونه جستجوی مکان خود در جهان را ادامه می‌دهیم. درباره این که چگونه با درد مقابله می‌کنیم. از طریق غذا عشق نشان می‌دهیم، از طریق غذا عفو می‌کنیم، از طریق غذا به یاد می‌آوریم. تهیه غذاهای با کیفیت نه فقط درباره ستاره‌های Michelin است. این درباره توجه به جزئیات، درباره توانایی گوش دادن به مواد، درباره آمادگی برای تقسیم کردن است. در سینما، ادبیات و هنر، غذا پل بین مردم قرار می‌گیرد، حتی اگر آنها به زبان‌های مختلف صحبت کنند.

و در این معنا، موضوع غذا خوشمزه هرگز تمام نمی‌شود. تا زمانی که گرسنگی (نه تنها گرسنگی فیزیکی، بلکه گرسنگی روحی) وجود دارد، تا زمانی که نیاز به گرمی و راحتی وجود دارد، هنر به کITCHINE باز خواهد گشت. و هر بار — به طور متفاوت. زیرا تهیه غذا اساساً داستانی از آفرینش است. از خشک و هرج و مرج به غذای آماده، هماهنگ و زیبا. و در اینجا جادوی ابدی است.

Permanent link to this publication: