گاواش و فیل باستیلی: تاریخ یک پناهگاه

در مرکز پاریس، در میدانی که زمانی قلعه تهدیدآمیز بر آن برافراشته بود، تقریباً چهل سال یک یادبود عجیب و غریب ایستاده بود. عظیم، کثیف، بی‌نیاز از کسی، او پناهگاه بی‌خانمان‌ها شد، مکانی برای بازی و هدف تمسخر. اما این فیل عجیب و غریب به طور همیشگی وارد تاریخ ادبیات شد، و به یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های ویکتور هوگو - گاواش، پسر کوچک پاریسی - خانه داد. بنابراین این نماد بزرگ اهداف امپراتوری به نماد تنهایی کودکانه و آزادی خیابانی تبدیل شد.

فیل ناپلئون: شکست ناپذیر شکست

تاریخ این فیل در میدان باستیلی در سال 1808 آغاز شد، زمانی که ناپلئون بوناپارت، که آرزو داشت پاریس را به پایتخت جدید امپراتوری تبدیل کند، تصمیم به ساخت یک یادبود بزرگ گرفت. او می‌خواست پیروزی‌های نظامی خود را جاودانه کند و در اولین مرحله - کمپین مصری. امپراتور تصمیم گرفت که در مکان قلعه ویران‌شده، یک سлон ۲۴ متری از لوله‌های آتش‌باری که از اسپانیایی‌ها گرفته شده بود، ساخته شود. در داخل یک پله مارپیچ قرار داشت که به پشت می‌رفت جایی که یک پلتفرم دیداری با برج قرار داشت. این قرار بود نه تنها یک یادبود بلکه یک فонтان با چهار آبرو باشد که قدرت امپراتوری را تقدیر می‌کرد.

اما این پروژه بلندپروازانه تا کاغذ باقی ماند. جنگ‌های ناپلئونی نیاز به پول داشتند، و برنج به جای ساخت مجسمه‌ها به ساخت توپ‌ها اختصاص داده شد. در سال ۱۸۱۳، تنها یک مدل گچی کامل در میدان ظاهر شد: یک چارچوب چوبی که با گچ پوشانده شده بود. سлон عظیم بود - ۲۴ متر ارتفاع و ۱۶ متر طول، اما به جای این عظیم‌الجثه برنزی، پاریسی‌ها یک مدل کثیف و سریع فرسوده دریافت کردند. امپراتوری فروپاشید و سлон هرگز در metal ن铸造 نشد. سال‌ها او در میدان ایستاد، به تدریج فرسوده شد و به نماد امیدهای ناپلئونی نرسیده تبدیل شد.

زندگی در شکم غول: پناهگاه گاواش

در این سлон قدیمی و نیمه‌فرسوده‌ای که ویکتور هوگو قهرمان خود را قرار داد. در رمان \"مردان فقیر\"، گاواش - یک پسر یازده ساله است، پسر بزرگ تاجرهای بی‌رحمانه تیناردی. پس از اینکه والدینش او را رها کردند، او در خیابان زندگی می‌کند، برای خودش کسب درآمد می‌کند و به یک \"گامان\" واقعی تبدیل می‌شود - یک کودک بی‌خانمان پاریسی که همه کوچه و خیابان‌های پایتخت را می‌شناسد. خانه او شکم مجسمه گچی سлон در میدان باستیلی است.

در داخل این مجسمه، در فضای خالی، گاواش برای خودش یک جایی آرام و راحت ساخت. او حتی یک تخت داشت - یک کوسن و یک پتو در یک اتاقک محصور شده از موش‌ها. این پناهگاه را یک بار با دو پسر کوچک دیگر که در خیابان به طور تصادفی برخورد کرد، به اشتراک گذاشت. او آنها را به سлон خود برد، غذا داد، گرم کرد و از آنها مراقبت کرد، بی‌خبر از اینکه اینها برادران او هستند که والدینش آنها را به یک غریبه فروخته‌اند.

برای هوگو، سлон نماد ایده‌آلی بود: یک مجسمه بزرگ، اما خالی و بی‌فایده از غرور امپراتوری، که در نهایت هدف واقعی خود را پیدا کرد، به عنوان پناهگاه یک کودک بی‌خانمان. یک یادبود بزرگ تبدیل به پناهگاه برای کسانی شد که جامعه آنها را به خیابان‌ها پرتاب کرده بود.

گاواش و سлон خود: نماد شورش علیه دنیای بزرگسالان

گاواش نه تنها یک پسر بی‌خانمان است. او صدای خیابان‌های پاریس است، روح مقاومت و آزادی. او بر اساس قوانین خود زندگی می‌کند، هیچ اعتماد به نفس نمی‌پذیرد و در شورش ژوئن ۱۸۳۲ در برابر ایده‌آل‌های جمهوری می‌میرد. خانه او سлон است - نماد قدرت که او آن را به قلمرو خود تبدیل کرده است، و به این ترتیب به دنیای بزرگسالان چالش می‌زند.

در این تضاد - عظمت تصور هوگو. سлон باستیلی، که به عنوان یادبود افتخار نظامی طراحی شده بود، بی‌نیاز از کسی باقی ماند. اما در شکم آن، قهرمان آزاد و بی‌ترس رمان جای گرفت. مجسمه‌ای بزرگ که باید امپراتوری را جاودانه کند، به نماد آزادی خیابانی و همبستگی انسانی تبدیل شد.

پایان سлон و جاودانگی تصویر

سлон تا سال ۱۸۴۶ در میدان ایستاد. تا آن زمان آنقدر فرسوده شده بود که خطرناک بود. آن را از بین بردند و در سال ۱۸۴۰ یک ستون ژولای در جای آن نصب کردند که امروز هنوز در همانجا ایستاده است. هیچ اثری از ایده بزرگ ناپلئون باقی نمانده است.

اما به لطف هوگو، سлон جاودانگی یافت. میلیون‌ها خواننده \"مردان فقیر\" این مجسمه چوبی بزرگ را که در شکمش یک شورشی کوچک زندگی می‌کرد، تصور می‌کنند. نام گاواش به عنوان یک نام عمومی برای پسران خیابانی تبدیل شد و سлон باستیلی - نماد این که حتی بزرگترین آثار دست انسان نیز می‌تواند در ادبیات و تاریخ معنای جدیدی پیدا کند.

امروز، وقتی ما به یاد گاواش می‌اندیشیم، نه تنها یک شخصیت را می‌بینیم. ما پسری را می‌بینیم که توانست خانه‌ای پیدا کند جایی که بزرگسالان تنها ویرانه‌ها را می‌دیدند. و این - قدرت اصلی تصویری است که ویکتور هوگو به جهان هدیه داده است.

Permanent link to this publication: