ما فکر می‌کنیم که بحران چیزی است که ما را باز می‌دارد. اما واقعاً بحران چیزی است که ما را درس می‌دهد. درس اینکه نترسیم. یا دقیق‌تر بگوییم — درس اینکه بترسیم و به سمت جلو برویم. ترس قوی‌ترین احساس است. او را از کار می‌اندازد، باعث می‌شود که ما عقب برویم، به دنبال حفاظت بگردیم. اما بحرانی که ما آن را به عنوان تهدید می‌پذیریم، واقعاً بهترین تمرین برای غلبه بر ترس است. او ما را در برابر انتخاب قرار می‌دهد: در ترس بمانیم یا از آن عبور کنیم.

ترس و ماسک‌هایش

ترس معمولاً به صورت خالص نمی‌آید. او خود را به عنوان عدم اعتماد، خستگی، بی‌تفاوتی، خشم نشان می‌دهد. ما می‌گوییم «من نمی‌خواهم»، در حالی که واقعاً می‌گوییم «من می‌ترسم». ما می‌گوییم «من وقت ندارم»، در حالی که واقعاً می‌گوییم «من می‌ترسم که نتوانم». بحران این ماسک‌ها را بر می‌کند. او به ما اجازه نمی‌دهد که پشت بهانه‌ها پنهان شویم. او ما را مجبور می‌کند که با ترس روبرو شویم. و در این ملاقات شانسی وجود دارد — نه از ترس فرار کنیم، بلکه از برده‌اش خلاص شویم.

بحران به عنوان آینه‌ای از ترس

بحران ترس‌های عمیق ما را منعکس می‌کند. اگر ما از تنهایی می‌ترسیم، بحران در روابط ما این ترس را تشدید می‌کند. اگر ما از شکست می‌ترسیم، بحران در کار ما این ترس را به سطح می‌آورد. این یک مجازات نیست. این یک فرصت است تا ببینیم که چه چیزی ما را کنترل می‌کند. تا زمانی که ترس پنهان باشد، او ما را به صورت مخفیانه کنترل می‌کند. وقتی او قابل مشاهده می‌شود، ما می‌توانیم انتخاب کنیم — به او تسلیم شویم یا غلبه کنیم.

غلبه بر ترس از طریق پذیرش

مثثرترین راه برای غلبه بر ترس این است که با او مبارزه نکنیم. مبارزه تنها ترس را تشدید می‌کند. پذیرش اما او را ضعیف می‌کند. وقتی ما می‌گوییم: «بله، من می‌ترسم. اما این من را متوقف نمی‌کند»، ما قدرت ترس را از بین می‌بریم. بحران به ما فرصتی می‌دهد تا این پذیرش را تمرین کنیم. ما نمی‌گوییم «من نمی‌ترسم». ما می‌گوییم: «من می‌ترسم، اما من عمل می‌کنم». این همان شجاعت است. نه عدم وجود ترس، بلکه عمل در برابر ترس.

تکنیک «یک قدم»

ترس اغلب غیرقابل غلبه به نظر می‌رسد، وقتی که ما به کل وضعیت نگاه می‌کنیم. اما اگر آن را به کوچک‌ترین قدم‌ها تقسیم کنیم، ترس قابل مدیریت می‌شود. در بحران ما نمی‌توانیم همه چیز را یکجا حل کنیم. اما می‌توانیم یک قدم کوچک برداریم. تماس گرفتن، نوشتن، از خانه بیرون رفتن. هر قدم کوچک پیروزی بر ترس است. او به ما نشان می‌دهد که می‌توانیم حرکت کنیم، حتی وقتی که درونمان ترس دارد. و این حرکت باعث ایجاد انرژی می‌شود.

تبدیل ترس به منبع

ادرنالینی که ما در ترس تجربه می‌کنیم — همان انرژی‌ای است که برای عمل نیاز داریم. ترس ضعف نیست، سوخت است. در بحران ما یاد می‌گیریم که این انرژی را هدایت کنیم. به جای اینکه بیحرکت بمانیم، از آن برای رывک استفاده می‌کنیم. این همیشه آسان نیست، اما با تجربه می‌آید. کسانی که از بحران عبور کرده‌اند، اغلب می‌گویند: «من می‌ترسیدم، اما این ترس باعث شد که من سریع‌تر، تیزتر، دقیق‌تر عمل کنم».

مثال‌های از زندگی

کسی که شغل خود را از دست داده، می‌ترسد که هرگز شغل جدیدی پیدا نکند. اما این ترس او را مجبور می‌کند که رزومه خود را به‌روز کند، زبان جدیدی یاد بگیرد، شبکه‌های ارتباطی خود را گسترش دهد. در نهایت او شغل بهتری از قبل پیدا می‌کند. کسی که از طلاق رنج برده، از تنهایی می‌ترسد. اما این ترس او را مجبور می‌کند که به کلاس‌ها بروید، دوستان جدید پیدا کند، خود را دوباره باز کند. بحران به ما اجازه نمی‌دهد که در منطقه راحتی خود بمانیم. او ما را به منطقه رشد می‌کشاند.

ترس از مرگ به عنوان پایه همه ترس‌ها

در نهایت، همه ترس‌ها به ترس از مرگ برمی‌گردند — ترس از از دست دادن کنترل، ترس از ناشناخته، ترس از درد. بحران به ما یادآوری می‌کند که ما محدودیم. این ترسناک است، اما این هم آزادی است. وقتی ما می‌پذیریم که ما محدودیم، ما دیگر از شکست‌های کوچک نمی‌ترسیم. ما شروع به ارزش‌گذاری کردن زمان می‌کنیم، ریسک می‌کنیم، بهتر زندگی می‌کنیم. بحران یک یادآوری است: زندگی کوتاه است و ترسیدن به معنای تلف کردن آن است.

چگونه بحران به تغییر نگرش به آینده کمک می‌کند

قبل از بحران ما اغلب در توهم زندگی می‌کنیم که آینده قابل پیش‌بینی است. بحران این توهم را از بین می‌برد. ما می‌فهمیم که آینده غیرقابل پیش‌بینی است. این ترسناک است، اما این هم آزادی است از ترس از اشتباه. اگر آینده غیرقابل پیش‌بینی باشد، هیچ انتخاب «درست»ی وجود ندارد. تنها انتخابی است که ما در حال حاضر می‌کنیم. و ما می‌توانیم آن را با اعتماد به نفس انجام دهیم.

نتیجه‌گیری

بحران دشمن ترس نیست. او معلم ترس است. او ما را درس می‌دهد که ترس را نترسیم، بلکه از آن استفاده کنیم. نه آن را انکار کنیم، بلکه آن را بپذیریم. نه بیحرکت بمانیم، بلکه حرکت کنیم. کسانی که از بحران عبور کرده‌اند، دیگر از زندگی می‌ترسند. آن‌ها می‌دانند که ترس طبیعی است. اما آن‌ها می‌دانند که ترس نباید آن‌ها را کنترل کند. بحران این تجربه را به ما می‌دهد. و این بی‌نظیر است.

Permanent link to this publication: